Morgunblaðið - 22.09.2012, Side 45

urðssonar, en auk Halldórs
bróður hennar og Laufeyjar
móður minnar ólst Marta Svan-
hvít Magnúsdóttir, bróðurdóttir
Sessselju, þar upp. Faðir Stínu
var lengi oddviti og því fylgdi
mikill gestagangur og því miklar
annir við bakstur og að taka til
kaffibrauð og aðrar veitingar.
Þessu hélt Stína alla ævi og var
mjög gestrisin og góð heim að
sækja og það voru alla tíð marg-
ir sem kíktu í kaffi bæði hjá
þeim Jóni á Ósi og svo áfram í
Munkaþverárstrætinu og einnig
eftir að hún varð ein. Það sást
glögglega í gestabókunum henn-
ar. Vina- og kunningjahópurinn
var stór auk fjölskyldunnar og
oft fannst mér að hún hreinlega
laðaði fólk að sér.
Æskuheimili Stínu að Hey-
nesi var henni mjög hugleikið og
eftir að hún flutti norður talaði
hún um Heynes sem „heima“.
Stína var alla tíð mjög ljóð-
elsk og hafði unun af fallegum
söng. Á æskuheimilinu var orgel
og þar var mikið sungið og um
tíma lék bróðir hennar á orgel í
Innri-Hólmskirkju og Stína
söng í kirkjukórnum. Alla tíð
hlustaði hún á ákveðna tónlist-
arþætti í útvarpinu af mikilli
innlifun.
Ég var ekki hár í loftinu,
tæplega tveggja ára, þegar ég
kom fyrst til dvalar hjá henni
ömmu minni á Heynesi og það
hefur sjálfsagt komið í Stínu
hlut að gæta mín og hafa ofan af
fyrir mér þá og hún minntist
þess stundum og taldi sig eiga
svolítið í mér. Við systkinin
dvöldum eitthvað á hverju sumri
fram á unglingsár og ég man
ennþá talsvert af vísum sem ég
lærði á þeim árum. Stínu var
alltaf mjög annt um velferð okk-
ar systurbarna sinna og fylgdist
mjög vel með okkur ef eitthvað
bjátaði á, veikindi eða annað, og
gladdist með okkur á gleði-
stundum. Sama átti við um börn
okkar og barnabörn. Fólkið okk-
ar hefur sagt í gegnum tíðina að
það væri sem við ættum aðra
mömmu. Við töluðum mikið
saman í síma og það gerðu
margir og var því oft á tali hjá
henni. Þó að Stína eignaðist ekki
sjálf börn átti hún mikið í mörg-
um börnum í gegnum tíðina
enda mjög barngóð og átti mjög
gott samband við börn Jóns og
afkomendur þeirra, sem reynd-
ust henni mjög vel þegar hún
þurfti á að halda.
Stína var alltaf með blóm á
heimilinu og var mjög natin við
að rækta þau og til dæmis átti
hún enn eftir öll þessi ár rós
sem pabbi gaf henni 1956 og
segir það sitt.
Stína átti því láni að fagna að
vera fremur heilsugóð lengst af
og hélt sér mjög vel andlega og
var minnug og hafði gaman af
að rifja ýmislegt gamalt og gott
upp og þá sérstaklega það sem
gaman var að. Þegar henni var
sagt að hún væri með ólæknandi
sjúkdóm tók hún því af miklu
æðruleysi og ró og hélt andlegri
reisn allt til enda. Ég kveð Stínu
frænku með miklu þakklæti fyr-
ir allar góðu stundirnar og um-
hyggjuna fyrir mér og minni
fjölskyldu.
Þórður.
dugnaði og meðfæddri trú-
mennsku. Nýlega héldu þau upp á
sextíu ára brúðkaupsafmæli sitt.
Að nokkrum árum liðnum fluttu
þau niður í bæinn og keyptu sér
íbúð að Eyrargötu 22. Þegar
þangað kom gerðist Guðmundur
útibússtjóri hjá KEA og vann þar
til starfsloka.
