Morgunblaðið - 22.09.2012, Qupperneq 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. SEPTEMBER 2012
✝ Ingunn RagnaSæmundsdóttir
fæddist í Reykjavík
3. ágúst 1931. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Suðurlands 14.
september sl. For-
eldrar hennar voru
hjónin Sæmundur
Bjarnason, f. 15.5.
1906, og Kristín
Grímsdóttir, f. 8.4.
1911. Ingunn ólst
upp í Reykjavík ásamt syst-
kinum sínum. Þau eru Guðrún
Erna Sæmundsdóttir, f. 24.7.
1930, Bjarni Sæmundsson, f.
21.9. 1932, og Gylfi Sæmunds-
son, f. 15.8. 1948.
Ingunn giftist 26.1. 1963 Sig-
geiri Þorbergi Jóhannessyni, f.
17.8. 1928, d. 16.2. 2000. For-
eldrar hans voru hjónin Áslaug
Árnadóttir, f. 16.11. 1902, og Jó-
hannes Björnsson, f. 10.12. 1890.
Synir Siggeirs og Ingunnar eru:
1) Jóhannes, f. 29.6. 1963, d.
26.6. 1965. 2) Vignir, f. 23.6.
1964, maki Lovísa Herborg
Ragnarsdóttir, f. 30.5. 1971.
Börn: Þorbergur, f. 11.9. 1994,
Ragnar Þorri, f. 16.10. 1997,
Katrín Diljá, f. 3.2. 2003, og
Teitur Snær, f. 1.3. 2005. 3) Jó-
Linda Björk, f. 27.8. 1961, maki
Guðjón Egilsson, f. 20.7. 1957.
Börn: Guðbjörg Marta, f. 27.7.
1979, Jökull Andri, f. 26.6. 1986,
og Ingi Hrafn, f. 17.7. 1992.
Ingunn Ragna ólst upp hjá
foreldrum sínum til 1948, í
Reykjavík frá 1948-1962, á Snæ-
býli frá 1963-2001, í Grenigrund
frá 2001-2005 og í Grænumörk
frá 2005 til æviloka. Hin seinni
ár vann hún í mötuneytinu á
Kirkjubæjarskóla á Síðu og á
sumrin tóku við störf á Hótel
Eddu. Þá hafði hún afskaplega
gaman af að vera ráðskona hjá
gangnamönnum á fjöllum. Hún
var virk í félagsstörfum og á
meðan hún var búsett á Snæbýli
var hún bæði í kirkjukórnum og
kvenfélaginu. Bókmenntir og
listir höfðuðu mikið til hennar.
Hún hafði afskaplega gaman af
því að ferðast og sjá nýja staði,
að öðrum ferðum ólöstuðum veit
ég að Kínaferðin hafði mest
áhrif á hana. Einnig fannst
henni Veiðivötn tilkomumikil.
Hún fór til Noregs í apríl sl. og
hringferð um landið í vor. Og þó
heilsan væri farin að hafa áhrif
á og hefta hennar för þá stóð
hugurinn til Noregsferðar í
haust. En þá hafði heilsu hennar
hrakað svo mjög að ekkert varð
af því.
Útför Ingunnar Rögnu fer
fram frá Grafarkirkju í Skaft-
ártungu í dag, 22. september
2012, og hefst athöfnin kl. 14.
Meira: mbl.is/minningar
hannes, f. 3.10.
1965, maki Ásgerð-
ur Gróa Hrafns-
dóttir, f. 28.8. 1975.
Börn Ingunnar
af fyrra hjónabandi
eru: 1) Sigríður, f.
15.5. 1948, maki
Símon Gunnarsson,
f. 18.3. 1944. Börn:
Sigurbjörg Kristín,
f. 4.12. 1965, stúlka,
f. 27.1. 1969, d.
27.1. 1969, Sigurður Þór, f. 13.4.
1971, Matthildur Inga, f. 18.12.
1972, d. 27.8. 1980, og Kristinn
Matthías, f. 24.1. 1984. 2) Krist-
ín, f. 2.12. 1950. Börn: Siggeir
Ragnar, f. 9.10. 1970, Jóhanna
Vigdís, 18.4. 1973, Sóley Björt, f.
