Eimreiðin - 01.05.1963, Síða 85

EIMREIÐIN
173
að Stjáni lagði lag sitt við
hann.
l'iltarnir drukku kaffi með hjón-
unum og fóru síðan inn í herbergi
Stjána.
Geirlaugu lék forvitni á að vita
Um> hvað tal jaeirra snerist. Gæti
liún heyrt Jjað var ekki ólíklegt,
að hún fengi ráðningu gátunnar.
hnglingar trúa jafnöldrum sínum
°ít fyrir Jrví, sem þeir leyna for-
ehlrana. Hún stundi við.
>> I dgangurinn helgar meðalið,"
sagði hún aftur og aftur við sjálfa
S1g> áður en hún laumaðist inn í
jónaherbergið og opnaði fata-
'hapinn, sem gekk að hálfu leyti
11111 í herbergi Stjána. Hún hlust-
aði.
ú-eirlang heyrði prýðilega.
>.Nú skal ég lesa dálítið fy rir
htg. sagði Stjáni.
Hvað — hvað — hvað var Jretta
eiginlega?
hetta stóð víst allt í blessaðri
ihlíunni. En, að nokkrum dytti í
'US að fara með það svona, sér til
s enimtunar, Jiað hefði hún aldrei
8etað ímyndað sér. Merkilegt, hvað
ann Stjáni las gotneska letrið
v0töðulaust.
^tjáni las hverja frásögnina af
^narri. pess ^ milli fletti hann
°ðum, og Jreir félagar ræddu efn-
lð hlæjandi.
>>hláa bókin, sem þú lánaðir
Itler> er hreinasta blávatn hjá Jressu,
^V° eg nú ekki tali um vikurita-
annð, sem er að drepa mann úr
eiðindum,“ sagði Stjáni.
i'á heyrði hún rödd Halls, lítið
eui dimmri: „Nú skil ég, hvers
vegna ungir og gamlir lásu biblí-
una með svo ljúfu geði áður fyrr.“
Stjáni hló: l>að var nú einmitt
Jrað, sem kom mér til að fara að
lesa biblíuna. Þau komu hérna,
hjónin frá Strympu, og það Itarst
í tal, hvað allir hefðu verið sólgn-
ir í að lesa biblíuna hér áður, ung-
ir og gamlir. Þá hugsaði ég með
mér: Hver fjárinn var Jrað, sem
laðaði fólk svona að ritningunni?
Ungt fólk hugsar ekki um Himna-
ríki, þó að eitthvað blási á móti,
á meðan Jrað getur á löppunum
staðið. Og ekki hefur fólk verið
neÍLt öðruvísi innrætt í garnla daga.
Þá datt mér í hug, að ég skyldi
bara blátt áfram lesa bókina og
komast að Jressu.“
Stjáni hélt áfram að lesa kafla á
víð og dreif.
Hallur tók fram í: „Ekki furðar
mig, þó að siðferðið væri ekki á
marga fiska á dögum Stóra dórns,
Jregar fólkið las ekki annað en
þennan ósóma. Það er annars varla
hægt að hlæja að Jressu. Þetta er
eintóm svívirðing. Eg vissi ekki
einu sinni, að svona glæpir væru
til. Siðferðið var heldur ekki allt í
sómanum, rneðan fólkið las þetta.
Það bera þjóðsögurnar og annál-
arnir vitni um. Svei Jrví öllu! Tals-
vert hefur fólk nú skánað, þrátt
fyrir drykkjuskapinn og fjársvik-
in. Hvaðan kom siðabótin á síð-
ustu öld? Hvaðan kom hún? Ætli
hún hafi ekki kornið með góðum
bókum? Heyrðu, nú veit ég, hvað
ég ætla að verða, ef ég get orðið
eitthvað. Ég ætla að verða bókaút-
gefandi.“