Ársrit um starfsendurhæfingu - 2016, Qupperneq 42

VIRK er að mínu mati alveg „brillíant batterí“, ef svo
má segja. Sem fagmanneskja þá græddi ég mikið á
að fylgjast með vinnubrögðum þar. Ég hef síðan beint ýmsum
í samstarf við VIRK. Hins vegar mega fagaðilar gæta sín á að
vísa ekki of veiku fólki til VIRK.“
Alltaf jafn þreytt
Ég var heima í tvær vikur og reyndi að
hvíla mig en var alltaf jafn þreytt. Ég mætti
svo til vinnu aftur og settist við tölvuna til
að vinna úr skýrslum. Þá komst ég að því
að ég gat ekki lesið. Ég sá orðin en hafði
ekki einbeitingu til að vinna úr þeim. Þá
hugsaði ég: „Hvað er í gangi með mig?
Þetta er ekki eðlilegt,“ og varð enn kvíðnari.
Í framhaldi af þessu fór ég til yfirmanns
míns, Ragnheiðar S. Einarsdóttur og það
varð mín björgun. Hún benti mér á að
tala við starfsmannasálfræðing LSH. Ég
gerði það. Sálfræðingurinn sagði: „Þú ert
skólabókardæmi um kulnun.“ Hann sagði
að ég yrði að fara í algjört frí. Ég stakk upp
á fimmtíu prósent vinnu en hann neitaði
því. „Þú getur það ekki, þá ertu bara að
„kroppa ofan af sárinu.“ Ef þú ætlar að ná
þér út úr þessu verður þú að fara í algjört frí
í sex til tólf mánuði.“ Það þyrmdi yfir mig og
mér fannst ástand mitt fáránlegt. Þetta var
í desember 2013.
Full af fordómum
Ég ákvað að fara í frí yfir jólin en sagði góðum
kollega frá ástandi mínu. Hann sagði: „Þarft
þú ekki bara að leita til VIRK?“ Þá komu
upp í mér miklir fordómar, mér fannst ég
með engu móti geta farið „hinum megin
við borðið“, ég, heilbrigðisstarfsmaðurinn,
gæti ekki leitað mér slíkrar faglegrar
aðstoðar. Ég vildi ekki hitta kunnugt fólk í
heilbrigðisgeiranum í slíku ástandi sem ég
var í, vildi miklu heldur „lækna sjálfa mig.“
Ég fór samt til heimilislæknis og hitti þar
ungan kandidat sem talaði mig inn á að leita
til VIRK. Sannfærði mig um að það myndi
hjálpa mér. Hann sagði við mig: „Leyfðu
mér að meðhöndla þig og afsalaðu þér
völdunum.“ Ég hugsaði mig um og sagði
svo: „Ókei, ég geri þetta.“ Kandidatinn sótti
þvínæst um fyrir mig hjá VIRK og samstarfið
hófst fljótlega eftir áramótin.“
Hvað fól það í sér?
„Enn með fordóma fór ég fyrir tilverknað
ráðgjafa VIRK í Heilsuborg. Mér fannst
mér ekkert miða, fannst ég ekki einu sinni
svitna. Þá var mér ráðlagt að fara í aðeins
erfiðari hóp og þar fann ég mig. Ég mætti í
hvern tíma eins og klukka og var jafnframt
komin í algjört frí frá vinnu. Ég átti inni
launað veikindafrí í næstum ár svo það var
ekki vandamál.
Ég hitti svo jafnaðarlega ráðgjafa VIRK, sem
var mjög gott. Við lögðum á ráðin og ég fór
til sálfræðings sem ráðgjafinn benti mér á
og hitti hann fyrst tvisvar í viku og seinna
strjálla. Sálfræðingurinn og ráðgjafinn fylgdu
mér eftir þar til ég var komin til vinnu á ný.“
Úrræði VIRK virkuðu
Úrræðin sem VIRK beitti í samstarfi við mig
voru sem sagt sálfræðiþjónusta, Heilsuborg,
námskeið í núvitund, næringarfræðsla og
ekki síst spjall við ráðgjafann. Hreyfingin
var mjög mikilvæg fyrir mig, ég hef stund-
um sagt að hún hafi verið mín lækning. Ég
var í raun mjög fljót að ná mér líkamlega.
Annað gerði ég líka sem var gott. Ég ákvað
að vera ekki sú sem hyrfi og enginn á
vinnustaðnum vissi hvað væri að. Ég skrifaði
því bréf til vinnufélaga minna og rakti þar
það sem væri í gangi hjá mér, þetta gerði
ég líka gagnvart fjölskyldu minni, vinkonum
og þeim sem stóðu mér næst. Í framhaldi
af því fékk ég mikinn stuðning. Yngsta
dóttir mín fann mikinn létti við þetta. Hún
sagði: „Ég hélt að þú værir kannski mikið
veik,“ hún hafði fylgst með mér á vappi á
náttsloppnum og haft áhyggjur af mér.
Loks fór ég af fullum krafti í söngnám. Það
hafði ég stundað í mörg ár en nú gat ég
„hent mér út í sönginn“, fór snemma á
morgnana í tónskólann og æfði mig. Það var
mín vinna ásamt æfingunum í Heilsuborg.
Ég vildi vera sem minnst heima á sloppnum
því það fannst mér erfiðast. Ég er dálítill
spennufíkill og þarf að hafa mikið fyrir
stafni. Ég hef ekki lagast alveg af því en ég
kann betur á sjálfa mig í þeim efnum, þekki
mín mörk. Ég útskrifaðist úr söngnáminu í
kjölfar þessa. Söngurinn gefur manni útrás
og var stór partur af minni endurhæfingu.
Þótt ég væri fljót að ná mér líkamlega var
ekki það sama upp á teningnum hvað
andlegu hliðina snerti. Ég gat lært söngtexta
en ég gat varla lesið blöðin. Minnisleysið
þjáði mig enn og ég varð að skrifa allt niður
sem ég átti að gera. Einbeitingarskortur,
jafnvægileysi, minnisleysi og svimi – þetta
hrjáði mig mest í veikindum mínum.“
42 virk.is