Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 63

DVÖL
61
hana, og hún var reiðubúin til þess að beita öllum vopnum, sem hún
réð yfir til þess að varðveita heimilisrétt sinn. Hún óskaði sér þess,
sem hún kallaði „sannkallað heimili." Hún vildi eiga nærgætinn og
umhyggj usaman mann, sem kæmi á réttum tíma til þess að borða og
á vissum tíma heim frá vinnunni. Hún vildi eiga notaleg, friðsæl kvöld.
Hugsunin um félagsskap mannsins við aðra menn var henni viður-
styggð, og sú hugsun, að Herbie leitaði kannske lags við aðrar konur
sér til afþreyjngar, hleypti henni í bál og brand. Henni fannst næstum
því allt, sem hún las ■— skáldsögur frá útlánabókasafninu, sögur í tíma-
ritum, kvennasíðan í blöðunum — fjalla um konur, sem glötuðu ástum
manna sinna. En það gat hún þó fremur þolað en frásagnir um ánægju-
leg og hamingjusöm hjónabönd fólks, sem lifði í sátt og friði 'til
æviloka.
Hún varð hrædd, og nokkrum sinnum kom það fyrir, að Herbie fann
hana reiðubúna til þess að fara út, þegar hann kom heim á kvöldin.
Hún hafði dyft sig og málað.
„Nú skulum við fara út og skemmta okkur saman í kvöld,“ sagði hún
við hann. „Það er nógur tími til þess að vera dauður þegar búið er að
grafa okkur.“
Svo fóru þau út. Þau fóru á lítil veitingahús og ódýra skemmtistaði,
en það gekk ekki vel. Hún gat ekki skemmt sér lengur við að horfa á
Herbie drekka, hún gat ekki hlegið að fyndni hans. Hún gat ekki stillt
sig um að telja, hve mörg staup hann drakk. Og hún gat ekki heldur
stillt sig um ásakanir: „Heyrðu nú, Herbie, nú ertu búin að drekka nóg,
er það ekki? Þú verður ægilega timbraður á morgun.“
Þá rauk hann strax upp eins og
naðra. Ágætt, rífast, rífast, rífast,
það var það eina sem hún gat.
Guð minn góður, hvað hún var lítill
félagi. Svo urðu úr þessu þrætur
og leiðindi, sem enduðu með því,
að annað hvort þeirra stóð upp og
fór í reiði.
Hún gat ekki munað með neinni
vissu, hvaða dag það var, sem hún
byrjaði að drekka. Það skeði aldrei
neitt sérstakt, sem hægt var að
miða við í lífi hennar. Dagar henn-
ar liðu hver af öðrum eins og vatnsdropar sem seytla niður rúðu