Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 28

Teningur - 01.05.1987, Blaðsíða 28
Octavio Paz Ur bókinni Örn eða sól? 1951 VÖNDUR AF BLÁUM i Úr flokknum Kvikir sandar Ég vaknaði baðaður svita. Úti sá ég að gangstéttarhellurnar höfðu nýlega verið úðaðar vatni. Það réði ég af því að fyrir glugga minn lagði heita gufu. Grávængj- að fiðrildi hnitaði hringa um gult ljósið, vankað að sjá. Ég stökk niður úr hengi- rúminu og gekk berum fótum yfir gólfið. Ég mátti gæta að hvar ég steig niður, því vel gat sporðdreki hafa leitað úr fylgsni sínu eftir ferskara lofti. Ég tók mér stöðu við þröngan gluggann og sogaði ofan í mig sveitaloftið. Það mátti greinilega heyra hvernig nóttin, kvenleg og stór, dró djúpt andann. Ég sneri aftur inn íher- bergið, tæmdi vatnskrukku í pjáturskál, vætti handklæði og þvoði mér um bringu og fætur, þerraði mig að mestu, gekk úr skugga um að hvergi leyndist fló í fell- ingum fata minna, þá klæddi ég mig og fór, skokkandi niður grænmálaðan stigann. í dyrunum niðri rakst ég á eig- anda gistihússins. Það var þegjandalegur maður og eineygður. Hann sat í ruggu- stól og reykti, augað var hálflukt. „Hvert ætlar þú?" Spurði hann hásri röddu. „Ætla að ganga einn hring. Mér þykir of heitt." „Humm - það er allt lokað. Og svo eru engin götuljós hér nærri. Ég held að þú ættir að halda þig inni við." Við þessu yppti ég öxlum og muldraði. „Verð enga stund." Og stakk mér út í myrkrið. í fyrstu sá ég ekki handa minna skil en þreifaði mig áfram með veggjum eftir steinlagðri götunni. Ég kveikti mér í sígarettu. Skyndilega kom tunglið fram undan svörtu skýi og lýsti upp skarðan vegg. Ég stoppaði blindaður af þeirri hvítu, það ýldi lágt í vindi. Ég andaði að mér ilmi tamarindtrjánna. Fyrir eyrum suðaði nóttin full af laufi og skordýrum. Það var lfka að heyra sem engispretturnar hefðu einnig valið sér næturstað í háu grasi þar nærri. Mér varð litið til himins. Stjörnurnar virtust líka vera gengnar til náða. Mér kom í hug að alheimurinn væri eitt stórt kerfi merkja, samræður milli risavaxinna vera. Hreyfingar mínar, suð engisprettanna, blik stjörnunnar, væru bara þagnir, atkvæði, dreifð brot setn- inga úr samtali. í hvaða orði ætli ég sé þá bókstafur. Hver er það sem mælir þetta orð og við hvern. Ég fleygði sígarettunni á gangstéttina. Hún dró glampandi boga í fallinu og neistarnir skutust líkt og agn- arsmáar halastjörnur. Ég gekk lengi í hægðum mínum. Mér fannst ég vera frjáls, öruggur í þeim munni sem var um það bil að bera mig fram í hamingjusamlegum flaumi. Nótt- ina skynjaði ég sem einn skrautgarð af augum. f sömu svifum og ég beygði yfir götuna heyrði ég einhvern ganga úr dyra- skoti að baki mér. Ég sneri mér við en gat ekkert greint. Ég herti gönguna. Nokkr- um andartökum síðar greindi ég dumba skelli ilskóa á heitum steinum. Ég ákvað að snúa mér ekki við þó að ég fyndi hvernig skugginn nálgaðist með hverju skrefi. Ég tók til fótanna en það var líkast því sem ég mjakaðist ekki úr sporum. Ég brá á það ráð að snarstoppa. En áður en mér ynnist tóm til að snúast til varnar, fann ég fyrir hnífsoddi við bakið og heyrði sagt sætum rómi. „Kyrr, herra minn, eða ég rek hann inn." „Hvað viltu?" Spurði ég án þess að gera tilraun til að líta um öxl. „Augun herra minn." Svaraði mjúk rödd- in og mátti næstum greina í henni sár- sauka. „Augun? HvaðÆtlarðu að gera við aug- un? Ég á smá pening. Ekki mikið, en svolítið. Þú mátt fá allt sem ég á ef þú leyfir mér að sleppa. Bara ekki drepa mig." „Ekkert að óttast herra minn. Ég ætla ekki að drepa þig, einungis að hafa úr þér augun." „En til hvers viltu hafa úr mér augun?" Spurði ég aftur. „Þetta eru duttlungar úr kærustunni minni. Hana langar svo í vönd af bláum augum. Og þau eru fágæt hér um slóðir." „Það er ekkert gagn að mínum. Þau eru brún en ekki blá. Ekki ræna meðbróður þinn augunum. Ég skal láta þig hafa eitthvað annað." „Reyndu ekki að leika einhvern dýrling við mig." Sagði hann hryssingslega. „Snúðuþér við." Ég sneri mér við. Hann var smávaxinn og brothættur að sjá. Barðastór hattur, hálft andlit. Hann hélt á verklegri sveðju eins og bændur nota og glampaði á beitt blað- iðí tunglskininu. „Leyfðu mér að sjá framan í þig." Ég kveikti á eldspýtu og brá henni upp að andlitinu. Ofbirtan neyddi mig til að píra augun. Hann glennti sundur hvarmana með öruggum tökum hins vana, greindi samt ekki nógu glöggt svo hann tyllti sér á tá og rýndi betur. Loginn sveið fingur- gómana og ég sleppti eldspýtunni. Eitt andartak leið í þögn. „Trúirðu núna að þau séu ekki blá." 26
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Teningur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Teningur
https://timarit.is/publication/820

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.