23.10. 1974, og Sæbjörg Rut, f.
3.2. 1984. 3) Sæmundur, f. 21.12.
1952. Dætur: Ingunn Ragna, f.
11.9. 1975, Sunna, f. 20.4. 1989,
og Birna Dögg, f. 4.7. 1992. 4)
Örn, f. 5.11. 1956, Dætur: Ragn-
heiður, f. 7.5. 1983, og Eldbjörg,
f. 26.4. 1988, og Karina, f. 12.5.
2004. 5) Hrafnhildur Steinunn, f.
21.1. 1958, maki Arnar Hall-
dórsson, f. 21.7. 1958. Börn:
Unnur Halla, f. 22.12. 1978, Guð-
mundur Ingi, f. 6.6. 1980, og Jó-
hannes Stígur, f. 28.10. 1986. 6)
Fjalladrottning móðir mín,
mér svo kær og hjartabundin.
Þessi fyrsta hending af annars
þekktu ljóði um fórsturjörðina
gat alveg eins átt við móður mína.
Hún var dásamleg eiginkona,
móðir, amma, langamma og
langalangamma. Við Snæbýling-
ar höfum verið svo heppin að
alast upp hjá þeim mömmu og
fóstra. Minningin um hlýjar mót-
tökur á tröppunum á Snæbýli ylj-
ar manni um hjartaræturnar, þar
var tekið á móti okkur með faðm-
lagi og bros á vör. Það eru for-
réttindi að hafa kost á að fara í
sveitina og rifja upp gamlar og
góðar minningar.
Á Snæbýli var hún drottning í
sínu ríki og gestrisin við alla. Það
var undursamlegt að vakna upp
við ilm af sunnudagssteik en
kannski ekki eins dásamlegt að
heyra hana taka létta söngæfingu
með messunni í útvarpinu, a.m.k.
ekki á unglingsárunum. Þá var
alltaf mikið fjör á heimilinu enda
höfðu allir rétt á sinni skoðun og
var tekist á með góðlátlegu gríni
og skellihlátri, enda var hún mik-
ill húmoristi og hnyttin í tilsvör-
um. Dansað var í eldhúsinu og
spilað fram á nótt.
Held að í nútímasamfélagi
þætti þetta fullmikill hávaði en að
hennar mati dásamlegt eða eins
og hún sagði alltaf: „Eins og
englahljómur í mínum eyrum.“
Hún þurfti að fylgjast vel með öll-
um og fannst ekki tiltökumál þótt
liðið hennar væri dreift um allar
trissur. Þessi tryggð hennar við
sína var henni alla tíð mikilvæg
og verður vonandi til þess að
Snæbýlingar haldi hópinn. Ætt-
armót á næsta ári á Snæbýli, verð
með ykkur í huganum.
Mamma var mikil handavinnu-
kona og nutu vinir og vandamenn
góðs af því. Enda sá hún til þess
að allir ættu góð rúmföt til að
sofa við, með hekluðu milliverki
sem á stóð „góða nótt“ eða „sofðu
rótt“ og þeir sem fengu slíkt
listaverk litu á það sem einstaka
gersemi.
Tilvera okkar er undarlegt ferðalag.
Við erum gestir og hótel okkar er jörð-
in.
Einir fara og aðrir koma í dag,
því alltaf bætast nýir hópar í skörðin.
Að vísu eru flestir velkomnir þangað
inn,
og viðbúnaður, er gestirnir koma í bæ-
inn,
og margir í allsnægtum una þar fyrst
um sinn.
En áhyggjan vex, er menn nálgast burt-
ferðardaginn.
Þá verður oss ljóst, að framar ei frestur
gefst
né færi á að ráðstafa nokkru betur.
Því alls, sem lífið lánaði, dauðinn krefst
–
í líku hlutfalli og Metúsalem og Pétur.
(Tómas Guðmundsson)
Veikindunum tók hún með
miklu æðruleysi og vildi helst
ekki ræða þau, það var miklu
skemmtilegra að heyra góðar
sögur eða fréttir. Það var ekki
hennar stíll að velta sér upp úr
leiðindum heldur var horft fram á
veginn og farið í að skipuleggja
næstu samverustund í faðmi fjöl-
skyldu og vina.
