Dvöl - 01.01.1946, Síða 51

DVÖL
49
Hárið
Eftir K. K.
Strax og ég sá hana varð mér
starsýnt á hárfléttur hennar brún-
gljáandi og síðar niður fyrir mitti.
Ég dáðist að örlæti skaparans við
konuna. Það var eins og rafmagns-
straumur léki um lófa mína af
einni saman hugsununni um að
strjúka þetta yndislega hár.
Nóttina næstu á eftir dreymdi
mig, að hún kom til mín brosandi,
en flétturnar fögru stóðu í ljósum
loga á höfði hennar. Mér virtist ég
finna sviðalykt þegar ég vaknaði.
Sannleikurinn var, að ég stóð
sjálfur í björtu báli ástarinnar
Við kepptum tveir um hylli
hennar.
Loks varð ég hlutskarpari. —
Nú átti ég hárið og hana.
„Ég elska þetta hár,“ sagði ég.
„Ég elska þessar fögru fléttur"....
„Æi, góði!,“ sagði hún „taktu
ekki í þær. Ég er svo voðalega hár-
sár.“
Ég kyssti brúnu, þykku, og síðu
flétturnar, og andaði að mér ilmi
þeirra.
„Ég hef frá því ég man fyrst
eftir mér, kviðið því mest af öliu
að deyja köfnunardauða," sagði ég,
„en glaður skyldi ég kjósa mér
þann dauðdaga að kafna í hári
þínu.“
Hún brosti hálf feimnislega, en
elskulega og reyndi að fá mig til
að kyssa sig heldur á munninn.
Þetta var unaðslegur dagur. —
Morguninn eftir vaknaði ég eld-
snemma, af því að ég gat ekki
sofið fyrir sælu.
Ég hugsaði mér. að gera ástmey
minni óvænta gleði með því að
heimsækja hana tafarlaust.
Móðir hennar, fjarska góðleg
kona, — en því miður fyrir sjálfa
sig nærri sköllótt, — vísaði mér
inn í dagstofuna, og sagði mér af
móðurlegri nærgætni, hvar dyrnar
að herbergi dóttur sinnar væru.
Því næst hvarf hún vafningalaust
brott. Auðsæilega skilningsgóð og
getspök kona, því að reyndar hafði
hún ekkert átt að vita um sam-
dráttinn, — og ég hafði engu er-
indi lýst.
Nýkveiktur eldur snarkaði glað-
lega í ofni. Þægilegar hitabylgjur
bárust frá honum um stofuna. Það
var eins og allt á þessum stað byði
mig velkominn og óskaði mér til
hamingju.
Ég drap varlega á herbergis-