Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 9

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 9
Búkurínn, cinkuni tærnar, þoldi illa frostið. Sama þótt hann dúðaði sig; færi í brúnu sokkana og þá gráu utan yfír og svo framvegis. Já og stóru selskinns- skóna. Allial var honum ískalt á tánum. Og á milli þeirra. Hann hafði því mest haldið sig inni við á Grænlandi í lokin. Og var sköllóttur. Það var eftir þetta sem hann réði sig í Skálann. Honum fannst sem það væri hið eina sem hann gæti gert úr því sem komið væri. Hann hafði ( rauninni leitað allra úrræða, en engin dugðu. Allskyns meðul, lyf og smurning reyndust hald- laus. Líka undraefnið djeennsébé; en því miður var hann einn af hverjum fjórum sem það verkaði ekki á. Og lyfið minox- idíl sem í senn dró úr blóðþrý stingi og jók hárvöxt. Sofnaði bara af því. Alheims- sambandið hafði sent honum samúðar- skeyti þegar það kom í ljós. Og heildarút- gáfuna af Skrá yfir skölótta menn, með myndum; öll tilbrigði frá því að ljós- myndavélin var fundin upp 1813. Nítján bindi. En hún varenn í smíðum. Reyndar var hann ritstjóri hennar á íslandi og í Færeyjum og auk þess eina dæmið um alopecia arreata á því svæði; varð því að skrifa sjálfslýsingu. Þegar hann gekk í Alheimssambandið hafði hann hins vegar strax fengið senda Skrá yfír skölótta menn fyrir tíma ljós- myndanna. Áttatíu og sjö bindi. Þar voru langir kaflar um þá Egil og Skallagrím. Og sérstakur kafli um Njál, undir afbrigði. Hann hafði einmitt hugsað sér að vinna í og með að Skránni í Skálanum, þegar gæfist tóm. En það færi auðvitað allt eftir veðurfari hvernig honum yrði innan- brjósts; hvort hann hefði í sér döngun til skrifta. Sálin var eins og vond loftvog sem missti jafnvægið við minnstu veðra- brigði svo hending ein réði hvert nálin vísaði. Hann varð því að leggja traust sitt á hverflynda veðurguði sem engin vegur var að henda reiður á; en tóku sér samt stundum hvfldir og höfðu kalt... Og það var einmitt þá, já þarna í Skálan- um, sem lífið virtist loks ætla að brosa við honum í alvöru. Eða svo hafði hann haldið. Já, víst hafði hann haldið það. Reyndar verið orðinn viss um það. Næg- ar voru ástæðurnar. En. Nei. Hann hafði hugleitt þetta hundraðþúsund sinnum fram og aftur. En það vantaði botninn. Eða var enginn? Hvernig stóð á þessu? Hann snýtti sér. Hafði sem sé ráðið sig sem skálavörð yfir veturinn. Var einn. Um helgar kom fjöl- menni og renndi sér á skíðum og sleðum og meiddi sig. Þá hafði hann lyfturnar í gangi, það var í hans verkahring; og að kynda Skálann. En hún... Hann hengdi hausinn. Kom hún ekki einu sinni í viku? Hvað með það? Hvers vegna þessar hugsanir? Gat hann ekki þurrkað þær burt? Hún kom einu sinni í viku. Já. Þvoði þvotta og skúraði á miðvikudögum. Hann mundi það svo sem. Kom í bítið með rútunni og fór undir kvöld. Já, en svo gisti hún stundum. Um tíma alltaf. Það var í janúar og febrúar. Þá hélt hann að allt væri lukkað; allt væri eins og það ætti að vera. Þau voru ástfangin. Hann elskaði hana. Og hún hann. Og hárið á honum eins og á Hallgerði langbrók, ja nemaögn styttra... Það hafði eiginlega byrjað eitt kvöldið þegar hún bað hann að berja með sér gaddfreðinn þvottinn niður af snúrunum. Hún hengdi nefnilega alltaf úti hvernig sem viðraði. En náttúrulega höfðu þau gefið hvort öðru hýrt auga drjúgan tíma. Svona kíkt framan í hvort annað og roðnað. En ekkert frekar... Hann kunni ekkert á svona lagað eða hafði enga verk- æfingu; einungis af bókum. Og fann reyndar þá sem endranær hversu stórt skref er frá huga til handar og því ekkert undur þótt á ýmsu hefði gengið jafnvel hjá hinum kloflengstu mönnum að stíga það hnjasklítið. Svo var eins og það væri meira búklegt en andlegt í framkvæmd, samkvæmt fræðibókum. Eða að andinn ryddi búklegum hvötum veginn. Það kostaði hann vangaveltur þar sem hann taldi þetta andlegt fyrst og fremst; eða máske eins konar blending... Hann hlúði að henni þegar þau komu inn með þvottinn. Henni var kalt. Lánaði henni sængina sína og sauð ot'an í hana kaffi. Svo kysstust þau áður en hún straujaði. Alveg undirbúningslaust. Þvert ofan í allar uppskriftir. Hann mundi það eins og það hefði gerst í gær. Eða væri að gerast... En sá unaður. Og hún strauk lófa í gegnum hárið og sagði að hann væri góður. Já, þannig hófst það og varð æ nánara og indælla eftir því sem fram leið. Hann hugsaði ekki um annað. Þau áttu svo vel saman fannst honum. Hún sagði það líka. Áttu sömu áhugamálin. Líkaði best að vera ein í kyrrð og ró. Horfa á stjörn- urnar og tunglið og rendur eftir þrýsti- loftsflugvélar þegar bjart var og heið- skírt. Hann hafði lesið svo margt. Hún sagði að hann væri svo gáfaður og góður. Og líka fallegur. Stundum sagði hún að hárið væri svo mjúkt og fallegt; hún elsk- aði fallegt hár. Það kom illa við hann, sótti sí og æ á hann. Samt lét hann á engu bera. Auðvitað vissi hann að hún yrði að vita þetta, annað kom ekki til greina; um það voru öll fræðirit á sama máli. Engu mátti leyna. Alls engu. Því þá væri allt ónýtt. En ekki var nóg að yrði að segja það hvað sem það kostaði. Það þurfti að koma sér að því... Segja það. Höfundar bókanna höfðu sennilega aldrei lent í því, sem ekki var nema von; þeir voru bara ráðleggjendur. Aðrir praktíseruðu. Nú var hann einn þeirra... Það hlyti að falla undir að segja allt, þetta með arreatað. Var það ekki? Jú, hann var viss um það. En verst þótti honum að loksins þegar hann var elskaður skyldi hann vera með hár. Hitt hefði verið auðveldara; þáþyrfti ekki eins miklar útlistanir hélt hann. Mun eðlilegra væri að hár yxi en að það dytti af, að minnsta kosti auðskýrðara um svo ungan mann...
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.