Sérstakar þakkir sendi ég
Friðbirni Sigurðssyni lækni fyrir
einstaka hlýju, spjall og þægileg-
heit öll þessi 13 ár sem hann ann-
aðist mömmu. Þá eru þakkir
sendar starfsfólki á Sjúkrahúsi
Suðurlands.
Elsku mamma, þakka þér allar
ómetanlegu samverustundirnar
og trúnaðarsamtölin í gegnum
tíðina. Við tókum okkur svo
margt fyrir hendur og sjáum ekki
eftir neinu.
Úff, ég á eftir að saka þín.
Þín dóttir,
Linda Björk.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.J.H.)
Ég tel mig hafa verið heppna
að fá svona yndislega ömmu að
gjöf, ég veit að ég er ekki hlutlaus
en yndislegri kona en amma mín
hefur ekki gengið á þessari jörð.
Amma var ekkert bláeyg á lífið,
hún var stálgreind og hafði alltaf
skoðun á hlutunum og það elskaði
ég. Hún var ávallt með svör við
öllu og átti yfirleitt síðasta orðið,
var kát og skemmtileg. Við amma
vorum góðar vinkonur og áttum
margar góðar stundir saman,
sem ég naut allt þar til yfir lauk.
Nú þegar leiðir skilur þakka
ég henni fyrir allar þær stundir
er við áttum saman.
Elskulega amma mín, meira
þyrfti ég ekki, bara eitt faðmlag í
viðbót.
Blessuð sé minning þín.
Guð styrki fjölskylduna alla á
sorgar- og kveðjustund, þegar
amma nú kveður hið jarðneska
líf.
Sigurbjörg Kristín
(Sigga Stína).
Sumt fólk sem maður kynnist
á lífsleiðinni er þannig að það er
einfaldlega ekki hægt annað en
að vera í samvistum við það. Ekki
vegna þess að það sé skylda að
umgangast það heldur vegna
þess að því fylgir bara ánægja.
Þannig kona var föðuramma
dóttur minnar, hún Ingunn. Nú
þegar hún kveður þessa jarðvist
langar mig að minnast hennar
nokkrum orðum. Þegar ég kynnt-
ist Ingunni fyrir 38 árum var hún
glæsileg húsfreyja á Snæbýli í
Skaftártungu á barnmörgu heim-
ili. Það var sérstök upplifun að
koma í heimsókn að Snæbýli.
Aldrei hef ég kynnst jafn gest-
risnu fólki eins og henni og manni
hennar Siggeiri sem lést árið
2000. Þetta var gestkvæmt heim-
ili þar sem alltaf var pláss og allir
voru aufúsugestir. Þarna ríkti
glaðværð, góður matur á borðum,
það var spilað, spjallað og mikið
hlegið. Ingunn dóttir mín naut
þess að vera í dekri hjá ömmu og
afa í sveitinni þar sem mikið var
látið með hana. Þegar við hitt-
umst var það fyrsta sem hún
sagði: Hvað er að frétta af þér og
þínum? Hún hafði einlægan
áhuga á fólki og velferð þess.
Hafði skemmtilegan húmor og
þann eiginleika sem er mjög eft-
irsóknarverður, að njóta augna-
bliksins.
Ingunn var vel gefin og hafði
margvísleg áhugmál. Hún var
m.a. mikil hannyrðakona og
fengu ekki aðeins hennar fjöl-
mörgu afkomendur að njóta þess
heldur margir aðrir. Lífið fór
ekki alltaf mjúkum höndum um
hana Ingunni. Hún mátti takast á
við missi og illvíga sjúkdóma og
það gerði hún með ótrúlegum
viljastyrk. Dul var hún um sína
hagi og kvartaði aldrei. Nú í mars
greindist hún með ólæknanlegt
krabbamein. Þegar vitað var
hvert stefndi fór hún að heim-
sækja syni sína og barnabörn til
Noregs. Fór síðan hringferð um
landið með Lindu dóttur sinni.
