Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Side 29

„Látið mig segja það sem sagan þarfnast“
Lýsing Seyðisfjarðarkaupstaðar 1913
Ort fyrir tækifærið, en ekki fyrir
samkomuna.
Þá er nú lokið þörfu dýru verki.
þurft hefur elju, gætni vit og herki.
Bundinn í læðing leyni-mátturinn sterki,
ljósin í bænum eru þögul merki.
Hagræðum íjölgar, þekking þoku greiðir,
þjóðimar fram að hærra marki leiðir.
Menningarstraumur myrkravaldi eyðir,
mannsandinn birtu slær á dimmar leiðir.
Batnandi vegir víða land þótt bindi,
vaknandi hugir nýja framtíð myndi.
Eyðandi myrkri, ljós er lífsins yndi,
lýsandi blysin fólk sem víðast kyndi.
Heilar þeim þakkir hljómi manna fjöldinn,
heiminum sem að færði ljóssins völdin.
Hverfa nú láta heldimm rökkurtjöldin,
hugvit og strit af götunum á kvöldin.
Þökk hafið, drengir, loks að loknu smíði,
liðsmannafjöld, er áttir hér í stríði.
Geyma mun verk þitt sævarsveitaprýði,
svipmiklir tindar, gróðurdalurinn fríði.
Enn meiri þekking eftir þarf þó hnýsa,
óyndisskuggum mörgum burtu vísa.
Almennings hugskot upp þarf meira að lýsa,
aflmikil framför mun þá loksins rísa.
Sigurður Magnússon frá
Þórarinsstöðum (13. apríl 1909 -
24.nóv. 2004) segir frá:
Eitt sinn var ég að koma ofan í verslun á
Vestdalseyrinni og þá var þar maður sem
þótti nú ekki merkilegur. Samt óð á honum
og hann var símalandi. Sigfus var þar og beið
eftir afgreiðslu. Honum leiddist þetta raus,
sneri sér að manninum og sagði:
Þú sem vita þykist allt
hjá þessum búðardiski,
æra þín er eins og salt
sem áður var í fiski!
Napurleg kveðja þetta!
í „Austra“ á Seyðisfirði birtust nokkur kvæði
Sigfúsar28. febrúar 1914.
Eitt þeirra er „Fríða“.
I skraddaraverkstofu villtist hún Fríða,
um veturinn þama hún menntaðist fljótt.
Hún lærði að sauma, en lærð'ekki' að sníða,
lék sér á „danzi“ er húmaði nótt.
En það sem hún aflaði allt fór í fötin
úrið og skóna frá vingjömum rekk,
reyndar á sokkunum sáust þó götin
sögðu þeir kunnugu, þegar hún gekk.
En „logandi sjóðandi“ lærð'ún þann vetur
að liðka til ganginn og halla undir flatt,
vesalings jómfrúin viss'ekki betur
en væri það menntun sem heitirþó „pjatt“!.
Nú han' að ávarp'er ei fyrir dóna!
ekk'er nú vitið né menningin hálf,
svo er hún menntuð, hún má eigi þjóna
móðirin verður að þjón'enni sjálf.
Sigfús var ekki allra og varð tíðum fyrir
aðkasti fyrir sakir söfnunar sinnar, persónu og
skapgerðareinkenna. Fann hann oft hvöt hjá
sér til að beina frá sér og þótti þá níðskældinn.
Illgjöm lygin fölsk og flá
full af lostakjarna.
Horfin burt frá Hafursá
helvítið að tama.
Margýgjarsöngur (brot)
Eg kem upp úr gimsteina kóralhöll
í kóngsríkjum undirheima
er dimmbláu djúpin geyma.
27