Eimreiðin - 01.01.1963, Síða 61
EIMREIÐIN
49
Hverju er lika spilll med’ háran hal
honum þótt skálin verði stökli i munduf
Stöðvast mun blóð hans, hjartað hætta skal
höggum og slögum hvort sem er að stundu.
Hverju mun spillt þótt opni brotshorn œð,
út flæði rauður lögur, slokkni sjónir,
þagni sú stemma, er liann áður kvað?
Víst munu stef hans öðrum „endurkvæð
Afbrýðilaust er, þóll þú öðrum þjónir.
Sonnetta rnín. Við sættumst upp á það.
V.
Sonnettu áður söng eg, þá eg brann,
sviðann i mjúka kliðinn hennar vafði;
eldsnarkið lét ég fljóta farveg þann
fallanda, rims og stuðla, sem hún krafði.
Nú, þegar bál rnin eru deydd og dreifð,
dofinn um væsta limu fjötra vefur,
er sú helzt kjarabót og linkind leyfð,
leikur við stilltan, svalan hátt, er gefur.
Skipta má bragsvip þar, þótt. allt sé eins
umvafið klakaböndum þungra tíða.
Sýnast má þannig æsku örleik næst.
Við skulum, Ijóð mitt, leita einhvers steins,
létta þar förum, agnarstundu bíða —
tvifegin bráðum sœti, sem þar fæst.
L
4