Náttúrufræðingurinn

Árgangur

Náttúrufræðingurinn - 01.08.1947, Blaðsíða 43

Náttúrufræðingurinn - 01.08.1947, Blaðsíða 43
NATTURUFRÆfilNGURINN 139 um saman eftir afgreiðslu. Hver fjölskylda í þorpinu býr í sínu húsi, en húsin eru mjög lítil, veggir hlaðnir úr grjóti og stráþök yl'ir. Lítt eru þau þiljuð að innan og mörg með moldargólfi. Atvinnuvegirnir eru landbúnaður og fiskveiðar, hvort tveggja rekið á frumstæðasta Iiátt. Hver fjölskylda hefur kartöllugarð, og eitthvað er ræktað af öðrum garðamat, en ekkert korn. Nokkuð er af sauðfé, nautgripum, geitum og ösnum, og ganga þessar skepnur að mestu úti sjálfala vetur og sumar. Kálfarnir ganga undir kúnum, og lítil mjólk er aflögu handa mannanna börnum. Fiskurinn er veiddur á öngul og færi, mest af smábátum, en stundum einnig af o o ? o ströndunni. Aðalfæða eyjarskeggja er fiskur og kartöf'lur. En hvort tveggja getur brugðizt: fiskurinn vegna ógæfta, kartöflurnar af völd- um fiðrildistegundar einnar, en lirfur hennar éta upp kartöílugrasið. Lélegt þótti leiðangursmönnum fæði eyjarskeggja, og á engu furðaði þá meir en því, að þetta fólk skyldi geta haldið við ágætri heilsu og kröftum á slíku viðurværi. Þetta var að vísu löngu frægt orðið og þótti ótrúlegt, en þessi leiðangur varð fyrstur til að rann- saka vísindalega heilsufar og viðurværi á Tristansey. Þessar rannsókn- ir önnuðust aðallega þeir Dick Henriksen, læknisfræðingur, og Per Oeding, aðstoðarmaður hans, og Reidar Sognnæs, tannlæknir. Hér fer á eftir kafli af því sem Henriksen ritar í bókina bls. 154— 159, nokkuð styttur í þýðingu minni). Til að' £á sem bezta hugmynd um lifnaðarháttu eyjarskeggja skulum við fylgjasl með þeim eitt ár. Byrjum á jólunum. Þau eru mesta hátíð ársins, og þá er tjaldað því, sem til er. Fyrstu nýju kartöflurnar eru teknar upp fyrir jól og liafðar til hátíð- arihnar. Þeir, sem hafa ráð á, slátra kind, cn til eru þær fjölskyldur, sem cnga eiga. Og stundum er farið til afréttanna hinum megin ;i eynni til að' „veiða" eitthvað af hínum hálfvillta búpeningi, sem þar gengur. Unglingar fara til fjalls að tína ber. Síðan er jólamaturinn búinn til, margir scrkennilegir háliðaréttir. Eftir nýjár er hatíðin á cnda og hversdagsfæði tekur við, aðallega kartöflur og fiskur. Um sumarmánuðina (þá cr vetur hja okkur) verður fiskurinn ekki geymdur nema fáeina daga vegna flugnanna, svo að oft þarf að' róa. Þegar gefur ekki á sjó, verða menn að gera sér að góðu kartöflurnar einar i öll mál, oftast soðnar, stöku sinnum steiktar í fuglafciti og á sunnudögum í kartöflubúðing. Á vorin (haustin hcr) fá eyjar- skeggjar lítils háttar grænmeti: kál, rófur, gulrætur, lauk, púrjó, pétursselju og dálítið at' krækiberjum. En þctta er aðeins til bragðbætis endrum og sinnum. Nokkrar fjöl- skyldur rækta tálsvert af cins konar graskerum. Þau verða býsna stór, allt að 15 kg, og gcymast lcngi. Það er eina grænmetið, scm nokkuð munar um. Frá janúar og fram í apríl fara menn alloft upp í fjall cftir young mollics, cn það eru ungar bjargfugls eins, sem er skyldur fýl. Kjöt þeirra er fínt, en með lýsisbragði. Þeir, sem eiga eplagarða sunnan fjalls í eynni, vitja þcirra í bátum í marzmánuði.

x

Náttúrufræðingurinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Náttúrufræðingurinn
https://timarit.is/publication/337

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.