Vikan


Vikan - 20.12.1994, Síða 87

Vikan - 20.12.1994, Síða 87
þetta allt. Hún var skynsöm stúlka og hún fyndi örugg- lega upp á einhverju, sem hún gæti gefið Bitten til að leika sér að þangað til Móna kæmist á pósthúsið eftir jólin og sendi gjafirnar til baka. Connie hafði sent þær tím- anlega á hvíldarheimilið, til að þær gætu legið undir jóla- trénu ásamt gjöfum drengj- anna. Það gerði hún svo það liti ekki út eins og drengirnir fengju fleiri gjafir en Bitten sem þeir auðvitað fengu, því foreldrar Mónu voru bæði gjafmild og vel efnuð, en þau keyptu auðvitað ekki gjafir handa Bitten. En hann og Móna höfðu keypt smáhlut handa stúlkunni. . . Hann varð Móna að senda henni ásamt gjöfum Conniar eftir jólin. Hann gat ekki farið á pósthúsið sjálfur, bíllaus og með snúinn ökkla. Það var ekkert spennandi að spila lúdó alein, því þótt gulu plöturnar tilheyrðu Sús- önnu, virtist það lítils virði þegar Súsanna var ekki þarna til þess að verða glöð þegar vel gekk. Bitten leiddist. Hún gekk yfir að glugganum til að fylgj- ast með föður sínum. Bíllinn hlaut að koma bráðlega. Það hefði verið auðveldara að fylgjast með honum ef hún hefði vitað hvernig hann leit út. . . Nú kemur einn bíll. Þetta var örugglega pabbi. Nei, það var ekki hann. Þetta var. . . já, en, þetta var þá jólasveinninn! Hann átti í miklum erfiðleikum með að ná þungum sekknum sínum út úr bílnum og hann var með svo margar gjafir að þær komust ekki einu sinni allar í sekkinn. Nokkrar þeirra stóðu upp úr sekknum og hann varð að halda á nokkrum í fanginu. Hann gekk inn í anddyrið og hún heyrði þung skrefin i þrepunum. Sekkurinn var ör- ugglega mjög þungur og jólasveinninn var líka mjög gamall. Nú var hann kominn að dyrunum hennar. Hún hélt niðri í sér andanum af eftirvæntingu. Hún stóð rétt fyrir innan dyrnar og beið. En hann hringdi ekki bjöll- unni. Hann gekk framhjá dyrunum og áfram upp þrep- in. Bitten opnaði dyrnar, þótt hún vissi vel að það mátti hún ekki. En þetta var nú einu sinni jólasveinninn og þá var það allt annað en ef þetta hefði verið einhver ókunnugur maður! „Þú gleymdir mér!“ hróp- aði hún og jólasveinninn sneri sér við í miðjum stiga og horfði á hana. Dálítið undrandi, sýndist henni. „Ó,“ sagði hún, „þú hélst víst að ég væri úti í sveit, er það ekki? En pabbi er ekki kom- inn, svo. . . svo að ég sem sagt er hérna.“ Gamli maðurinn starði á eftirvæntingarfullt barnsand- lit og hugleiddi hvort hann ætti að láta barnið fá ein- hvern pakkann. En í fyrsta iagi hafði hann ekki minnstu hugmynd um hvað var í þeim. í öðru lagi væri það víst ekki heppilegt að af- henda einhverju ókunnu kríli gjöf, sem því var ekki ætlað að fá og sem auðvitað yrði saknað af hinum ánægða gefanda. Hvað gerir maður í svona kringumstæðum? hugsaði Maríus ömmubróð- ir. . . Svo brosti hann til stúlkunnar. „Ég var ekki búinn að gleyma þér,“ sagði hann. „Ég þarf bara að skreppa upp á efri hæðina fyrst. Þetta er allt í röð, skilurðu." „Já,“ sagði hún. Þetta skildi hún vel. Það fór alltaf allt eftir röð. Hann hélt áfram upp stig- ann. Svolítið hægar en áður. Hann hafði fengið nokkuð að hugsa um. Einhver varð að verða án einhverrar smá- gjafar til krílisins niðri, hugs- aði hann. Og svo varð hann að læðast niður með það, þegar þau væru búin að borða. Hann talaði við systur sína um það og móðuramma Súsönnu lagði vandamálið fyrir hina fjölskyldumeðlim- ina, en það kom í Ijós að það var ekki ein einasta jólagjöf afgangs. „Hún má fá gömlu vatnslit- ina mína,“ sagði litli bróðir Súsönnu gjafmildur. - „Sum- ir litirnir eru búnir, en það er fullt af svörtu og brúnu eftir. Við getum pakkað þeim inn í eitthvað af jólapappírnum, sem er utan um hinar gjafirn- ar. Þá verður hún örugglega giöð." „Það getið þið ekki verið þekkt fyrir,“ sagði Súsanna. „Maður getur ekki gefið ein- hverja svarta og brúna liti litlu kríli, sem er alveg aleitt á aðfangadagskvöld, því faðir hennar kærir sig greini- lega ekkert um að koma og sækja hana. Við verðum að gefa henni eitthvað annað. Eina af gjöfunum okkar. Við fengum svo margar.