Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 20

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 20
ég ekkert? Djöfuls aumingi. Stóð bara lamaður. Gunga. Gat ekki hreyft mig. Stend enn í sömu sporum. Þetta gerðist allt svo snöggt, í einni sjónhending. Ég lét þó vita. Sjónhending. Klippt á heilt líf. Guð minn góður! Man eftir honum frá því við vorum bara strákar. Bjó í næsta húsi. Stærri og sterkari. Verndaði mig. Svona launa ég það. Hetjan mikla. Hann skal lifa. Góði Guð láttu hann lifa. Algóði himneski faðir. Djöfullinn. Get ekki einu sinni beðið. Stýrimaðurinn á í erfiðleikum með hann. Björgunarhring- urinn svífur í fallegum boga og lendir sviflétt rétt hjá þeim. Kemst ekki utan um hann. Það er heiður himinn um sumar, gott veður. Eins langt og augað eygir er grænt gras út að himninum. Dimmgrænt næst en fagurgrænt, lfkast mistri, þegar nær dregur fölbláum himni í endalausum fjarska. Nei, þetta eru bara orð. í raun- inni var þetta hvorki langt né stutt. Ein- hvers staðar frá mér greindist ekki lengur hvað var himinn og hvað gras. Þó var himinn uppi. Blár, og hvítleitur í kring- um sólina. Ég man ekki hvort sólin hafði lit. Svo voru moldarfjöll öðrum megin. Himinhá, miklu hærri en ég. Þau grettu sig framan í mig. Hinum megin var skurður. Djúpur skurður sem ég mátti ekki koma nálægt. Fullur af vatni var sagt. Einu sinni sýndi stóri bróðir minn mér það og það var brúnt og gulgrænt. Skurðurinn var langt í burtu og mjög hættulegur. Einu sinni datt einn strákur- inn oní hann og grét svo hátt að ég heyrði það inn í eldhús heima þegar ég var að leika mér við systur mína. Ég var aleinn. Mig langaði heim að leika við systu. Hvar á ég heima? Ég sé það ekki. Fjöllin gretta sig og geifla. Það er fólk í fjöllun- um. Ljótt fólk sem étur lítil börn. Mig langar heim. Ég veit ekki hvar heima er. Heima. Heim. Fjöll. Óvættir. Þeirkoma fram núna. Litlir.ljótir kallar. Sumir eru fullir. Þeir eru víst fullir. í rauðum peys- um með fölgrænu og bláu mynstri. Ekk- ert heima til. Ekki teyma mig. Ekki týna til. Ég týna mér. Hvergi heima. Himinn- inn þokast nær. Nær lokar mig inni. Einn. Fjöllin full af fullum köllum. Eins- og þeir syndi í moldinni. Renni við- stöðulaust. Að mér. Frá mér. Aftur, fram. Þeir öskra og sprikla, baða út öll- um öngum. Einn er kjur. Hreyfir sig ekki. Einsog vatnið renni í gegnum hann. Týndur. Hrifinn. Upp. Að brjósti bróður míns. Heim. Hún horfir ekki á hann heldur beint fram fyrir sig og þokast hægt í burtu. Hann stendur eftir og hleypur að næsta vagni. Ökumaðurinn gjóar til hans augunum en spyr einskis. Hann stígur inn í vagninn. í næstu andrá gengur hann út úr dómsal fram í stórt anddyri þar sem ekki sér til lofts. Hafið á milli þeirra er glært, litlaust. Eld- rauður skrokkurinn gljáir einsog hárið. Hundurinn er horfinn. Hringurinn kom- inn undir annan handlegginn. Liggur skakkur frá hálsi að handvegi. Undarlegt að það skyldi einmitt vera hann sem tók mig. Ég hélt svo fast um hálsinn á honum að hann kveinkaði sér. Ég man að hann bað mig að halda ekki svona fast. Svona, nú erum við að koma heim. Hundurinn í næsta húsi geltir og stekkur. Einu sinni kom stærðar hundur heim, einsog kálfur. Stór einsog kálfur. Þá var ég hræddur. Voða hræddur. Voða. Voða ber að höndum. Upp upp...úps. Hleyp í fangið á mömmu. Ekki gráta svona greyið mitt. Og ég byrja að gráta. Grét allan tímann. - Það var það besta að allir endar skyldu vera skildir eftir lausir. Þannig er lífið. Raunveruleikinn er flókinn og fláráður, eða einsog hann pápi minn sagði: Ekkert í veröldinni er einfalt, það sér hver heil- vita maður. Það var þó samspil tækni- hyggjunnar og þessarar vitundarvakn- ingar einstaklingshyggjunnar sem hún var fléttuð úr sem gerði'gæfumuninn. Tækniframfarir, þróun gegn bælingu hástéttanna. Það vekur manni vonir um að ekki sé allt unnið fyrir gýg. Ég gat ekkert gert. Gerðist of snöggt. Alltof snöggt. Svo var einsog mér sortn- aði fyriraugum. Ein sjónhending. Auga- bragð. Skil þetta ekki. Skal lífga hann við. Ég skal verða betri maður. Ég skal verða duglegri. Vakna á hverjum morgni. Hætta að fróa mér. Skal...Nei það get ég ekki maður. Af hverju hann. Akkerju ekki ég. Stýrimaðurinn er að gefast upp. Hlýtur að vera kalt. Skil samt ekki alveg af hverju hann blandaði saman tveimur öldum. Öld af öld. öldum saman. Öldumsaman. öl dum sam an. Öl dum dum dum. Öldu masa man. Öldur. Bylgjur. Öldur ljós- vakans. Unnvörpum. Vitlaus. Verðavit- laus. Öldungis vitlaus. Öldungis. Öldu gys. Tímar. Auðvitað tvennir tímar. Breytingar. í tímans rás. Rás. Tímans. Breytingar. Breytingar? Hvaða breyting- ar? Það fór fram tveim sögum samtímis og þær enduðu eins. Fólkið hegðaði sér eins. Nei, hegðaði sér ekki beint eins. Brást frekar eins við vandanum. Að lifa. Að vera manneskja. Allt í einu skellur skipstjórinn í haffletin- um. Þaðan sem hann lendir ganga gusurnar upp í loftið. Glærar og tindr- andi, þær glitra í hægum boga einsog í sjónvarpinu. Það merlar á hafið. Kallinn syndir hægt að þeim. Nálgast þá draum- hægt. Einsog endurtekið efni. Þeir mjak- ast nær. Strákarnir standa allir út við lunningu. Enginn fugl hérna megin. Fiskurinn veltur stjórnlaust fram og aftur í óskiljanlegum takti, skellur á merun- um, rennur yfir þær. Hávaðinn orðinn ægilegur. Öldugangur. Drekar og stein- ar. Það hriktir í bátnum. Sé ekki lengur fyrir strákunum. Þeir kasta öðrum bjarghring, setja út stjaka, kalla og tví- stíga, iða, fylgjast spenntir með. Ljós- blátt og sumstaðar hvítt, rafhvítt teygir hafið sig upp í helbláan himininn. Allt er blátt og hvítt í öllum tónbrigðum. Skil ekki, það var engin tónlist. Hún átti að vera með grænt sjal. Það var rómað á 18
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.