Þau Margrét og Guðmundur
eignuðust þrjú mannvænleg börn,
Jónas, Arnfríði og Jón Eið. Þau
urðu fyrir þeirri óbærilegu lífs-
reynslu að missa yngsta soninn þá
er hann var 25 ára eftir að illvígur
sjúkdómur hafði herjað á um
tíma. Jón Eiður var hvers manns
hugljúfi og var sárt saknað af vin-
um og vandamönnum. Slíkur
missir skilur eftir ólæknandi sár
sem aldrei gróa. Eftir áföll lífsins
hefur heilsu Margrétar hrakað
mjög. Hún hefur ekki borið á borð
veikindi sín og sársauka, hún var
ætíð veitandi ekki þiggjandi. Hún
hlífði sér aldrei og hin síðari ár
gerði hún meira af vilja en mætti.
Í lok síðasta árs fluttu þau í
Sunnuhlíð þar sem hlúð var að
þeim með ágætum sem orð fá ekki
lýst.
Fjölskyldur okkar tengdust
bæði fjölskyldu- og vinaböndum.
Það verður tómlegt að koma að
Eyrargötu 22, engin Magga
frænka eins og margir kölluðu
húsmóðurina. Við sem eftir erum
stöndum í þakkarskuld fyrir
langa vegferð á lífsbrautinni. Nú
skilur leiðir að sinni. Eftir sitja
fölskyldur og syrgja nákominn
ættingja og vin. Við huggum okk-
ur við það að leiðir Möggu liggja
nú á Guðs vegum og í þeirri von
og trúarvissu þökkum við enn
samfylgdina og sendum börnum
hennar og Guðmundi blessunar-
kveðjur.
Guðrún og Skúli.
Við fráfall Margrétar Maríu
Jónsdóttur, föðursystur minnar,
hverfur hugurinn aftur meira en
hálfa öld, til sumarsins 1956.
Drengur á níunda ári er kominn
til sumardvalar til frænku sinnar
á Hóli við Siglufjörð. Umhverfið
er í senn kunnuglegt og framandi.
Kaupstaðurinn Siglufjörður er
næstum eins og heimabærinn Ísa-
fjörður: sjór, höfn og bátar. Hér
er landað síld en ekki þorski, ýsu
og steinbít. Allt á Hóli er hins veg-
ar nýtt fyrir kaupstaðarbarninu.
Sextíu kýr eru í fjósi; tveir menn
mjólka kvölds og morgna en sjást
sjaldan yfir daginn nema þegar
mikið liggur við í heyskapnum. Í
eldhúsinu ríkir Gunna ráðskona.
Yfir öllu saman vaka síðan bú-
stjórinn Guðmundur og Magga
frænka með ákveðni, trúmennsku
og hógværð.
Drengurinn er uppivöðslusam-
ur og kjaftfor, veit allt og getur
allt. Óumbeðinn tekur hann að sér
að leiðbeina heimilisfólkinu á
rétta vegu í stjórnmálum, ekki
síst Guðmundi sem er að mati
drengsins þjóðhættulegur fram-
sóknarmaður, sem tekur virkan
þátt í að ýta okkur sjálfstæðis-
mönnum út úr stjórn landsins
þetta sumar. Ég hafði grun um að
Magga væri samstiga bónda sín-
um í því máli.
Sjaldan á ævinni hef ég samt
fundið til jafn mikils öryggis.
Aldrei var ég skammaður en með
mildum aga kennt að virða skoð-
anir annarra. Ætíð vissi ég að
Magga og Guðmundur myndu
vernda mig eins og Gunna systir
hennar og Skúli hennar maður
höfðu gert á Blönduósi sumarið
áður. Hjá þeim fjórum átti fjöl-
skyldan skjól þegar mest á
reyndi: Eiríkur föðurbróðir minn,
Arnfríður amma og Jón afi, Sæmi
bróðir minn. Mér hefur ætíð fund-
ist þau öll elska mig eins og ég
væri þeirra eigin sonur.