“ „Gefðu henni þá eina af Roxettekassettunum þín- um,“ stakk stórasystir Sús- önnu háðslega upp á. Hún var sautján ára og hafði svo sannarlega ekki fengið neitt, sem gat hæft fjögurra ára smákrakka. „Góða besta,“ sagði Sús- anna. „Hún á ekkert til þess að spila þær á.“ Þau sátu og virtust hjálp- arvana. Þau voru síður en svo ánægð yfir að hafa lent í kringumstæðum sem þeim fannst þau nauðbeygð til að taka afstöðu gagnvart. „Hefur Bitten fengið nokk- urn mat?“ spurði móðir Sús- önnu skyndilega. Og þau komust að þeirri niðurstöðu að það hefði hún örugglega ekki fengið. Móðir Súsönnu lét mat á bakka. „Það þýðir ekkert að bjóða henni hingað upp,“ sagði hún. „Faðirinn lætur sjá sig fyrr eða seinna og ef hann finnur hana ekki. . .“ „Við gætum látið miða á dyrnar,“ sagði Súsanna, „og sagt að hún sé uppi hjá okkur.“ „Nei,“ sagði móðir Sús- önnu. „Það væri bara rangt, því við höfum enga jólagjöf handa henni. Súsanna, farðu niður með þennan bakka. Ég hitaði þetta að- eins og það var alveg nægur afgangur tii að seðja svona litla manneskju." „Ég veit!“ sagði móður- amma Súsönnu. „Hundurinn hennar Rósu átti hvolpa í október. Hún á í mestu erfið- leikum með að koma þeim út. Ég hringi snöggvast. . .“ Hún gekk að símanum og valdi númerið. Hún talaði í símann um stund og sneri sér síðan að bróður sínum og sagði: „Hún á einn eftir og við getum vel fengið hann fyrir litlu stúlkuna. Rósa situr alein heima í þessu stóra húsi, en læknirinn hennar kemur og heimsækir hana á eftir. Hann lofaði því reyndar. Svo ef þú flýtir þér, Maríus, getur þú sótt hvolpinn án þess að skemma aðfanga- dagskvöldið fyrir henni. Og þú, Súsanna, þú ferð með matinn niður til litlu stúlkunn- ar og segir henni, að jóla- sveinninn hafi fyrst þurft að skreppa og sækja gjöfina hennar. Svo komi hann.“ „Þú getur sagt að þú hafir haldið að hún væri úti á landi,“ sagði Maríus, sem mundi hvað Bitten hafði sagt. Síminn hringdi um leið og Súsanna var búin að láta bakka með jólamatnum fyrir framan litlu stúlkuna, sem leit ekki út fyrir að hafa nokkra matarlyst. Súsanna svaraði í símann. „Connie, þetta er Gústaf,“ sagði rödd. Hún reyndi að segja að þetta væri ekki Connie, en hann gaf henni ekkert tækifæri. „Ég ók út í skurð á leið til þín, bíllinn er í klessu, og ég var að koma heim af slysa- varðstofunni. Segðu Bitten að við sendum jólagjafirnar um leið og pósthúsið opnar aftur eftir jólin, og að ég sæki hana bara einhvern tímann seinna. Er það ekki í lagi?“ Hann lagði tólið á. Hann langaði ekkert að hlusta á nokkrar kvartanir og hún var búin að fá að vita hvað hafði gerst. Súsanna starði á símann löngu eftir að það var kom- inn sónn. Hún fann, að hún stóð þarna allt í einu og hat- aði mann, sem hún hafði aldrei séð. „Hver var þetta?“ spurði Bitten. „Var þetta til mömmu?“ „Þetta var faðir þinn,“ sagði Súsanna. „Hann ók bílnum út í skurð, svo hann getur ekki sótt þig.“ „Ó,“ sagði Bitten. „Það var leiðinlegt. Slasaðist hann og finnur til?“ Bara að svo væri, hugsaði Súsanna. Svo flýtti hún sér að segja Bitten frá jólasvein- inum sem var lagður af stað til að sækja handa henni al- veg einstaka jólagjöf. Bitten hlustaði eftirvænt- ingarfull og starði á hana stórum augum, fullum eftir- væntingar. Súsanna herptist saman af einhvers konar slæmri samvisku, sem hún gat ekki útskýrt, ekki einu sinni fyrir sjálfri sér. „Ég var nú orðin vön því að hafa þá báða," sagði gamla konan og horfði ást- úðlega á litla hvolpinn. Gamli maðurinn í rauða jóla- sveinabúningnum tvísté óþolinmóður. Bara að konan léti hundinn af hendi, þá næði hann þangað áður en litla stúlkan sofnaði. ► Sniðið er að bjöllunni á bls. 68. 12. TBL. 1994 VIKAN 87 SMÁSAGA
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100

x

Vikan

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.