Veikindin máttu bíða. Ingunni
tókst ætíð að spila vel úr þeim
spilum sem hún hafði á hendi
enda hafði hún frábæra meðspil-
ara í fjölskyldu sinni. Í allt sumar
hafa afkomendur Ingunnar
hjúkrað henni af sérstakri alúð
heima allan sólarhringinn. Þar
skiptust þeir á að búa hjá henni
og taka á móti þeim fjölmörgu
gestum sem lögðu leið sína í
heimsóknir til hennar.
Á kveðjustund vil ég þakka
Ingunni fyrir að hafa verið sú
amma sem öll börn eiga skilið.
Fyrir hönd fjölskyldu minnar
þakka ég vináttu og tryggð. Að-
standendum votta ég einlæga
samúð.
Minning Ingunnar lifir.
Guðmunda Steingrímsdóttir.
Ég kveð elsku bestu ömmu
mína með söknuði og trega.
Amma kenndi mér svo margt,
hefur verið fyrirmynd mín í svo
mörgu og verður það ætíð. Ég er
líka svo óendanlega stolt af að
vera nafna hennar.
Það er sumt sem maður saknar,
vöku megin við.
Leggst út af á mér slokknar,
svíf um önnur svið.
Í svefnrofunum finn ég,
sofa lengur vil.
Því ég veit að ef ég vakna upp,
finn ég aftur til.
Svefninn langi laðar til sín,
lokakafla æviskeiðs,
hinsta andardráttinn.
Andinn yfirgefur húsið,
hefur sig til himna,
við hliðið bíður drottinn.
Það er sumt sem maður saknar,
vöku megin við.
Leggst út af á mér slokknar,
svíf um önnur svið.
Í svefnrofunum finn ég,
sofa lengur vil.
Þegar svefninn verður eilífur,
finn ég aldrei aftur til.
(Björn J. Friðbjörnsson
og Daníel Ágúst Haraldsson)
Elsku amma, þakka þér fyrir allar góðu
stundirnar sem við áttum saman, fyrir
fallega brosið þitt og mjúku faðmlögin
þín. Ég mun ávallt geyma þig í hjarta
mér.
Þín nafna,
Ingunn Ragna
Sæmundsdóttir.
Enn er stórt skarð í vinahópn-
um. Inga á Snæbýli verður borin
til grafar í dag. Það eru svo marg-
ar minningar bundnar við hana,
bæði gamlar og nýjar. Ein af
þeim fyrstu sem ég á um Ingu er
af glaðri stund á Snæbýli, sem
hefur væntanlega verið á gaml-
árskvöld eða þrettánda. Það var
spilað og farið í leiki og það var
svo mikið af einhverjum fínum og
framandi kökum og gosi hjá Ingu
að við systur töluðum um að þetta
væri eins og í Reykjavík! En það
var í þá daga toppurinn á tilver-
unni. Svo man ég líka eftir
morgni heima, þegar við vorum
vissar um að enginn í okkar ver-
öld myndi framar líta glaðan dag.
Þá var Inga allt í einu komin til
aðstoðar og hún var alveg með
sínu venjulega fasi, létt og upp-
lífgandi, og hafði góð áhrif á alla.
Hún hafði ekki farið varhluta af
sorginni sjálf, en gat gefið af sér
þegar sorg sótti nágranna heim,
engu að síður. Eða kannski þess
vegna. Svo komu þessir skemmti-
legu dagar þegar maður fékk að
skjótast að Snæbýli til að sækja
póst, fá eitthvað lánað eða skila
einhverju. Inga og Siggeir tóku
manni svo vel og hvöttu okkur að
leika við krakkana, en spurðu líka
frétta og ræddu mál eins og við
værum fullorðið fólk, þótt við
stæðum varla út úr hnefa. Þar
voru alltaf allir jafningjar og for-
dómar þekktust ekki. Þá voru nú
ekki klögumálin eða hneykslunin
þegar við vorum byrjuð í heima-
vistinni á Klaustri. Það hefði ein-
hverjum fundist þvingandi að
hafa mömmu sína eða nágranna-
konu alltaf með í skólabílnum og í
skólaeldhúsinu þar sem hún vann
öll mín skólaár og miklu lengur.
