Heimsmynd - 01.06.1987, Blaðsíða 67

*
j Ef kona Harts tekur framferði hans gott og gilt,
því skyldu kjósendur þá skipta sér af því. Lee og
Gary Hart eftir blaðamannafundinn þar sem hann
dró sig í hlé.
fjörugar samfarir við stúlku eina í Hvíta
húsinu meiddist hann illa á hálsi. Hann
varð því að bera sérstakan styrktarkraga
um hríð og þennan kraga hafði hann enn
um hálsinn þegar hann fór til Dallas í
nóvember 1963. Þó hann fengi skot í
höfuðið eftir árás tilræðismannsins hélst
hann uppréttur í sæti sínu og það var
byssukúla númer tvö sem drap hann.
Það er raunar athyglivert hvers vegna
blaðamenn gera mál úr kvennavafstri
sumra stjórnmálamanna en annarra
i ekki. Ef allir forsetar og forsetafram-
bjóðendur Bandaríkjanna hefðu sætt
sömu meðferð og Gary Hart hefði ekki
bara Kennedy þurft að hrökklast úr emb-
ætti heldur og menn á borð við þjóðar-
dýrlinginn Franklin Delano Roosevelt,
Lyndon B. Johnson og svo Warren Har-
ding, en sennilega hefði fáum verið eft-
irsjá í honum. Roosevelt átti sér fasta
* kærustu sem allir í Washington vissu um
en það virðist ekki hafa hvarflað að
neinum að hafa orð á því opinberlega —
allra síst Eleanor Roosevelt konu hans,
enda átti hún sína eigin kærustu og gat
því ekki kvartað!
En á hliðarsporum Gary Harts var sem
sé ekki tekið með sömu silkihönskunum.
Þetta hefur vakið miklar spurningar um
það hversu mikinn rétt fjölmiðlar og al-
k menningur hafi til þess að snuðra í einka-
lífi frægra persóna. Jafnvel þótt því sé
siegið föstu að framhjáhald sé hið versta
mál stendur eftir að Lee Hart, kona for-
setaframbjóðandans, virtist sætta sig við
framferði eiginmannsins og því skyldu
kjósendur þá vera að gera sér rellu út af
því? Hart var að vísu óvenju veikur fyrir
ásökunum um karakterbrest; eins og
margoft hefur verið tíundað í fjölmiðlum
hafði hann skipt um rithönd tvisvar,
breytt nafni sínu, klippt eitt ár af aldri
sínum og þar fram eftir götunum. Því
hafa bandarískir fjölmiðlar varið sig gegn
ásökunum um persónunjósnir með því
að segja að í tilfelli Harts hafi framhjá-
haldið verið enn eitt dæmið um dóm-
greindarskort sem gerði hann óhæfan til
að gegna embætti forseta Bandaríkj-
anna. Hann hafi svo gert illt verra með
því að reyna að ljúga sig út úr málinu í
stað þess að viðurkenna hreinskilnislega
að sér hefði orðið á í messunni.
Vel má þetta vera rétt. Alla vega hefur
Hart ekki við neinn að sakast nema sjálf-
an sig. En eins og bandarískur dálkahöf-
undur benti nýlega á: Ef allir stórsyndar-
ar á borð við Hart hefðu verið útilokaðir
frá embættum væri amerísk saga að lík-
indum ansi miklu fátækari.
Bretar eru, ef eitthvað er, enn
púrítanskari en Bandaríkjamenn þó þeir
látist vera býsna blasé og lífsreyndir. f
Tjallalandinu dugar yfirleitt minnsti
grunur um að stjórnmálamaður hafi
stundað kynlíf annars staðar en í hjóna-
rúminu til þess að þeir verði að segja af
sér. Nýleg dæmi eru tveir helstu sam-
starfsmenn frú Thatchers, þeir Cecil
Parkinson og Jeffrey Archer. Parkinson
gerði ritara sínum barn en Archer var
grunaður um að hafa hugsanlega kannski
ef til vill haft einhvers konar samband við
vændiskonu. Báðir hurfu umsvifalaust á
brott þótt þeir nytu sérstakrar velvildar
forsætisráðherrans. Ef svona viðbrögð
tíðkuðust á íslandi myndi fækka svolítið
á Alþingi. Þætti mönnum ástæða til þess?
Það er auðvelt að vera vitur eftir á.
Kleópatra Egyptalandsdrottning var sannkölluð
gella. Hún sóttist eftir ástum Caesars, Heródesar
gyðingakonungs, Antoníusar og fleiri. En mark-
mið hennar var umfram allt pólitískt og þegar
fauk í öll skjól framdi hún sjálfsmorð fremur en
falla ( hendur Ágústusar. Málverk eftir Guido
Cagnacci (1601—81).
OG PÓLITIK
Donna Rice er, samkvæmt skilgreiningu bresks
rithöfundar, bimbó sem sækist eftir félagsskap
frægra manna. Hún hefur sést í fylgd Don John-
son úr Miami Vice, poppsöngvarans Don Hen-
leys, kappaksturshetjunnar Danny Sullivan og
Alberts Monaco-prins sem hér fylgir henni út af
veitingahúsinu Patsy's í New York.
Þegar Gary Hart var nýkominn af blaða-
mannafundinum fræga þar sem hann var
spurður blátt áfram hvort hann hefði
haldið framhjá konu sinni datt honum í
hug rétta svarið. Á fundinum hafði hann
einungis sagt, særðum rómi: „Strákar!
Ég þarf ekki að svara þessu,“ — og má
það vissulega til sanns vegar færa. Rétta
svarið, að hans dómi og raunar konu
hans líka, hefði hins vegar verið: „Fram-
hjáhald er ekki glæpur. Það er synd. Og
það er milli mín og Lee, og milli mín og
guðs.“
Mjög amerískt, þetta. Marcus Antoní-
us var hins vegar ekki að skafa neitt af
hlutunum þegar hann skrifaði Octavían-
usi bréf skömmu áður en endanlega kom
til uppgjörs milli þeirra. Antoníus skildi
ekkert í áróðri hins síðarnefnda vegna
sambands hans og Kleópötru.
„Hvað er að pirra þig? Að ég skuli
serða drottninguna? Við erum gift. Og er
þetta eitthvað nýtt? Þetta hefur staðið í
níu ár. Er Livía Drúsilla sú eina sem þú
serður? Gangi þér vel ef þú ert ekki
þegar búinn að serða Tertúllu eða Teren-
tillu eða Rúfillu eða Salvíu Títíseníu þeg-
ar þetta berst þér. Skiptir einhverju máli
hvenær maður gerir það og með
hverjum?"
Ójá, sögðu Rómverjar til forna. Ójá,
sögðu bandarískir kjósendur. En bara
stundum.
HEIMSMYND 67