Dvöl - 01.01.1946, Síða 57

DVÖL
55
frétti síðar. Hún hafði verið götu-
drós og selt piltunum blíðu sína.
Aldrei nokkurn tíma.hafði ég get-
að látið mér detta slíkt í hug.
Karin sem var svo skemmtileg og
góð.
Um piltana á dansstöðunum er
það að segja, að ég get því miður
ekki gefið þeim háa einkunn. Ég
hef dansað óumræðilega mikið og
kynnzt fjölmörgum piltum — bæði
góðum og slæmum, en það, sem ég
hef aldrei getað sætt mig við, er
hið dónalega orðbragð þeirra. Lát-
um nú vera, þótt þeir þúi mann
við fyrstu kynni, en ófyrirleitnin,
sem slengt er framan í mann, —
eins og til dæmis í kvöld — hún
vejdur manni gremju. Sama máli
gegnir, þegar piltur býður manni
upp og vekur þegar sterkan grun
um, að hann sé á „rekkjunautar-
veiðum“. Engin stúlka, sem iðkað
hefur dans, mun hafa komizt hjá
því, að fyrirhitta þessa pilta, sem
strax og dansinn byrjar þrýsta
henni fast að sér og nota síðan
hnén til þess að prófa, hvort
„kvöldið er tryggt“. Aumingja
stúlkurnar, sem dansa þannig, að
þær virðast „opnar“. Utan í þeim
hanga strákarnir eins og plástur
allt kvöldið.
Þegar ég nú hef fundið piltinn,
sem ég get hugsað mér að una með
í framtíðinni, á ég tvö vandamál
óleyst. Hið fyrra er það, hvernig
ég á að fara að því að læra allt,
sem mamma hefur vanrækt að
kenna mér: matreiðslu, bakstur,
saumaskap, að staga sokk og svo
framvegis. Ég kann ekkert af þessu,
þar eð ég hef aldrei fengið að
hjálpa til heima. Það eina, sem
ég hef aðeins borið við, er upp-
þvottur. En við það hef ég feng-
izt með aðstoð uppþvottavélar. —
Ég bragða ekki áfengi og reyki
ekki heldur.
Vandamál nr. 2 er kannske öllu
verra viðfangs, eins og sakir standa.
Það er að losna við alla piltana,
sem hringja heim til mín og spyrja
um mig. Þessir piltar, sem ég hef
kynnzt í dansi, eru síður en svo
fúsir á að slíta kunningsskapnum.
Margir eru jafnvel svo ófyrirleitnir
að hringja og spyrja: „Ætlarðu
ekki bráðlega að hrista þenna ná-
unga af þér?“ Segið mér, hvernig
á ég að losna við þá? Og hjálpið
mér til að skýra fyrir unnusta
mínum, að mér sé meira en sama
um alla þessa stráka, sem eru á
eftir mér í símanum. Það er þegar
búið að koma mér í bobba, og ég
óttast, að það kunni að leiða til
þess, að pilturinn, sem ég elska
yfirgefi mig.