Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 17

„Látið mig segja það sem sagan þarfnast“
Enda var honum afar illa við hunda - en
Vestdalseyrin hundamörg byggð í þá daga.
Sigfús var ekki dús við vatn og sápu og
því jafnan frekar óhreinlegur. Hann var
vínhneigður og afar sérsinna. Þá var hann
mjög spéhræddur og hreint ekki allra. Hann
var þó í vinfengi við móður mína og ömmu
mína, Oddnýju Ólafsdóttur á Kirkjuhvoli
og kom oft á heimilið. Hann hafði þann
sið að koma á matmálstímum og bauðst til
að lesa fyrir okkur meðan við værum að
matast. Auðvitað endaði það með því að
móðir mín bauð honum að borða. Hann var
lítið fyrir fisk, sagði hann ekki mannamat
- en borðaði hann þó ávallt með bestu lyst
hjá okkur. Árin á Vestdalseyrinni sinnti
hann engum starfa öðmm en skrifúm sínum
og hafði ekki mikið handa í millum. Guðný
eldri systir mín var send til hans til að læra
að lesa, en hún hafði ekki mikla köllun til
þess lærdóms hjá karlinum og harðneitaði
að ganga til hans nema ég kæmi með. Svo
ég fylgdi henni og sat lestrartímana ásamt
henni. Sigfús lánaði mér ævintýrabækur
til að lesa á meðan hann stautaði með
Guðnýju. Á tímabili geymdi móðir mín
hið mikla safn hans heima á Hjalla og
fylgdi sú sporsla í geymslugjald að við
máttum lesa í handritunum. En við urðum
að ganga frá þeim á réttan stað!
Sigfús var latur til húsþrifa og stundaði
það að fá Guðjón bróður minn og aðra
pottorma af Vestdalseyrinni til að skúra
hjá sér gólfíð. Sat hann þá á meðan uppi
á eldhúsbekknum og las fyrir hina ungu
verkamenn, þeim til afþreyingar við þrifin.
Þóttu strákunum þetta hin bestu verkalaun
og fóru ekki fram á annað. Rödd Sigfúsar
var sérstæð, mjó og öldungsleg og ekki
laust við að hann drægi seiminn.
Sigfús var haldinn þeirri dillu að aldrei
mátti neinn ganga honum framar á götu.
Hann vildi einskis manns sporgöngumaður
vera. Þá skálmaði hann áfram sem mest
hann mátti og hafði krókstaf mikinn í
hendi. Einhverju sinni vorum við að
leika okkur úti í fjöru, nokkrir krakkar,
þegar Sigfús kom skálmandi út og stefndi
austur veginn. Strákamir, leikfélagar mínir,
mönuðu mig til að hlaupa á eftir karli og
komast fram fyrir hann - og auðvitað tók
ég áskomn þeirra! Ég hljóp svo sem fætur
toguðu - og framúr karli! En hann brá við
skjótt, seildist til mín með krókstafnum og
náði í olnbogann á mér! Svo tók hann á rás
og sagði svo: „Nú vann ég kapphlaupið!“
Sigfús virðist þannig hafa farið sínar eigin
leiðir á Vestdalseyrinni og lítt hirt um að vinna
sér almenningshylli. Þar orti hann þær vísur
sem hvað tíðast er vitnað til eftir hann, enda
mergjaðar í meira lagi: Hneyksluðu þær marga
Eyrarbúa - og raunar var hann kærður fyrir
þær. En dómur gekk aldrei því engin nöfn
voru nefnd og ekkert til að standa á.
Mannblóma eikur eru fáar
í þessum litla, skitna heim.
En kalviðarrusl og krœklur smáar,
kolefnasafn i myrkrageim,
flárœðispestar fáráðar,
fjandanum best til skemmtunar.
Það tjóar lítt að spjátra og sparða
Spillandi hag um granna þinn.
Hygg ég að meiru mætti varða
mannvöndun heldur en fjölgunin.
Afþví að nægir eru þar
umskiptingar og hálfvitar.9
Vestdaleyringum varð sérstaklega uppsigað
við Sigfús eftir þennan kveðskap. Og ekki
að ástæðulausu. Hann sá þó ástæðu til að
koma niður í „Gránu“ og segja Benedikt
verslunarstjóra Jónassyni að kveðskapnum
9 Sjá nánar Eirík Sigurðsson: AfHéraði og úrfjörðum, útg. Skuggsjá
1978.
15