Með æðruleysi tókst Magga á
við mikið andsteymi, veikindi og
sorgir. Þungbærastur var sonar-
missirinn. Jafnvel þá var Möggu
þakklætið ofarlega í huga og oft
minntist hún á vináttu vinnufélag-
anna við Jón Eið. Ást þeirra hjóna
var mikil gæfa og samheldni stór-
fjölskyldunnar með ágætum. Son-
urinn Jónas og dóttirin Arnfríður
bera með sér festu og kærleika
foreldranna.
Margrét María Jónsdóttir
verður til grafar borin í Siglufirði
hjá syni sínum og foreldrum.
Haustið er vissulega komið en í
minningunni verður ávallt sumar
yfir frænku minni. Trú, von, kær-
leikur og þrautseigja var hennar
aðalsmerki. Ég hef ekki fundið
betra veganesti.
Með djúpu þakklæti kveð ég
frænku mína. Megi minningin um
farsælt líf góðrar konu sefa sorg-
ina og veita huggun við fráfall
hennar.
Svanur Kristjánsson.
MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. SEPTEMBER 2012
✝ Guðrún Guð-mundsdóttir,
græðari og hús-
freyja á Magn-
ússkógum 3, Dala-
byggð, fæddist í
Vogum á Vatns-
leysuströnd 27.
ágúst 1959. Hún
lést 15. september
2012.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Guð-
mundur Ívarsson Ágústsson, út-
gerðarmaður og skipstjóri í
Vogunum, f. 25. ágúst 1918 í
Halakoti á Vatnsleysuströnd, d.
21. nóvember 2009, og Guðríður
Þórðardóttir ljósmóðir, f. 15.
maí 1923 í Sviðugörðum, Gaul-
verjabæjarhreppi, Árnessýslu,
d. 18. desember 2007.
Guðrún var yngst sex barna
foreldra sinna. Systkini hennar
voru Þórunn Kristín listmálari,
f. 8. maí 1947, Lilja Júlía hjúkr-
unarfræðingur, f. 13. júní 1948,
Andrés Ágúst Þorkell skip-
stjóri, f. 31. mars 1951, Þórður
Kristinn vélfræðingur, f. 7. nóv-
ember 1952, og Sigurður Magn-
ús framkvæmdastjóri, f. 14.
september 1957, d. 23. janúar
1987.
september 2007, og óskírður, f.
18. júlí 2012. 3) Kristín einka-
þjálfari, f. 24. mars 1982, maki
Árni Geir Sigvaldason, húsa-
smiður frá Bakka í Melasveit,
og eiga þau soninn Leó Þór, f.
19. júlí 2010. 4) Sigrún Margrét,
nemi í FVA, f. 1. júní 1991, sam-
býlismaður Almar Týr Haralds-
son frá Akranesi, og eiga þau
soninn Óliver Sebastían Tý, f. 7.
ágúst 2010.
Guðrún stundaði nám í
barnaskólanum á Vatnsleysu-
strönd, var í heimavist í Hlíð-
ardalsskóla einn vetur og auk
þess annan vetur í Húsmæðra-
skólanum á Staðarfelli í Dölum.
Hún gerðist húsfreyja í Dölum
árið 1977 og vann ýmis störf í
heimavistarskólanum á Laugum
í Sælingsdal samhliða bústörf-
um. Má þar nefna ræstingar,
baðvörslu og handmennt.
Eftir missi eiginmanns fór
Guðrún fljótlega að stunda nám
í höfuðbeina- og spjaldshryggs-
meðferð og heilun og hafði mik-
inn áhuga á óhefðbundnum
meðferðum.
Hún vann við aðhlynningu á
Dvalarheimilinu Silfurtúni í
Búðardal síðustu árin og til dán-
ardags og stundaði sjúkraliða-
nám af miklum dugnaði og
áhuga samhliða vinnunni þar til
hún lést.
