Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 40

38
DVÖL
dýrafræðingur. Hafði hann háf
einn ferlegan og bar sig vígalega
í hvert sinn er fluga suðaði, eða
fiðrildi blakaði mjúkum vængjum
í víðáttum geimsins.
Veitir honum því ekki af sjón
arnarins og heyrn hérans.
Annars hygg ég að Geir sé hið
mesta prúðmenni, þrátt fyrir hern-
aðaræði hans í ríki skordýranna.
Ólafur Friðriksson, vísindamað-
ur og ræðuskörungur, gekk oftast
við hliðina á hávöxnum, sköllótt-
um manni, er Hannes hét. Töluðu
þeir margt og voru glaðir og reif-
ir, eins og vera ber í skemmtiferð.
Þá vil ég nefna Jón Gissurar-
son, kennara. Vorum við oftast
saman, þar eð margra daga svaðil-
för um ugluhverfi Ódáðahrauns
hafði tengt okkur órjúfanlegum
vináttuböndum.
Auk þessara „vísindamanna“
voru svo margir óbreyttir áhuga-
menn og konur. Þar á meðal hóp-
ur af yndislegum ungfrúm, sem
hvarvetna voru til ánægju og
augnagamans.
Að lokum vil ég ekki skilja svo
við þessar ófullkomnu mannlýs-
ingar, að ég ekki minnist á hana
frú Zier. Sú þýzka frú þótti mér
bæði gáfuð og skemmtileg og full
af áhuga fyrir íslenzkri náttúru.
Hún var nokkuð fötluð til gangs,
en ekki lét hún það á sig fá.
V.
Leiðin að Krísuvíkurbj argi er á-
sótt og mishæðótt, en greiðfær og
torfærulaus.
Vissum við ekki fyrri til en hafið
blasti við okkur, í allri sinni tign
og veldi. Og að vörmu spori stóð-
um við á bjargbrúninni.
Þarna var yndislegt um að litast,
ekki sízt fyrir þann, er lítt þekkir
til svona umhverfa.
Ég hafði aldrei fyrri komið að
fuglabjargi. Heitur af eftirvænt-
ingu gekk ég fram á brúnina og
horfði fram af.
Aldrei hefði ég getað ímyndað
mér þvílíkt sambýli. Blessaðir sjó-
fuglarnir hvíldu þarna hlið við
hlið, í svo einkennilegum hræri-
graut að slíkt hefði mér aldrei til
hugar komið. — Og ekki bar þar á
kynflokkaríg eða neins konar mis-
sætti. Fýllinn, langvían og lundinn
kúrðu á sömu snösinni og allt var
bjargið morandi af varpfugli.
Ég þreyttist ekki á því, að horfa
á þessa fágætu sjón. Nýjar og nýj-
ar myndir bar fyrir augu, og það
var sem ég vaknaði af svefni, þegar
foringjarnir tilkynntu að mál væri
að setjast að snæðingi.
VI.
Það er ekki amalegt að setjast
niður úti í guðsgrænni náttúrunni,
og fá sér góðan bita, ásamt með
tilheyrandi vökvun. Og hér var
engin undantekning frá þeirri
reglu.
Mágkona mín hafði líka séð mér
fyrir dásamlegu nesti og ekki