Eimreiðin


Eimreiðin - 01.04.1974, Blaðsíða 28

Eimreiðin - 01.04.1974, Blaðsíða 28
EIMREIÐIN 120 gengi. Hefði þannig mátt lækka skatta hverrar fimm manna fjölskyldu um 80 þúsund krónur 1972. Auðlindaskatturinn ætti að renna til sveitarfélaga jafnt sem ríkis. Ef tveir þriðjungar hans hefðu farið í ríkissjóð, þá hefði verið unnt að lækka tekju- og eignaskatta um 50%. Eins hefði mátt velja þá leið að helminga söluskatt eða lækka aðflutn- ingsgjöld um 40%. Ef þriðjungur hefði komið i hlut sveitar- félaga, þá hefðu þau getað afnumið aðstöðugjald og lækkað tekjuútsvar um nálega 30%. Ofangreindar tölur bera með sér, að hér væri einungis um að ræða breytingu á skattlagningu, þar sem auðlindaskattur- inn kæmi í stað verðbólguskattsins á sjávarútveg. Hins vegar er hægt að nota auðlindaskattinn á miklu hagkvæmari hátt, þannig að beinn hagur er að fyrir efnahagskerfið. Annar góður kostur auðlindaskattsins er, að honum fylgir hagstæðara gengi fyrir þróun útflutningsgreina annarra en sjávarútvegs, án þess þó að hagur liins síðarnefnda yrði á nokkurn hátt fyrir borð borinn. Þær helztu atvinnugreinar, sem njóta myndu góðs af hagslæðara gengi, væru iðnaðar- og landbúnaðarframleiðsla lil útflutnings og til sölu á innlendum markaði í samkeppni við innflutning, og ferðamannaþjónusta. Hér skal einnig getið annars mikilvægs þáttar sjávarútvegs. Tilgangurinn með útfærslu fiskveiðilögsögu í 50 mílur var m.a. sá að vernda fiskistofna. Frekari friðunaraðgerðir verða án efa nauðsynlegar næstu árin, þ. á m. takmarkanir á tölu og stærð fiskiskipa á hverri vertið. Þjóðarhagur krefst þess, að vísindamönnum verði falin ábyrgð á ákvörðunum um slika takmörkun. Þegar sú ákvörðun hefur verið tekin, þá er ein- ungis um tvær leiðir að ræða til útblutunar veiðileyfa: (i) Út- hlutun á vegum hins opinbera. sem hlýtur óhjákvæmilega að verða pólitísk; og (ii) Hagnýting markaðskerfisins. Nú er mjög byrjað að ganga á hinar ýmsu auðlindir heims- ins, og Islendingar hafa hvorki ráð á né siðferðislegan rétt til óhagkvæmrar nýtingar fiskistofnsins. Þess vegna yrði að tak- marka úthlutun veiðileyfa af hálfu hins opinbera við þau til- felli, þar sem veigamikil félagsleg eða önnur rök eru fyrir hendi. öll önnur veiðileyfi ætti að bjóða út á meðal útgerðar- manna, og myndu tekjur af þeim tilboðum, sem tekið yrði renna til ríkis og sveitarfélaga. Tekið skal fram, að tekjujöfn- unarsjóður sjávarútvegsins myndi stuðla að góðri framkvæmd þessa veiðileyfakerfis, vegna þess, að útgerðarmenn myndu vita glöggar, hversu hátt gjald þeir gætu greitt fyrir veiðileyfi. Myndu þeir útgerðarmenn, sem hagkvæmastan hafa rekstur,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68