Útför Guðrúnar verður gerð
frá Hvammskirkju í Dalabyggð
í dag, 22. september 2012, og
hefst athöfnin kl. 14.
Guðrún giftist 2.
desember 1979
Halldóri Guð-
mundssyni, bónda
og athafnamanni, f.
10. ágúst 1952 á
Magnússkógum 1 í
Dalabyggð, d. 1.
nóvember 2001.
Þau bjuggu á
Magnússkógum 3 í
Dalabyggð. For-
eldrar Halldórs
voru hjónin Guðmundur Hall-
dórsson, bóndi á Magn-
ússkógum 1, og Ólöf Jónasdóttir
húsfreyja.
Dætur Guðrúnar og Halldórs
eru fjórar: 1) Dagný Ósk við-
skiptafræðingur, f. 23. maí
1977, maki Guðmundur Reynir
Georgsson, verkfræðingur frá
Akranesi. Börn þeirra eru Hall-
dór Vilberg, f. 24. júní 1999, og
Valdís Harpa, f. 4. janúar 2006.
2) Anna Berglind, bóndi á
Magnússkógum 3, f. 27. apríl
1980, sambýlismaður Ólafur
Bragi Halldórsson bóndi frá
Gilsfjarðarmúla, börn þeirra
eru Björgvin Bragi, (úr fyrra
sambandi Ólafs), f. 28. janúar
2000, Ármann Freyr, f. 1. sept-
ember 2005, Halldór Óli, f. 16.
Elsku mamma. Mikið getur líf-
ið verið skrítið og ósanngjarnt.
Ég bjóst ekki við þegar ég kvaddi
þig í ágúst áður en ég fór til Nor-
egs að það yrði í hinsta sinn sem
ég fengi að kyssa þig og knúsa.
Þú varst alveg stórbrotin og
dugleg kona og fórst algjörlega
þínar eigin leiðir, og varst ekkert
mikið að velta þér upp úr því
hvað öðrum fannst um það. Ég
veit að þú varst mikið búin að
kynna þér og lesa um lífið eftir
dauðann og hafðir sterkar skoð-
anir á þeim málum eftir að þú
misstir bróður þinn og pabba. Þú
talaðir alltaf um að vera okkar
hérna á jörðinni væri ákveðið
verkefni sem við þyrftum að
ljúka og síðan værum við komin
heim og það hræddist þú ekki. Þú
varst allt of ung til að yfirgefa
okkur, en ég held að þú sért ekk-
ert ósátt núna því þú ert búin að
sameinast öðrum ástvinum sem
biðu þín þar.
Ömmubörnin þín spyrja mikið
um þig núna og skilja ekkert í
þessu. Þeim fannst alltaf svo gott
að fara í ömmuhús í dekur: horfa
á vídeó, fara í heita pottinn,
föndra o.fl. Við fráfall þitt er
höggvið enn stærra skarð í fjöl-
skylduna okkar og áttaði ég mig
allt í einu á að ég var orðin elst í
ættartrénu okkar, einungis 35
ára gömul. Ég skal reyna að
standa mig vel í því hlutverki og
hlúa vel að systrum mínum og
fjölskyldum þeirra. Þú varst búin
að gera æðislegan sælureit í
sveitinni þinni sem við systurnar
munum passa vel upp á og nota
vel til að koma saman og minnast
skemmtilegra tíma með ykkur
pabba og hlúa hvert að öðru. Ég
veit að pabbi og fjölskyldan þín
hafa tekið vel á móti þér þegar þú
komst heim.
Mig langar að kveðja þig með
bæn sem þú og pabbi fóruð svo
oft með fyrir okkur þegar við vor-
um börn:
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Þín dóttir,
Dagný Ósk.
Elsku mamma mín.
Það er mjög erfitt að trúa því
að þú sért farin. Mér finnst ég
vera nýbúin að þurfa að kveðja
pabba og sætta mig við það að
hann hafi þurft að fara til að
sinna einhverjum mikilvægum
verkefnum. Því eins og þú sagðir
alltaf „lífið er bara skóli fyrir
verkefnin sem við fáum þegar við
komum yfir“. Af hverju þú líka?
