Heimsmynd - 01.06.1987, Síða 58

unni, því honum þótti það þægilegra en
erillinn á daginn, og í frístundum sínum
hélt hann sig mestanpart á heimili sínu og
föður síns. Meðal vinnufélaga sinna var
hann prýðilega liðinn, sem og hjá öllum
sem við hann könnuðust, en nána vini
átti hann ekki marga. Hann var ekki við
konur kenndur og bragðaði áfengi ör-
sjaldan og þá aðeins í miklu hófi. Ekkert
við persónu hans gat því bent til þess
hver hefði viljað hann feigan. Úr því
betri ástæðu skorti kviknuðu fljótlega
eftir morðið miklar sögur um að hann
hefði stundað ólöglega lánastarfsemi,
verið með öðrum orðum okurlánari, og
væri morðinginn samkvæmt því einhver
I fyrstu var haldid aö
íeigubílstjórinn hefði
fengið hjartaáfall. Þegar
einn lögregluþjónanna
œtlaði hins vegar að
reisa við höfuð hins látna
kom annað í Ijós. Aftan
á höfðinu var sár sem
líktist skotsári og kring-
um það páðurhringur.
Maðurinn hafði verið
myrtur.
sem ekki hefði getað staðið í skilum við
hann. Að sjálfsögðu kannaði rann-
sóknarlögreglan sögusagnir af þessu tagi
mjög nákvæmlega en fann ekkert sem
benti til þess að þær ættu við rök að
styðjast. Öll plögg og pappírar Gunnars
Sigurðar fundust á heimili hans og þar
var ekkert sem gaf vísbendingu um að
hann hefði átt peninga hjá öðrum eða
aðrir hjá honum. Fjármál hans virtust
vera í stakasta lagi enda var hann ekki
þurftafrekur og gerði ekki miklar kröfur
til lífsins. í lögregluskýrslum er kveðið
svo fast að orði að ekki einungis hafi
ekkert fundist sem benti til þess að hann
hefði stundað okurlánastarfsemi, heldur
hafi allt þvert á móti bent til þess að svo
hefði ekki verið.
Rannsóknir á ferðum Gunnars Sigurð-
ar aðfaranótt 18. janúar gáfu heldur ekk-
ert til kynna um það að hann hefði talið
lífi sínu ógnað eða verið með öðrum
hætti ólíkur sjálfum sér. Hann fór til
vinnu upp úr miðnætti eins og hans var
vani, að sögn föður hans, og bjóst við að
snúa heim um sjöleytið. Fyrsta ferð hans
þessa nótt var um klukkan eitt suður í
Kópavog og ók hann þá tveimur körlum
og eiginkonu annars þeirra vestur í bæ.
Síðar um nóttina birtist hann svo á af-
greiðslu Hreyfils sem þá var við Kalk-
ofnsveg og tók þar í spil ásamt þremur
öðrum bílstjórum. t’eir báru allir síðar-
meir að létt hefði verið yfir honum en
annars hefði hann verið rólegur eins og
alltaf. Við einn þeirra gat hann þess að
hann hefði verið heppinn, hann hefði
fengið greidda skuld, en fjölyrti síðan
ekki meira um það. Einhvern tíma upp
úr klukkan þrjú um nóttina var Gunnar
svo kallaður að húsi við Skálholtsstíg og
tók þar kaupmann einn sem hann kann-
aðist við. Kaupmaðurinn hafði verið að
heimsækja þýska afgreiðslustúlku sem þá
dvaldist hér á landi og kvaðst hún hafa
hringt á bíl fyrir hann um eða upp úr
klukkan þrjú. Hann bað síðan Gunnar
Sigurð að keyra sig heim en hann bjó í
einu af Túnunum fyrir ofan Hlemmtorg.
Á leiðinni spjölluðu þeir saman um dag-
inn og veginn og skýrði kaupmaður síðar
svo frá að Gunnar hefði virst bæði hress
og kátur. Er þeir voru komnir heim til
kaupmannsins og hann hugðist borga
uppsett gjald, sem var milli 60 og 70
krónur, minnti bflstjórinn hann á að
hann skuldaði 20 krónur síðan í fyrri
ökuferð og rétti kaupmaður honum þá
hundrað króna seðil. Með það skildu
þeir en eiginkona kaupmannsins, sem
tók á móti manni sínum, bar við yfir-
heyrslur að hann hefði komið heim lík-
lega kortéri fyrir fjögur. Nokkru seinna,
upp úr klukkan fjögur, sáu svo ýmsir
leigubflstjórar Benz-bifreið Gunnars Sig-
urðar við símastaur Hreyfils á mótum
Sundlaugavegar og Hrísateigs. Hann var
einn í bflnum, hafði ljósin kveikt og hef-
ur vafalítið verið að lesa Tiger by the
Tail. Eftir þetta sá enginn Gunnar Sigurð
á lífi — nema morðinginn.