En af þessu þurftum við krakk-
arnir úr Króknum engar áhyggj-
ur að hafa þótt hegðunin væri
kannski ekki alltaf til fyrirmynd-
ar. Hún Inga var nú ekki að gera
veður út af smámunum.
Síðan komu ballferðir, með eða
án þeirra hjóna. Þegar var verið
að sameinast í bíla og eins að
kveðjast að skemmtunum lokn-
um. Hvergi var eins léttur og al-
úðlegur bragur og þar. Svo
kannski skrapp ég næsta dag að
ræða atburði helgarinnar við
stelpurnar og þá glumdu hlátra-
sköll svo ekki sé nú meira sagt.
Minningarnar hrannast upp og
engin leið að nefna allt sem í hug-
ann kemur.
Á seinni árum ber hæst hetju-
skap og tryggð. Eftir lát Siggeirs
og erfiðan veikindakafla Ingu átti
hún mörg góð ár og naut þess að
ferðast um heiminn með börnum
og barnabörnum. Það voru kær-
komnir og fjörugir gestir þær
Inga og Gunna systir hennar,
þegar einhver af „Snæbýlis-
krökkunum“ skellti sér með þær
austur í Tungu. Og í íbúðinni hjá
henni í Grænumörkinni, þar sem
ég var oft gestur, skynjaði ég
gamla heimilisbraginn frá Snæ-
býli, glæsileikann, styrkinn og al-
úðina sem fylgdi henni til hinstu
stundar.
Elsku Sigga, Stína, Sæmi,
Össi, Habba, Linda, Viggi og Jói.
Ég samhryggist ykkur og öllu
ykkar fólki innilega, minningin
lifir.
Ásta Sverrisdóttir.
Ingunn Ragna
Sæmundsdóttir
Ég kveð elsku Laugu, guðmóð-
ur mína og vinkonu, með söknuði.
Á stundu sem þessari fara margar
minningar í gegnum hugann. Það
var alltaf gaman að hitta Laugu og
spjalla við hana. Þegar ég var
barn bjó hún stutt frá heimili mínu
og því voru heimsóknirnar tíðar.
Einna minnisstæðastar eru þær
þegar ég fékk að leika með barbie-
dót Eddu dóttur hennar enda
fengu ekki allir að leika sér með
það.
Á háskólaárunum þegar ég hóf
minn búskap lét Lauga mig hafa
fullan kassa af munum sem komu
sér vel fyrir námsmanninn og
margir þeirra fylgja mér ennþá.
Við Lauga áttum nokkur sameig-
inleg áhugamál, okkur fannst til
dæmis gaman að fara í bæjarferð-
ir, kíkja á kaffihús, fara í leikhús
og á tónleika. Síðustu árin höfum
Guðlaug K.
Árnadóttir
✝ Guðlaug Krist-ín Árnadóttir
fæddist á Látrum í
Aðalvík, V-
Ísafjarðarsýslu, 22.
september 1930.
Hún lést á kvenna-
deild Landspítalans
við Hringbraut 27.
ágúst 2012.
Útför Guðlaugar
fór fram í kyrrþey
3. september 2012.
við Lauga verið
áskrifendur í Borg-
arleikhúsinu sem
gerði það að verkum
að við hittumst
reglulega og áttum
saman skemmtileg-
ar og gefandi stund-
ir. Einnig fórum við
á Jólasöngva Lang-
holtskirkju og það
kom okkur alltaf í
hið sanna jólaskap.
Í sumar var ég með afmælisboð
sem Lauga treysti sér ekki til að
mæta í. Nokkrum dögum síðar
ræddum við Lauga um boðið og ég
sýndi henni myndir frá því, það
var ein af okkar gæðastundum
saman. Ég tel mig heppna að hafa
haft Laugu í lífi mínu og ég geymi
í hjarta mínu góðar minningar um
stundirnar sem við áttum saman.
Ég mun oft hugsa til Laugu minn-
ar og ég veit að við hittumst síðar.
Þín
Arnheiður Ösp (Adda).
