Dvöl - 01.01.1946, Síða 22

20
DVÖL
legt, það var jafnógerlegt og að
losa sig við drýgðan glæp. Til þess
að losna við glæpinn, þarf maður
að játa hann á sig, til þess að
losna við pödduna yrði ég að upp-
götva nafn hennar og nefna það.
„. .Ekki vænti ég þú heitir Ása?“
hrópaði barnið í brjósti mínu, ....
„Ekki vænti ég þú heitir Signý?“
„..Ekki vænti ég þú heitir Gili-
trutt?“ í hvert skipti og ég nefndi
nýtt nafn, rak paddan upp hlátur:
„Hahaha! — Það heiti ég ekki! —
Það heiti ég ekki! Gett’ aftur!
Gett’ aftur!“ —
Daginn eftir hélt ég norður í
Skagafjörð og kom að Mælifelli
og gisti vin minn, prestinn, í viku.
— Ég naut hinnar fullkomnustu
gestrisni og sá alla dýrð Skaga-
fjarðar og hversu fólkið var gott
og blessað í faðmi hins djúpa dals.
Aðeins tvisvar minntist ég á það,
sem lá í eldspýtnastokki á botni
töskunnar minnar. í fyrra sinnið
hlustaði vinur minn á mig án þess
að gera athugasemd við það sem
ég sagði honum, hann hló bara
dálítið, en braut síðan upp á nýju
umtalsefni. — í seinna sinnið,
aftur á móti, greip hann fram í
fyrir mér, þegar ég var nýbyrjaður.
Hann sagði: „Hvað hefur þú að
gera með nöfn á útlendum jötun-
uxum? Heldurðu að Dante hafi
verið að brjóta heilann um slíkt?“
„Það er satt,“ svaraði ég. „Ég
ætti heldur að brjóta heilann um
helvíti og kvalirnar eins og Dante.“
Og um leið tók ég eldspýtnastokk-
inn, hristi hann ofurlítið upp við
hægra eyrað, en kastaði honum
síðan aftur ofan í töskuna mína
eins kæruleysislega og mér var
unnt. —
Á leiðinni suður hitti ég konu,
sem var reiðubúin til þess að hlusta
á lýsingu mína á skordýrinu, og
hún hafði þá líka komizt í kynni
við undrakvikindi. — „Þetta er lík-
ast svörtu rottunni okkar,“ sagði
hún. „Hún kom á Ósinn með út-
lendu skipi í fyrra og tók sér ból-
festu í frystihúsinu. Þar holaði hún
innan alla veggi og eyðilagði tíu
þúsund skrokka af dilkakjöti. Þeir
eru alveg í vandræðum út af þessu,
mannagreyin, en reyna að halda
öllu leyndu, því þetta yrði hrein-
lega til þess að eyðileggja stofnun-
ina, ef upp kæmist.“
Ég spurði konuna, hvort svarta
rottan á Ósnum væri skordýraætt-
ar, eða hvort hún væri bara spen-
dýr, eins og venjuleg rotta. — Það
vissi konan að vísu ekki, enda eng-
inn séð dýrið sjálft til þessa dags,
heldur einungis skuggann þess.
Ef brugðið var upp ljósi í frysti-
húsinu, þá sáust ótal skuggar
þjóta eftir gólfinu og hverfa inn í
veggjarholurnar. — Svoddan
makalaust undrakvikindi var
svarta rottan,—
„Það getur vel verið, að hún sé
eitthvað merkileg. En hún er þó
ekki stundum lifandi og stundum
dauð, eins og paddan mín,“ sagði