Árbók Háskóla Íslands - 01.01.1976, Page 131

•Þróttahús háskólans og kennsla í íþróttum
129
að taka tmbættispróf nema hann hafi áður
stundað líkamsæfingar að staðaldri í tvö
ar- Alexander Jóhannesson hafði eflaust
einnig kynnst þessu af eigin raun í Þýska-
landi og hrifist af. Og 1934, þegar læknis-
skoðun hafði verið samþykkt sem nauð-
synlegur liður í heilbrigðisþjónustu stú-
denta segir hann á háskólahátíð: „Ég hygg,
aÖ háskólinn eigi að stíga enn stærra spor
°g fyrirskipa íþróttakennslu meðal stúdenta
eða með öðrum orðum krefjast prófs í
'þtóttum áður en hinir ungu menn fá leyfi
þess að ganga undir embættispróf."
Þegar íþróttaskyldan var svo tekin upp
1 háskólanum var kveðið svo á í reglugerð
að allir sem vildu ganga til embættisprófs
Vtðu að sýna það svart á hvítu að þeir hefðu
aður sótt 80 stundir í leikfimi og 40 stund-
lr í sundi og gengið undir sundpróf sem
fólgið var í 200 m bringusundi, 25 m
hjörgunarsundi og dýfingu af 1—2 m
haum palli.
^egna aðstöðuleysis til íþróttaiðkana var
ekki unnt 'að framfylgja íþróttaskyldunni
fytt en 1948 þegar lokið var við byggingu
'þtóttahússins. En þá brá svo við að fljót-
lega fór að bera á andstöðu hjá stúdentum
Segn henni. Báru menn við skerðingu á
akademísku frelsi. Líkaði Alexander Jó-
hannessyni illa þvermóðska stúdenta og
segir Þór Vilhjálmsson prófessor að rektor
hafi kallað sig fyrir og veitt sér ákúrur
fytir að brjóta lög háskólans með þvi að
saekja ekki leikfimistíma og skipað sér að
Sltlna íþróttaskyldunni. Þór lét að vísu ekki
SVeigja sig til hlýðni í þessu máli og átti
Patt í því að skyldan var afnumin, en hann
efur lofað undirrituðum bót og betrun og
eitið því að reisa sundlaug við íþróttahusið
otnist hann einhvern tíma í valdastol í
háskólanum en þó með því skilyrði að
hann þurfi aldrei að koma i kennaraleik-
fimina!
Sigurður Líndal prófessor var löghlýðn-
ari og segist alltaf hafa sótt tíma í leikfimi
eins og honum bar skylda til þangað til
bannsettir boltaleikirnir hafi orðið alls ráð-
andi í tímunum en þá hafi hann hætt, því
að þeir voru ekki leikfimi.
Endalok málsins urðu þau að 13.
febrúar 1953 var boðað til almenns stúd-
entafundar um íþróttaskylduna og samþykkt
þar með miklum meirihluta að skora á
háskólaráð og rektor að afnema hana. Bar
hún ekki sitt barr eftir það og lognaðist út
af.
Hvernig sem viðhorf manna var og er
til íþróttaskyldunnar þá er augljóst að hún
gerði sitt gagn. Hún ýtti undir það að
íþróttakennari var ráðinn til skólans og
íþróttahúsið var byggt. Sundskyldan gerði
það að verkum að stúdentar fengu ókeypis
aðgang að Sundhöllinni tvisvar í viku og
búa þeir að þeirri tilhögun enn þann dag í
dag með þeim viðbótarfríðindum að þeir
fá ókeypis aðgang að öllum sundstöðum
borgarinnar alla daga vikunnar. Þessi til-
högun hefur verið ómetanleg fyrir sund-
iðkanir stúdenta og á mikinn þátt í því að
margir þeirra stunda sund reglulega. I
Norrænu stúdentasundkeppninni 1973 kom
þetta vel í ljós þar sem almenn þátttaka
nemenda Háskóla Islands var tífalt betri en
í nokkrum háskóla annars staðar á Norður-
löndum.
Með tilkomu íþróttahússins 1948 gjör-
breyttist til batnaðar öll aðstaða stúdenta til
íþróttaiðkana. Fram til þessa höfðu þeir
verið í leiguhúsnæði og aðeins fengið örfáa
tíma á viku. íþróttahúsið varð einnig lyfti-
stöng fyrir íþróttir almennt í Reykjavík og
fengu íþróttafélög þar inni með íþróttaæf-