Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 18

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 18
Garðar Baldvinsson Glær Það er gulleitt mistur yfir torginu og rétt grillir í húsin næst. Fjær og ofar vofir kolblá móða. Ungur maður reikar inn í mistrið þartil hann stendur ofurlítið til hægri og sést aftan á hann. Hann er í svörtum möttli með háan hatt í gljáfægð- um stígvélum sem stinga í stúf við tötra- lega klædda mannmergðina. Fólk líður hægt hjá; það virðist ekki stefna að neinu marki. Þeir einu sem sýnast hafa fastan punkt í tilverunni eru farandsalarnir sem tvístíga hjá ávöxtum sínum og grænmeti og góna á vegfarendur græðgislegum augum. Þeir eru órakaðir, illa tenntir og þær fáu tennur sem sjást örsjaldan eru gular og brúnar, uppétnar af hirðuleysi. í fjarska sem þó gæti verið mjög nærri birt- ist kona í vínrauðri kápu með eldrautt hár og sjal. Sjalið er blátt og minnir á rökk- vaðan himin með fáeinum blikandi stjörnum að haustlagi. Því er líkast að konan sé umvafin rauðum hjúp. Hún stendur kyrr í mistrinu einsog maðurinn. Þótt við sjáum á bak honum en framan í konuna þá standa þau ekki gegnt hvort öðru. Hún horfir beint fram fyrir sig; augnaráð hennar er tómt og andlitið sviplaust en þó óráðið. Nokkra stund hef- ur maðurinn staðið kyrr en stígur nú öðr- um fæti fram. Og stoppar. Konan færist undan án þess séð verði að hún hreyfi sig. Það er komið rökkur í mistraða þokuna. Rauður hjúpurinn utan um konuna leysist upp og hverfur án þess að sjáist hvernig það gerist en við nánari athugun sést að hann var ofskynjun. Konan í rauðu káp- unni líður inn í mistrið án þess að hreyfa legg né lið. Mistrið sem gleypti konuna leysist sundur, það greiðist leiðin fyrir augu mannsins, en konan er horfin, sést ekki meir. Maðurinn lyftir hinum fæti sínum sem neitar að hlýða til hlítar og fellur aftur í sama far. í stað mistursins er komið hálfrökkur og fáir á ferli, fótatak bermálar og glymur síðan á steinlögðu strætinu einsog margir hestvagnar séu á ferð. Það var grænleit þoka, græn og gul, eins- og eiturmistur, einsog...ég veit ekki einsog hvað. Einhver sagði að það væri brúnt. Mig minnir endilega það vera gult og grænt, ekki gulgrænt, heldur einsog gult og grænt skiptist á í svo fínum tónum að maður greindi þá ekki sundur. Og konan var svo falleg þegar hún horfði þessum stóru tómu augum beint fram fyr- ir sig einsog hún horfði í dýpstu sálar- fylgsn manns eða inn í sjálfa sig. Græn- eyg minnir mig, en þó með örfínum brúnum deplum. En sjalið varörugglega grænt í bókinni. Yndisleg sjón. Innundir sig. Geislaði. Sakleysi. Sekt. Án trúar. Einsog María mey. Einsog hóra. Mistrið geislabaugur. Frelsari. Reis hold. Leit á sessunautinn. Skammaðist mín. Viss um að allir sæju. Kviknakin öskrar hún: „Þið eruð allir eins. Getur ekki einu sinni gagnast konu." Barið að dyrum. Lyfti öðrum fæti. Máttlaus. Og þá var kátt í höllinni. Las í blaðinu í dag að sjötíu og fimm hefðu slasast í járnbrautarslysi. Þau náðu ekki saman í lokin. Einn farist. Mistrið einsog geislabaugur. Eiturloft. Kjarnorkusprengja. Hvaða vitleysa, 19. öldin, Darwin nýkominn fram. Api, maður. Minnti ámauraþúfu. Vinurminn á tröppunum. Ljóshærður með blá augu. Stingandi augnaráð. Tómt. Sakbitið. „Svona viljiði hafa okkur." María. María. Þórsmörk. Landrek. Darwin. Ástin. Af hverju hvarf hún svona? Eins- og dögg. Dögg. Hvar er Dögg? Yndisleg sjón. Þvílík sjón! Skvap og sviti og tárog æði í augunum. Dökkur krassaður þrí- hyrningur undir skvapinu. Lyfti upp ein- um fæti og hún hvarf. Einsog hilling eða draugur sem situr óvart við borðið í eld- húsinu þegar maður kemur þangað um miðja nótt. Það sást enginn ljósastaur á næstu grösum. - Sástu myndina í gærkvöldi? En þú? Mér þótti alveg frábært atriðið á mark- aðnum þegar hann hélt að hann hefði loksins fundið hana. - Snöggur hvellur hlátur. - Ég var orðinn hræddur um að þetta yrði happýending en mikið létti mér þegar hún hvarf. Það var svona fyrirboði um að lífið fengi áfram að vera dularfullt og órætt. Það var einmitt það sem konan var í þessu atriði, dularfull og óræð. Það var það sem mér fannst stórkostlegast við þessa mynd. Jafnvel í lokin voru allir endar lausir, þótt maður fengi náttúrlega einhverja lausn; einsog þá að hann skyldi finna sjálfan sig, átta sig á að hann átti sitt eigið líf sem hann átti að lifa. Og að hún skyldi ákveða að fara eigin leiðir. Samt var allt svo yndislega óráðið, þau áttu heilt líf framundan. Og flott hvernig hann renndi saman tveimur öldum. Hann horfir tómlátur á svip fram fyrir sig. Blóðið spýtist upp að andliti hans, hann sveigir höfuðið hægt til hliðar og kastar fiskinum í gatið. Hann horfir andartak á félaga sína blóðga í dauðans ofboði, þrífur hendinni að þorskhausi, krækir undir kjálkabarðið og í augað, rykkir að sér, sker leiftursnöggt svo bun- an stendur næstum því í andlit honum, þeytir honum í dauðateygjunum niður í 16
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.