Árbók Háskóla Íslands - 01.01.1976, Qupperneq 43

læknadeild og fræðasvið hennar
41
Inngangur
Læknadeild Háskóla íslands varð til úr
einum af embættismannaskólunum sem til
v°ru fyrir stofnun Háskóla íslands, þ. e.
Laeknaskólanum. Við stofnun háskólans má
®tla að tilgangurinn hafi meðal annars
Ver'ð að breyta embættismannanáminu 1
tneira alhliða vísindalega menntun. Að
sjálfsögðu er henni ætlað að vera undir-
staða undir embættisstörf jafnframt því sem
sLk menntun yrði betri undirbúningur
undir önnur framtíðarstörf, lækningar og
tannsoknir. Alöguleikar Háskóla Islands
sem vísindastofnunar hafa af ýmsum og
Lannski eðlilegum ástæðum alla tíð verið
m)ög takmarkaðir svo að mörgum hefur
v'rst sem háskólinn væri i xaun réttri fyrst
°S fremst embættismannaskóli, aðeins með
Lreyttu nafni frá því sem áður var. Þó ber
ekki að gleyma því að alltaf hefur verið
unnt að stunda ýmiss konar vísindalega
v’innu á sviði læknisfræði og hefur sú
starfsemi vitaskuld aukist til muna með
úlkomu sjúkrahúsa og rannsóknastofnana.
tátt fyrir tilkomu þessara stofnana hefur
skortur á verklegri þjálfun jafnan verið
Pað sem læknanáminu hefur helst verið
nndið til foráttu hér við háskólann. Kenn-
arafæð hefur og háð þróun læknakennsl-
nnnar mjög þó að verulega hafi verið bætt
Ur t>vi síðari árin.
Kennslutilhögun í Iæknadeild var í meg-
lndráttum lítið breytt frá stofnun haskolans
1-Hl þar til núverandi reglugerð fyrir
®knadeild var samþykkt en hún gekk að
meginefni í gildi 1970. Kennslan var
engst af fyrst og fremst miðuð við að
ullnægja þörfum landsmanna fyrir læknis-
Þiónustu. Kennslufyrirkomulagið var sniðið
nokkurn veginn óbreytt eftir dönskum fyrir-
myndum og náminu skipt fyrst í tvo og
síðan í þrjá stóra hluta sem hver um sig
hafa verið nokkurn veginn sjálfstæðir. Að-
gangur að náminu hefur verið otakmarkað-
ur og framan af gátu stúdentar hagað nám-
inu eftir vild, þ.e. nutu hins akademiska
frelsis til hlítar og þurftu ekki að sækja
tíma nema eftir eigin geðþótta.
Vegna ört vaxandi þekkingar á hinum
ýmsu greinum læknisfræðinnar, jafnt í
undirstöðugreinum og nýjum klínískum
greinum sem í hinum eldri og hefðbundn-
ari, hefur námsefni það sem stúdentar hafa
þurft að lesa vaxið mjög mikið og jafn-
framt kennslubyrði hinna ýmsu kennara,
svo að erfitt hefur verið að koma við
kennslu í nýjum greinum sem nútímaað-
stæður krefjast. Leiddi þetta til þess að
ýmsar greinar sem öllum almennum lækn-
um og flestum sérfræðingum eru mjog
mikilsverðar urðu verulega ut undan.
Árið 1958 var reynt að betrumbæta
kerfið nokkuð frá því sem verið hafði. Þær
breytingar sem þa voru upp teknar og
mestu máli skipta voru serstök kennsla til
upphafsprófs í vefjafræði og almennri líf-
færafræði auk efnafræðikennslunnar. Ætl-
unin var að allir stúdentar lykju þessum
prófum báðum með lágmarkseinkunninni 7
áður en þeir fengju að halda áfram námi
í deildinni. Þá voru og tekin upp námskeið
í sex klínískum greinum sem ekki höfðu
verið prófgreinar áður og skyldu þær hér
eftir vera prófgreinar með 1/3 úr einkunn
hver. Breytingar þessar þóttu þó ekki full-
nægjandi og var fljótlega farið að ræða um
að gera þyrfti enn frekari breytingar á
kennslufyrirkomulaginu til þess að gera
námið vísindalegra og til þess að auðvelda
læknaefnum starfsval að loknu kandídats-
prófi. Meðal kennara og stúdenta komu
fram æ fleiri raddir um að þörf væri veru-