Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 47

Jóhann Magnús Bjarnason skáld í Kanada og Árni Oddsson lögmaður á Leirá
Um dagmálaskeið er dómþingið sett,
og dæmt skal þar ýmsum í hag,
en biskup er hnípinn, þvi bagal og stól
hann býst við að missa þann dag.
Hann veit það, að Oddi mun örðugt um vöm,
því Arni er nú þinginu ijær,
en vanmáttugt klerka og kórdjákna lið
og kotunga-lýðurinn ær.
Það er hann Herleifúr hirðstjóri Daa,
hann hrekki sér temur og brögð
og hyggur að biskupi megi hann meir,
þá málin í dóm eru lögð.
Það er hann Herleifur hirðstjóri Daa,
háðyrðum beitir hann þrátt.
„Hvort gerist nú biskupinn bljúgur í lund,
svo bar hann ei höfúðið lágt?“
Og fulltrúi konungs kallar og spyr,
hvort kominn sé Árni á þing.
En biskupinn þegir, og bleik er hans kinn,
og búð sína ráfar um kring.
Það er hann Herleifur hirðstjóri Daa,
hrópar hann tyrrinn og grár:
„Þið munið ei líta hann í Lögréttu fyrr
en liðinn er dagur og ár.“
Og aftur er kallað og aftur er spurt,
hvort Ámi þar nálægur sé.
En enginn því svarar, svo all-langa stund
mun enn verða á málunum hlé.
En biskupinn gengur á hamarinn hátt,
hrekkur af augum hans tár.
Þá sér hann í fjarska hvar jóreykur rís,
ríður þar karlmaður hár.
Og biskupinn horfír og segir við svein,
sem siðprúður með honum er:
„Ríður sá mikinn á rauðleitum jó,
svo rykið til skýjanna fer.
Væri hann Ámi á íslandi nú,
Þá ætla ég að tryði því seint,
að ei væri ann þetta, þó undarlegt sé
að austan þar komi hann beint.“
Og það er hann Ámi, sem kemur um kleif,
kveður hann föður sinn skjótt
og mælir við sveinana: „Gerið ei glöp,
en gefið þið hestinum fljótt.“
Sveinamir biskupsins fara með fák,
og flestum ber saman um það,
að þá hafi betur ei borið neinn klár,
né brunað eins vakurt í hlað.
Er spurt er hið þriðja og síðasta sinn,
hvort sé þar hann Ámi til taks,
gengur þá maður fram mikill og hár
og mannfjöldinn kennir hann strax.
Hann yrðir á Herleif, og alvara ströng
á enninu hvelfda er skráð:
„Já, ég er hér víst fýrir alföður hjálp
en ei þína herlegu dáð.“
Þú hugðir það eitt sinni, Herleifur Daa,
að hirðstjórans tign þína og slægð
myndi okkur feðgana rétti fá rænt
en rýrð skal nú verða þín frægð.
Því svo er það ætíð og svo verður nú,
að sigri hið góða mun ná,
En rangindin lenda, þó brögðum sé beitt,
á blindskerjum, Herleifúr Daa.“
Og það er hann Herleifur hirðstjóri Daa,
hefúr hann guggnað við fátt.
Á vörina bítur hann þungbúinn, þétt,
úr þrönginni víkur sér brátt.
í málunum Ámi fær sigur með sæmd,
og sýnd honum virðing er há.
En hirðstjóra-valdið og metorðin með
missir hann Herleifur Daa.
Jóhann Magnús Bjarnason.
45