Það var laust fyrir klukkan sex um
morguninn sem vélagæslumaðurinn úr
Áburðarverksmiðjunni gekk framhjá
Benz Gunnars Sigurðar þar sem hún stóð
þá á Laugalæk, og hann taldi sig sjá
einhvern í aftursætinu. Hann vildi raunar
ekki fullyrða um það, sagðist ekki geta
kveðið fastar að orði en svo að honum
hefði sýnst hann sjá einhvern. Hvern svo
sem Gunnar hefur verið að keyra fór sá
akstur ekki í gegnum skiptiborð Hreyfils
því hjá Hreyfli er engin ferð skráð á hann
frá því hann skilaði af sér hinum villuráf-
andi kaupmanni. Hann virðist hins vegar
hafa tekið upp í bflinn einhvern sem
hann leit á sem farþega því er lík hans
fannst um morguninn var gjaldmælir bfls-
ins í gangi og sýndi 87 krónur. Með því
að kanna hversu lengi mælirinn var að ná
þeirri upphæð komust lögreglumenn að
þeirri niðurstöðu að gjaldmælirinn hefði
verið settur í gang einhvern tíma milli
klukkan 0515 og 0545 um nóttina - á að
giska. Niðurstöður krufningar bentu ein-
mitt til þess að hann hefði látist um það
leyti.
Víkur nú að byssuskotinu sem varð
leigubflstjóranum að bana og var lengst
af eina vísbending lögreglunnar. Hún
reyndist vera hlaupvídd 35 og á patrón-
unni tómu stóð REM-UMC.35.S&W,
auk þess sem á hvellhettunni sjálfri mátti
sjá stafinn U. Þetta reyndist gefa
heilmiklar upplýsingar. Skot af þessu tagi
voru framleidd í Bandaríkjunum á árun-
um 1913 til 1940 en árið 1925 var hætt að
nota hvellhettur með stafnum U. Skotið
var því talsvert komið til ára sinna. En
ekki nóg með þetta: skot af þessari gerð
reyndust einungis hafa verið framleidd
fyrir eina tegund af byssum: Smith &
Wesson pistol, og var hætt að framleiða
þær árið 1921. Ekki voru framleidd nema
8.350 stykki. Byssusérfræðingar lögregl-
unnar lýstu því að vísu yfir að ef til vill
væri hugsanlegt að skjóta kúlum af
hlaupvídd 35 úr einhverjum öðrum teg-
undum af byssum eða rifflum en það ekki
talið líklegt. Mikil áhersla var því lögð á
að finna slíka byssu á íslandi og það tókst
— nema hvað byssunni hafði verið stolið.
Þegar lýsing á byssunni sem lögreglan
taldi mögulegt morðvopn hafði spurst út
rifjaðist það upp fyrir Lárusi Salómons-
syni, lögregluþjóni á Seltjarnarnesi, að
nokkrum árum fyrr hafði Jóhannes Jós-
efsson, hótelstjóri á Hótel Borg, saknað
slíkrar byssu úr fórum sínum. Jóhannes
bjó á Seltjarnarnesi og fór Lárus heim til
hans til að kanna málið. Byssuna
reyndist Jóhannes hafa keypt í Banda-
ríkjunum kringum 1920 og haft með sér
til íslands en síðast hafði hann skotið úr
henni árið 1937. Eftir það hafði hann
geymt hana í sérstökum kassa á heimili
sínu þar sem einnig var skammbyssa af
hlaupvídd 22. Jóhannes sagði Lárusi að
lítill fengur væri í þessari byssu því engin
skot fengjust í hana og í kassanum hafði
hún að sjálfsögðu verið óhlaðin enda var
Jóhannes vanur að fara með byssur og
gætti jafnan ýtrustu varkárni. Nú þegar
allt útlit var fyrir að Gunnar Sigurður
hefði verið myrtur með byssu af þessari
gerð fór Lárus aftur á fund Jóhannesar
og spurði hvort hugsast gæti að hann ætti
eða hefði átt einhver skot í þessa byssu.
Jóhannes vísaði honum þá á gamla
veiðitösku sem hann hafði komið með
frá Ameríku og geymdi niðri í kjallara
húss síns. Lárus fann í töskunni 12 skot af
hlaupvídd 35 og daginn eftir fundust svo
um það bil 130 skot sömu gerðar í
kössum og öðrum hirslum í kjallaranum.
Jóhannes kvaðst hafa orðið var við að
byssan væri horfin þegar hann kom heim
frá útlöndum sumarið 1965 og þrátt fyrir
eftirgrennslan hafði ekkert til hennar
spurst fyrr en nú að hún virtist hafa orðið
Gunnari Sigurði Tryggvasyni að bana.
Rannsókn lögreglunnar beindist nú öll
að því að finna þessa byssu. Það leið að
vísu ár og dagur þangað til sú leit bar
árangur en byssan fannst að lokum.
58 HEIMSMYND