Fallin er nú frá skeleggasta
kona sem ég hef kynnst, Guðlaug
Árnadóttir, sem sagðist hafa verið
kölluð Lauga á Laugaveginum í
ungdæmi sínu. Fædd var hún á
Hornströndum en fluttist tveggja
ára gömul í fóstur til Bolungarvík-
ur. 8 ára gömul fluttist hún svo
aftur með þeirri stóru fjölskyldu
til Reykjavíkur. Upp frá því varð
hún Reykjavíkurdama.
Kynni okkar hófust í Laufás-
borg, þeirri stórmerku stofnun
fyrir tæpri hálfri öld. Þjóðsagna-
persónan Þórhildur Ólafsdóttir
var enn við stjórn í Laufásborg og
við tókum mark okkar af henni.
Til dæmis var ekki leyfilegt að
vera í síðbuxum inni, heldur þurft-
um við að skipta um klæði þegar
við fórum út og fara svo aftur í pils
þegar við komum inn úr vetrar-
kuldanum.
Guðlaug var stórskemmtileg
kona og lá aldrei á skoðunum sín-
um. Mörgum sinnum rak ég upp
stór augu yfir svo mörgu sem hún
sagði. Eitt sinn sagði hún mér frá
námskeiði sem hún hafði sótt hjá
Landspítalanum, þá vann hún þar
á skurðstofunni. Þetta námskeið
fjallaði um bakteríur. Þær voru
agalegar og vildu helzt setjast
undir neglur á fólki. Þegar ég fór
frá Guðlaugu var ég morandi í
risastórum bakteríum undir nögl-
unum. Og það fyrsta sem ég gerði
daginn eftir var að kaupa naglab-
ursta á hvern vask í leikskólanum
mínum. Já, skýrt var talað og
skorinort.
Alstaðar þar sem Guðlaug var,
var hún hrókur alls fagnaðar og
það entist henni ævina út. Ég man
eftir henni dansandi hringdans
með fullt af ungum stúlkum í
fimmtugsafmæli Ástu sem þá var
liðstjóri kvennadeildar KR í fót-
bolta. Það var skemmtileg sjón.
Síðasta ævintýri okkar Guð-
laugar var þegar við fórum á sýn-
ingu hjá Félagi bókagerðarmanna
í húsi þeirra á Hverfisgötu 21. Þar
var til sýnis ljóðabókin mín, ásamt
öðrum listaverkum eftir fé-
lagsmenn. Góðar veitingar voru á
boðstólum og á eftir vorum við
leiddar um allt húsið sem er hið
merkilegasta. Þaðan fórum við á
síðustu sýningu Rósku, sem var í
húsi Nýlistasafnsins við Vatns-
stíg. Ég fékk mér þar sígarettu til
heiðurs listakonunni. Þegar ég
vissi ekki hvar ég ætti að drepa í
henni (því enginn var nú ösku-
bakkinn) sagði Guðlaug mér að
stinga henni undir hælinn á skón-
um mínum. Þetta vissi hún sem
hafði aldrei á ævi sinni reykt. Við
klykktum út með að fara í Klaust-
urkjallarann á Klapparstígnum og
kynna okkur sem eftirlitskonur
vínveitingastaða. Það runnu tvær
grímur á starfsmennina til að
byrja með, Guðlaug var svo sann-
færandi.
Síðla árs 2010 fórum við Guð-
laug saman út í Hagaskóla, til þess
að kjósa fulltrúa á stjórnlagaþing,
eftir að hafa kynnt okkur vel alla
fulltrúana og fyrirkomulag kosn-
inganna sem var ærið verk en vel
þess virði.
Síðast í fyrra bauð Guðlaug
okkur þremur vinkonum í sushi,
sem hún hafði útbúið með mynd-
arbrag og naut þar auðvitað að-
stoðar Eddu, einkadóttur sinnar.
Guðlaugu líkaði ekki vel við
veikindi sín, því hún vildi lifa lífinu
lifandi, eins og hún hafði alltaf
gert en 82 ár eru líka allgóður tími
og hægt að þakka fyrir það. Svo
eru líka minningarnar eftir, ekki
má gleyma þeim.
Oddbjörg Jónsdóttir.