Það er svo margt sem kemur
upp í hugann þegar maður hugs-
ar um þig. Það verða mikil við-
brigði fyrir mig að hafa þig ekki
hér því þú varst alltaf að hjálpa
okkur.
Strákarnir okkar elskuðu að fá
að labba upp í Ömmuhús því þeir
gerðu svo ótal margt þar, eins og
að fara í heita pottinn, mála eða
föndra og ekki má gleyma kósí
kvöldunum þar sem þið sátuð
saman og horfðuð á mynd úr
flakkaranum og höfðuð eitthvað
gott með að borða. Enda sagði
Ármann Freyr þegar hann fékk
þessar sorglegu fréttir: „Eins
gott, mamma, að þú kannt á
flakkarann hjá ömmu, því þá get-
um við alltaf farið og horft á
mynd hjá henni.“ Það munum við
svo sannarlega gera, því þar höf-
um við svo margar góðar minn-
ingar til að hugga okkur við.
Þegar ég hugsa um þig kemur
mjög sterkt upp í hugann lækn-
ingarmáttur þinn. Ef manni var
illt einhvers staðar baðstu mann
um að koma á bekkinn svo þú
gætir meðhöndlað það. Meira að
segja strákarnir voru farnir að
koma til þín og biðja þig um að
nudda sig. Það var svo ótrúlega
gott að finna heitar hendur þínar.
Þú meira að segja meðhöndlaðir
öll veiku dýrin á bænum, eins og
lömbin, hestana og hundana. Þú
lagðir þig alltaf alla fram við það
að láta öllum líða vel. Ekki má
svo gleyma öllum kremunum.
Það var sama hvað amaði að okk-
ur, þú áttir alltaf til rétta kremið.
Þetta var orðin svo mikil árátta
hjá þér að við vorum farin að gera
grín að þessu. En þér var alveg
sama, þú hafðir tröllatrú á þessu.
Eitt er víst að það á örugglega
eftir að koma sá dagur þar sem
okkur vantar krem og þá verður
erfitt að geta ekki leitað til þín.
Þú varst alltaf svo dugleg að
prjóna peysur og vettlinga á okk-
ur öll og ekki nóg með það heldur
gerðir þú einnig þitt eigið band
úr lopanum af kindunum okkar.
Það er ekki hægt að hafa það per-
sónulegra.
Ég fann að þér þótti mjög leið-
inlegt að geta ekki hjálpað mér
núna um réttirnar, þó ekki væri
nema vera með litla ömmustrák-
inn þinn. Þú sem varst svo vön að
stjórna í öllu. Þín verður sárt
saknað í öllum þeim hlutverkum í
framtíðinni. En í dag hugsa ég að
þú hafir verið þar, rétt eins og
pabbi.
Elsku besta mamma og amma,
ég gæti haldið endalaust áfram
en ég vona bara að þú sért ánægð
með að vera komin heim; heim til
pabba. Það er mikil huggun að
vita að þið munuð alveg örugg-
lega fylgjast með okkur áfram og
hjálpa okkur, því hingað að
Magnússkógum eru þið ávallt
velkomin.
Þín dóttir,
Anna Berglind.
Mikið er það óraunverulegt að
sitja hér og skrifa minningar-
grein um þig, elsku mamma mín.
Ég sem sat með þér og borðaði
morgunmatinn og kvaddi þig og
sagði sjáumst fljótlega, svo allt í
einu gerðist þetta, ég skil ekki
hvað lífið getur verið ósann-
gjarnt.
