Húsfreyjan - 01.01.1966, Blaðsíða 12

fara að liengja á þig brúðarslör og allt það
drusludót, Sally?“
Ég hrökk við, þegar hann sagði það og
svo hélt hann áfram. „Þetta var upphaflega
heiðinn siður og tákn hinnar hreinu brúð-
ur er nánast hlægilegt á okkar dögum.“
Án allrar eftirsjár skipti ég í draumi
mínum á hvíta kjólnum og stuttum, ljós-
rauðum kjól. Svona liefur Tony mikil á-
lirif á mig. Mér finnst allt sjálfsagt, sem
hann segir.
„Ég elska þig,“ sagði liann þegar ég stakk
lyklinum í skráargatið, — „mundu það, þá
komast þau ekki að með neinar mótbárur.“
„Ætlar þú að segja það, eða á ég að segja
það?“ hvíslaði ég í forstofunni.
Hann leit upp, eins og svarið væri skrif-
að í loftið. „Seg þú það, ég bæti við,“ sagði
hann og við fórum inn.
Ég sagði það — og hafði alltof hátt því
ég tala alltaf liátt þegar ég er óróleg. Nú
hevrðu þau til mín.
Mamma tók af sér gleraugun og pabbi
lokaði meira að segja fyrir sjónvarpið í
miðjum íþróttafréttunum.
Ég kreisti hendina á Tony. Nú átti hann
að taka við.
„1 sumar — kannski í júní,“ sagði hann
og var reyndar ofboðlítið skjálfraddaður,
— „ef þið hafið ekkert á móti því. Ég veit,
að Sally er ung í ykkar augum, en hún er
afskaplega þroskuð eftir aldri og.. “
Hann komst ekki lengra. Pabbi stökk
upp úr stólnum og skálmaði til okkar. Það
var ægilegt augnablik. Ég hélt hann ætlaði
að slá Tony niður, en í staðinn tók hann
í hendina á honum og mamma faðmaði mig
og áður en við vissum af, sátum við í sóf-
anum með sherryglös og skáluðum fyrir
því, að við yrðum hamingjusöm.
„Júní er yndæll giftingamánuður,“ sagði
mamma. „Við giftum okkur í júní og eftir
þrjá daga skildum við og sáumst ekki fyrr
en eftir fimm ár.“
„Ég var stríðsfangi,“ útskýrði pabbi. „Þið
eruð heppnari, þið getið flutt beint inn í
eigið heimili. Hvar ætlið þið annars að
búa?“
„Það losna tvö herbergi yfir fiskbúðinni
við torgið,“ sagði Tony alvarlegur. „Ég var
að hugsa um að flytja þangað strax og mála
svo og veggfóðra fyrir brúðkaupið.“
„Prýðilegt,“ sagði pabbi. „Verst að Sally
þolir ekki fisklykt, en það skiptir naumast
miklu máli.“
Mamma sagði. „En góði, nú fást litlar
flöskur með þessu efni, sem eyðir allri
ólykt. Það má hafa þær um allt. Og Sally
getur fengið liúsgögnin úr herberginu sínu
og ég get flutt saumavélina þangað og haft
það fyrir vinnuherbergi.“
„Já, svo getur hún farið með plötuspil-
arann úr horninu þama, svo ég geti loks-
ins sett upp bókahyllurnar, sem mig hefur
alltaf langað í,“ sagði pabbi.
Ég setti sherryglasið frá mér, án þess að
bragða vínið. Mér fannst eins og ég hefði
komið inn á leiksvið í vitlausu leikriti og
kannaðist ekkert við stikkorðin.
„Eigum við að tilkynna opinberunina í
blöðunum? spurði mamma. „Fyrst Tony á
enga foreldra, þá er sjálfsagt að við sjáum
um allt.“ Og hún brosti blíðlega til hans.
„Við ætlum ekki að opinbera,“ sagði
Tony. „Það er heimskulegt og tilgangslaust
að eyða í hringa, þegar okkur vantar svo
margt.“
„Þetta líkar mér,“ sagði mamma og lyfti
hendinni, svo ljósið speglaðist í demantin-
um í trúlofunarhringnum liennar. „Við
verðum líka að panta tíma hjá prestinum
strax. Ég veit, að það er ekki rómantískt,
en ef maður ákveður ekki allt strax og ást-
in blossar í augunum á brúðgumanum, þá
getur margt skeð.“
„Ég fer fram og bý til kaffi,“ sagði ég og
einhvem veginn lá hálf illa á mér, þegar
ég fór fram í eldhúsið.
„Em þau ekki skilningsrík og ágæt?“
sagði Tony þegar hann kyssti mig í forstof-
unni.
„Jú, dásamleg,“ anzaði ég og fannst eitt-
hvert tómahljóð í orðunum.
Mamma kom inn til mín þegar ég var
háttuð. „Á morgun raða ég mataruppskrift-
unum mínum og þú getur farið að skrifa
þær upp. Þið verðið bæði að flýta ykkur
svo mikið af stað á morgnana, að þá verður
8
HÚSFRETJAN