Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 8

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 8
Þórður Kristinsson Alopecia arreata Ætti hann að stökkva í kvöld? Eða á morgun? Hugsanimar sóttu á hann. Sífellt. Og reyndar aldrei meir en þegar hann ætlaði að stökkva. Hann hafði tekið eftir því. Myndirnar hlóðust upp hver um aðra. En tivernig stóð á því? Af hverju? Til hvers? Hvers vegna? Allskonar spurn- ingar. Og hann sem var svo ógn lengi að hugsa, Fannst hann yrði að hugleiða hverja einstaka spurningu undir mörgum hornum. Helst öllum. Og hann var ekki með kútinn; yrði að snúast hugur á bryggjunni. í gær mundi hann eftir kútn- um svo hann gæti söðlað um þótt hann væri kominn ofan í. Já og í fyrragær. Og daginn þar áður þegar hann fékk hann léðan. En ekki núna. Nú var að duga eða drepast. Helvítis kúturinn, hugsaði hann og tvísté. Ég gleymi alltaf einhverju. Hann klóraði sér bak við annað eyrað. Hva?? Og húfulaus! Skallinn berskjald- aður. Hver emillinn. Hann varp öndinni. En það dugði víst ekki. Hjartað sló. Hann settist á polla. Skuggi skar hann miðjan. Skallinn í skímunni. Já, hugsaði hann, þetta var allt út af gref- ils skallanum. Hann vissi það svo sem. Samt hafði hann reynt allt. En það var skallinn. Því lauk öllu ætíð í skallanum. En hvernig mátti það vera? Hann hafði oft spurt sig að því. Hann var ekkert vitlaus, ekkert fífl, eng- inn grasasni. Bara haldinn alopecia arre- ata. Þessum eilífðarkrankleika. Þessu helvíti. Sjúklegum skalla. Þurfti það að koma svona illa niður á honum? Troða á honum? Margir menn voru með skalla. Og konur. Sumir frægir. Græddu á honum. En hann var öðruvísi. Alltaf eitthvað frábrugðið hjá honum. Aldrei neitt eins og það átti að vera. Ekki einu sinni skallinn. Ekkert. Honum fannst hann hafa þjáðst af alop- ecia arreata lengi, já næstum alltaf. Samt var hann orðinn sautján þegar dómurinn féll. Nú voru liðin átta ár. Löng ár. Þriðjungur ævinnar. Eftir önnur átta nærri helmingur. Og ekki var nóg með að hann væri hald- inn þessum illkynja sjúkleika og bæri þess auðsén merki, heldur hafði sjúk- dómurinn þau séreinkenni að honum óx hár í kuldum sem jafnharðan féll í hlýind- um. Og það var ekki bara hausinn. Nei. Líka handarkrikarnir. En sem betur fer ekki neðan naflans. Var kafloðinn þaðan og niður úr. Þó snoðinn millum tánna og á iljum. Honum þótti sem hárinu væri skakkt dreift á búkinn; líkt og hálfsáinn akursíðlasumars... Hann laut fram og studdi olnbogum á kné sér. Sjórinn var mógrænn undir honum. En af hverju hann? Hvers vegna? Við því voru engin svör. Hann var bara svona. Yrði það, ja, nema eitthvað kæmi upp á. Og hann sem trúði ekki á Guð og þess vegna ekki á helvíti og Skrattann; hafði einskis orðið var. Skárra væri það nú. Hann hló með sjálfum sér. En hlátur- inn dó. Auðvitað hafði hann reynt að bregðast við þessum vanda. Það var ekki það. Hafði unnið á Grænlandi um tíma; í Ang- magssalik. En það lukkaðist einhvern veginn ekki. Hann þoldi illa kuldann þótt honum yxi hár. Eitthvert búklegt ósætti. Frostið var of mikið. Hann varð allur loðinn. Skar hár sitt og skegg kvölds og morgna. Hann rétti aftur úr sér. Klóraði ofan af bólu við hvirfilinn. Logsveið. Samt fann hann lausn þarna á Grænlandi. Já nokkurs konar lausn. Og þó. Eftir þriggja ára bollaleggingar og tilraunir, jafnvel náttlangar feldlegur, hafði hann loks uppgötvað að það hlyti að vera milli- vegur. í kuldum óx hárið, en hvarf í hlýindum. En það var ekki bara heitt og kalt. Hann komst að því seint um vorið á Grænlandi. Já, hann mundi það svo vel. Varði í viku. Meira að segja rúma. Þegar líða tók á vorið dró smátt og smátt úr hárvextinum, eftir því sem kvikasilfr- ið seildist ofar upp eftir kvarðanum. Hann gerði mælingar á þessu, fann út ákveðið samræmi; kortlagði. í fyrstu dró hægt úr vextinum. í fimmtán gráðum var ofvöxtur. Líka í tíu og níu; og agnarögn í átta. En í sjö og sex eða eiginlega þar mitt á milli var samræmi. Já sex til sjö gráðu frost á selsíuskvarða var hans hitastig. Fjörutíu og þremur til fjórum gráðum lægra en innan í honum. 0 hvað honum leið vel. Aldrei liði honum það úr minni. Aldrei. Eins og hann hefði vaknað upp við vondan draum... inn í góðan heim. Drottinn minn dýri. Hjartað sló örar. Hann var glaður. Hélt sig mest úti við. Orti pínulítið. Hafði aldrei upplifað neitt þvflíkt. Nei aldrei. Ekkifyrren seinna... Hann spennti greipar. En það var þetta búklega ósætti. Fingurnir tókust á, urðu rauðir og hvítir; skjóttir. Hann leysti þá sundur. Samræmi er nauðsynlegt svo verði ró og friður. Jafnvægi í sálinni og búknum og líka með þeim. Verður að vera heildarsamræmi. Þess vegna var lausnin ekki lausn. Ekki fullkomin lausn.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.