Árbók Háskóla Íslands - 01.01.1976, Qupperneq 135

íþróttahús háskólans og kennsla í íþróttum
133
aði rektor nefnd sem vinna skyldi að efl-
■ngu íþróttamála og Þorbjörn Sigurgeirsson
prófessor var fyrsti formaður nefndarinnar.
tessi nefnd hefur stutt dyggilega allar til-
lögur fimleikastjóra til úrbóta. Hún hefur
tneðal annars beint þeim tilmælum til há-
skólaráðs að byggingastjóra háskólans verði
falið að gera tillögur og áætlanir um
'þróttaaðstöðu í samræmi við framtíðar-
skipulag háskólalóðar og enn fremur að
honum verði falið að athuga möguleika á
staekkun íþróttahússins og gera tillögur um
sundlaugarbyggingu. Þá hefur nefndin lagt
til að sett verði gufubað í kjallara íþrótta-
bússins og eru framkvæmdir við það nú
tegar hafnar. Nefndin hefur einnig mælst
th þess að kannað verði hvort ekki sé
Srundvöllur fyrir því að íþróttir verði tekn-
ar upp sem námsgrein innan ramma B.A.-
eða B.S.-prófs til þess að gefa þeim stúdent-
Um, sem löngun hafa og hæfileika, kost á
Því að afla sér íþróttakennararéttinda á-
samt einhverri háskólagrein. Þetta er víða
Sert erlendis og er mjög vinsælt meðal
þeirra sem ætla sér að fara í kennslu að
l°knu námi. Tillögur þessar hafa fengið
Soðan hljómgrunn, einkum bygging sund-
lauear, og hafa háskólaráð og núverandi
tektor, Guðlaugur Þorvaldsson, skipað
nefnd til þess að kanna hvaða tök séu á
^Vl' að koma upp sundlaug.
Hugmyndin um stækkun íþróttahússins
er Hklega ekki raunhæf bæði vegna þess
a^ fyrirhuguð sundlaug væri líklega best
Sett við íþróttahúsið, þeim megin sem
stækkun kæmi helst til greina, og enn
ftemur vegna þess að stækkun hússins gæti
aldrei orðið nægileg til þess að fullnægja
kröfum nútímans um stærð íþróttasalar.
Húsnæðisskorturinn er hins vegar mjög til-
finnanlegur eins og greint er frá hér að
framan og það sem verra er er það að
stöðugt reynist erfiðara að fá leigða sali
annars staðar og getur svo farið innan
skamms að stúdentar fái hvergi inni í stór-
um sölum. Þá er líka úti um keppnislið
stúdenta því að Iþróttahús háskólans er allt
of lítið til þess að hægt sé að æfa fjölmenn
lið að nokkru gagni.
Til þess að leysa þessi mál hef ég gerst
svo djarfur að leggja til að nýtt íþróttahús,
sem fullnægi öllum helstu kröfum um
stærð og búnað íþróttahúsa, verði byggt í
náinni framtíð. Á þann hátt væri einnig
hægt að leysa húsnæðisvanda sjúkraþjálf-
unarinnar sem gæti fengið aðstöðu í eldra
húsinu sem virðist hentugt að stærð til
kennslu í þeirri grein. Vegna skyldleika
íþróttanáms og sjúkraþjálfunar virðist mér
að auðvelt ætti að vera að hafa nána sam-
vinnu milli þessara greina bæði um hús-
næði og kennslukrafta.
Hér lýkur þessari greinargerð um þróun
íþróttamála háskólans eins og hún kemur
mér fyrir sjónir og eins og ég þekki best
til af eigin reynslu.
Eg hef einnig leitast við að gera mönnum
ljósa grein fyrir stöðu þessara mála nú og
fyrir þeim verkefnum sem fram undan eru
eigi íþróttir við háskólann að halda áfram
að þróast á jákvæðan og æskilegan hátt.
Valdimar Örnólfsson.