Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 67

D VÖL
65
nærstaddur. Hann hafði þann vana að láta höndina strjúkast hægt
niður eftir bakinu á henni.
„Einstök, ljóshærð blómarós, ha,“ sagði hann. „Sannkölluð rós.“
Kvöld eitt, er hún kom heim frá ungfrú Martin var Herbie í svefn-
herberginu. Hann hafði verið að heiman nokkrar nætur, augsýnilega
á samfelldu fylliríi. Hann var grár í andliti og hendur hans skulfu. Ofan
á rúminu voru tvær gamlar, úttroðnar ferðatöskur. Á skrifborðinu hans
var ekkert eftir nema myndin af henni, og opnar dyrnar á klæðaskápn-
um sýndu ljóslega, að þar var ekkert nema auðir snagarnir.
„Ég er að fara,“ sagði hann. „Þetta er allt saman búið. Ég er búinn
að fá vinnu í Detroit.“
Hún settist á rúmstokkinn. Hún hafði drukkið mikið kvöldið áður,
og þau fjögur glös, sem hún hafði drukkið þá um kvöldið hjá ungfrú
Martin, höfðu fljótt aukiö ölvun hennar.
„Er það gott starf?“ spurði hún.
„O, já,“ sagði hann. „Það virðist vera sæmilegt.“
Hann lokaði annarri ferðatöskunni með erfiðismunum og bölvaði svo-
litið yfir því.
„Það er svolítið eftir í bankanum,“ sagði hann. „Bókin er þarna í