Tímarit Máls og menningar - 01.06.1960, Blaðsíða 22

TIMARIT MALS OG MENNINGAR
kannast máske betur við hana undir
öðru nafni, Graudenz), en áin er
Visla, segir okkur flugstjórinn, þ. e.
Weichsel — „fljótið forna og fræga“.
Hún rennur þarna bugðótt og breið
milli ísa. Það virðist vora seint þarna
syðra, en dagurinn er bjartur, og er
sunnar dregur þynnist snjóbreiðan,
landið er hér aðeins dröfnótt. Húsum
fjölgar óðum, byggðalögin færast
saman, við nálgumst Varsjá. í fjarska
sést marka fyrir borginni í hvítblárri
móðu. Loks tekur vélin stóran sveig
og lækkar flugið. „Warszawa,“ kallar
flugfreyjan — „spennið beltin.“ Or-
fáum mínútum síðar stöndum við á
pólskri grund.
Breiðleit og broshýr ung stúlka bíð-
ur okkar á flugstöðinni og fer með
okkur í bíl inn til borgarinnar. Nú
verður mér ljóst að tónamál Chopins,
sem ég þykist skilja, er ekki mál hvers-
dagsins í landi hans, og að það er jafn
bagalegt sem leiðinlegt að kunna ekki
tungu þeirrar þjóðar, sem maður gist-
ir. En úr því verður ekki bætt.
Við tölum bendingamál við stúlk-
una og kryddum það glósum úr
frönsku, eða öllu heldur golfrönsku
af minni hálfu, og engilsaxneskum al-
þjóða orðum, en eyðurnar eru marg-
ar, þagnirnar langar og óþægilegar.
Sem við ökum þarna á fleygiferð eft-
ir óralangri, steinlagðri brautinni,
fram með ökrum og svörtum trjám á
sólbjörtum morgni finn ég sárt til þess
hve „framandi“ og mállaus ég er. Það
gufar upp af jörðinni, grátittlingarn-
ir fljúga tístandi upp af hrossalaðs-
hrúgunum á götunni og forða sér í of-
boði upp í greinar trjánna undan
bílnum. „Grænum ofar greinum“
dettur mér í hug úr vorlagi Chopins,
greinarnar eru að vísu ekki enn græn-
ar, en það er samt vor í lofti. „Wi-
osna“ heitir lagið á pólsku og þýðir
vor. „Wiosna!“ kalla ég til stúlkunn-
ar í framsætinu og bendi út á fuglana
og sólskinið. „Wiosna!“ endurtekur
hún hlæjandi -— „tak, tak, — oui!“
Við í aftursætinu erum eins og kom-
in nær þessum manneskjum — bíl-
stjórinn virðist fá kipp í sig og herð-
ir nú aksturinn.
Við drögum uppi hestvagn með
stóru hlassi og tveim hrossum fyrir,
sem lötra áfram fót fyrir fót. Vagn-
inn skröltir áfram ■— ekillinn situr
álútur með húfu niðri í augum og
keyri við hlið. Hann lætur sem hann
heyri ekki í bílhorninu eða sefur
kannski. Bíllinn hrökklast út á götu-
brún og skríður naumlega fram fyrir
hestvagninn. Bílstjórinn sendir kúsk-
inum tóninn, en fær eitthvað ómeng-
að til baka. Stúlkan lítur hálfvand-
ræðaleg aftur fyrir sig til okkar en
brosir breitt. Við brosum aftur til
hennar.
Nú erum við komin inn í úthverfi
Varsjár, og ekki líður á löngu áður
en við ökum um nýjar, opnar, breið-
ar götur borgarinnar með miklum
húsabáknum á báðar hliðar. Marszal-
164