Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 33

DVOL
31
öllu. Það hefur enginn maður
heyrt það. En fáein atriði úr lífi
mínu gætu kannski fært herrun-
um heim sanninn um það, hver
ég er. Ég er maðurinn, sem aldrei
hefur lagzt neitt til og ekkert
kann. Ég hef að minnsta kosti
aldrei lært neitt starf, sem gæti
veitt mér lífsviðurværi. Ég var á
flakki á jörðunni löngu fyrir daga
Krists, búinn skikkjularfi, sem
efnamaður hafði fleygt. Og þannig
hef ég reikað meðal mannanna
á öllum öldum eins lengi og sögur
herma. Sniðið á tötrum mínum
og efnið í þeim hefur breytst eft-
ir því sem tímarnir liðu, en aldrei
hefur yfirhöfn mín verið alveg
heil. Og það er ekki oft, sem ég
hef getað etið mig mettan, og enn-
þá sjaldnar hef ég fengið að sofa
í hlýju rúmi.
Ég hef verið nefndur ýmsum
nöfnum á ýmsum öldum meðal
ýmissa þjóða, og ég hef reynt
margvísleg kjör, en ætíð hef ég
verið verst settur, fótum troðinn
og afétinn af öllum öðrum. Ég hef
jafnvel verið kallaður beininga-
maður og flakkari, og ég og mínir
likar hafa verið nefndir skrill —
úrhrak múgsins í stórborgunum.
í hallærum ráfum við um, fremstir
í fylkingu langsoltinna atvinnu-
leysingja, en þótt eitthvað batni
í ári, og verkamennirnir hverfi
aftur til vinnu í verksmiðjunum,
verðum við ætíð eftir á götunum.
Við höfumst við í lélegustu hreys-
unum í borgunum — í heilsu-
spillandi myrkrakjöllurum, þar
sem allt er gegnósa af raka,
gistihúsum Hjálpræðishersins, og
fátækraspitölum — og við höfn-
um að lokum í almenningsgraf-
reitunum. Um okkur hafa verið
skrifaðar þykkar bækur og fínar
frúr hafa grátið, þegar þær lásu
þær — um okkur hafa gáfaðir
menn brotið heilann og okkar
vegna hafa þeir fordæmt heim-
inn, okkar vegna hafa lög verið
sett, hugsjónir fæðzt, hásætum
verið kollvarpað og byltingar gerð-
ar. Og enn erum við á faralds
fæti. Rithöfundar hafa orðið ríkir
og nafntogaðir, hugsuðir öðlazt
heimsfrægð, byltingamenn orðið
valdhafar, sem getið er í veraldar-
sögunni, en við erum jafn hungr-
aðir og óþekktir og við höfum
ætíð verið.
Ég hef drepið á dyr hjá öllum
flokkum, herrar mínir, reynt að
eignast hlutdeild í hugsjónum og
trúarfélögum, leitað á náðir vel-
gerðastofnana — en enn stend
ég hér eins og herrarnir sjá. Það
er kalt og suddalegt í kvöld. Nú
sný ég máli mínu til herranna —
ykkar, sem segizt vera menn:
Getið þið veitt mér húsaskjól?
— Því miður, svaraði kunningi
Heikkinens — því miður verð ég
nú að fara. Góða nótt! Hann
yppti hattinum ofurlítið og hvarf
út í myrkrið.
Herra Heikkinen fann það líka,