Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 22

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 22
Orðsending úr vetrarhríðinni Rætt við Gyrði Elíasson Þó að kominn sé miður morgunn er enn þá myrkt sem af nótt. Þoka smýgur um strætin og hringar sig utan um húsin, það eru fáir á ferli í hverfinu og ég er þar ókunnugur. Skyldi ég vera að villast? Loks sé ég að um glugga á hornhúsi berst ljós út í þokuloftið og ég vind mér inn um bakdyraport og kný þar dyra. Það er opn- að og ég skáskýt mér inn. Það er hellt á kaffi og byrjað að tala saman og herberg- ið fyllist af orðum sem líða hljóðlega um loftið eins og ilmurinn af kaffinu og þok- an sem svífur um borgina. Skyndilega erum við ekki lengur inni í herberginu. Við erum komnir austur á firði og það eru fjöll bakvið þokuna og það er sjávarniður og selta í lofti og fugl sem flýgur óséður gegnum morguninn. Þú ert sem sé að austan? Ég er fæddur í Reykjavík. En ég fór það- an tveggja ára með foreldrum mínum og fluttist á Krókinn en var í sveit í Borgar- firði eystra á sumrum. Þaðan er skyldfólk mitt. Það má segja að ég hafi ekki komið til Reykjavíkur aftur fyrr en eftir tuttugu ár og þá bókstaflega af fjöllum. Ein- hverntíma í millitíðinni fór ég reyndar til augnlæknis í Reykjavík og það voru sett einhver smyrsl í augun á mér svo allt sem ég man var að allt var í móðu. Allt eintóm móða og maður dreginn eftir götunum eitthvað sem maður vissi ekki hvert. Hvernig líkar þá sveitamanninum við borgina núna? Og hvað segir skáldið um menningarlífið? Mér lfkar illa að komast ekki út fyrir steinsteypuna sem ég á erfitt með að sætta mig við. Borgin trekkir mig upp. Menningarlífið í Reykjavík fínnst mér svona heldur yfirborðskennt. Það er auð- vitað meira um að vera hér en úti á landi. En það segir kannski ekki alla söguna. Mér finnst gæta ákveðinna fordóma og andstöðu gagnvart landsbyggðarfólkinu. Ef við tökum listageirann þá eru þeir listamenn sem búa úti á landi ekki viður- kenndir. Það er gengið út frá því að þeir séu bara sveitamenn; kunni ekki neitt. En það hvarflar stundum að manni að hér í borginni séu sumir að grauta í bók- menntunum bara til þess að koma sjálf- um sér á framfæri í fjölmiðlum. Það er jafnvel spurning hvort ekki sé betra að fylgjast með annars staðar frá. Það er eig- inlega enginn friður orðinn fyrir þessu fjölmiðlafári. Svo finnst méróheilindi og snobb vera helsti þrálátir fylgifiskar á þeim miðum. Menn þora ekki að vera þeir sjálfir. Jafnvel Reykvíkingar kvarta yfir heimótt- arbrag í höfuðborginni og dreymir um erlendar stórborgir, en þú sendirfrá þér Blindfugl úr vetrarhriðinni á Borgarfirði eystra? Margir spyrja mann um hvernig það hafi verið að vera á Borgarfirði. Mér virðist það nokkuð útbreidd skoðun meðal þeirra sem láta sig skriftir einhvers varða, að fyrir rithöfund séu aðeíns tveir kostir handbærir hvað staðsetningu varðar: Reykjavík annars vegar, hinn stóri heimur hins vegar. Næstum engum virðist detta í hug þriðji möguleikinn: ísland utan Reykjavíkur. Þetta kom nokkuð berlega í ljós í viðtali Helgar- póstsins ekki alls fyrir löngu við nokkra þekktustu höfunda landsins. Svo er ann- að mál að ég hef í sjálfu sér ekkert á móti útlandadvöl og á sjálfsagt eftir að reyna slíka dvöl sjálfur. En fyrst vil ég vita hvernig landið liggur hérheima. En hefur dvöl þín á landsbyggðinni þá ekki mótað þig og gert þig verulegafrá- brugðinn öðrum skáldum í Reykjavík? Ég veit það ekki, ég er að minnsta kosti að reyna að vinna úr þessu núna. Það er alla vega nokkuð ljóst að í bili verður reykvískur veruleiki ekki mjög áberandi í því sem ég kem til með að skrifa á næst- unni. Eins og er krota ég út frá bernsku minni á Króknum og í Borgarfirðinum. Hver sá sem fæst við skáldskap hlýtur auðvitað fyrst og fremst að vinna út frá sínu eigin lífi og því umhverfí sem mót- aði hann. Ég er tiltölulega ungur enn, er mér sagt, og er þá nokkuð óeðlilegt að bernskan sé mér hugleikin? Það er stutt í hana! Ég hlusta ekki á þá þá tuggu sem menn eru nú farnir að velta sér á tungu, um að hún sé eitthvert hallærislegt við- fangsefni, það er eitthvað sem hver étur upp eftir öðrum. Á hinn bóginn kemur af sjálfu sér að ég hlýt að verða að taka öðruvísi á henni en til dæmis Einar Már hefur gert. Ég kæri mig ekki um að fara í föt annarra Þetta hefur samt ekki orðiðþér viðfangs- efnifyrr en nú, eða hvað? Þetta hefur alla vegana ekki sótt mark- visst á mig, þó held ég megi nú víða sjá í ljóðabókunum ef vel er rýnt ákveðna til- hneigingu í þessa átt. Hvenœr byrjaðirðu aðfást við skriftir? Eiginlega ekki fyrr en um tvítugt. Ég var byrjaður á þessu á Króknum og hefði sennilega ekki gert neitt úr því. Það sem réði úrslitum var að Geirlaugur Magnús- son kom norður að kenna og ég sýndi honum eitthvað af þessu. Hann las það 20
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.