Þú varst svo góð móðir og
hjartahlý manneskja sem kenndi
mér margt. Ef eitthvað var að
varst þú með svör við öllu eða
lækningu. Til dæmis þegar Árni
fékk sýkingu í höndina þá varst
þú strax komin með einhvern
áburð fyrir hann. Þú vildir lækna
alla og hjálpa öllum. Við áttum
svo góða stund saman eftir lær-
brotið, það var svo æðislegt að fá
að annast þig, þú varst svo dug-
leg og gast aldrei setið kyrr,
varst sífellt að prjóna eða læra
eða þramma um húsið á höktar-
anum eins og þú kallaðir göngu-
grindina. Stundum varstu að-
gerðalaus og þá baðstu mig oft
um að setja í þvottavélina svo þú
gætir brotið saman þvottinn.
Varst einnig svo oft að hvetja mig
til að fara í berjamó því þig lang-
aði svo með Þórunni í Skorradal-
inn að tína nokkrar fötur af að-
albláberjum. Leó var svo
ánægður að hafa ömmu Gunnu
sína hjá sér og spyr hann sífellt
um þig.
Þú varst hörkubóndi í sveitinni
og passaðir alltaf upp á að öll hlið
væru lokuð og einnig að standa
fyrir svo féð slyppi ekki, þér
fannst örugglega skrítið að kom-
ast ekki í réttirnar í ár en svo
kom þetta upp á og er ég viss um
að þú hafir farið beinustu leið
vestur til að standa fyrir. Þú
varst líka alltaf svo dugleg að
elda mat og passaðir upp á að all-
ir fengju nóg að borða og þegar
þú varst búin í eldhúsinu þá
fórstu strax í húsverkin eða út að
hjálpa til. Varst einnig svo dugleg
að hjálpa Önnu systur í fjárhús-
unum eftir að hún tók við bú-
skapnum. Stundum fannst mér
þú aldrei slaka á.
Það var svo gaman í öllum
ferðalögunum sem við systurnar
fórum með ykkur pabba, það var
alltaf ákveðið á síðustu stundu að
fara, þá var ekki annað að gera en
að drífa sig að pakka niður og svo
var keyrt upp á veg og þá spurði
pabbi: „Gunna, hægri eða
vinstri?“
Ég sakna þín svo mikið, langar
svo til að knúsa þig og kyssa en
ég veit að nú ertu komin til
pabba. Ég man eftir því þegar þú
sagðir mér frá miðilsfundinum
sem þú fórst á eftir að pabbi dó
og þá sagði hann að afi Gummi í
sveitinni ætlaði að dansa við þig
þegar þú kæmir til hans, þurrk-
aðu nú af dansskónum og stígðu
dansinn því nú ertu komin heim
eins og þú kallaðir alltaf lífið eftir
dauðann.
Og loks þegar móðirin lögð er í mold
þá lýtur þú höfði og tár falla á fold.
Þú veist hver var skjól þitt þinn skjöld-
ur og hlíf.
Það var íslenska konan sem ól þig og
gaf þér sitt líf.
(Ómar Ragnarsson)
Elska ykkur svo mikið og
sakna.
Þín dóttir,
Kristín.
Elskulega móðir mín, tengda-
móðir og amma. Það er svo sárt
að vita að þú sért farin frá okkur,
við sem áttum eftir að gera svo
margt saman. Það er svo margt
elsku mamma mín sem ég get
sagt um þig að það gæti orðið að
heilli bók ef það væri allt tekið
saman. Þú sem varst svo fróð um
allt og hafðir lausnir við öllu
hvort sem það var um heilsu eða
bara önnur vandamál. Þú varst
alltaf til staðar þegar á þurfti að
halda og alltaf tilbúin að hlusta á
vandamál okkar.
Við eigum óendanlega mikið
eftir að sakna þín og vona ég að
þú hafir fundið pabba á himnum.
Ég veit að þið pabbi vakið yfir
okkur systrunum og veitið okkur
styrk til að halda áfram og vera
sterkar hver fyrir aðra.
Hvíldu í friði elsku mamma
mín.
Þín dóttir,
Sigrún Margrét
og fjölskylda.
Guðrún
Guðmundsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Guðrúnu Guðmunds-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800