Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 59

Úr æviminningum Kristjáns Jónssonar Vopna
náðu fullorðinsaldri, nema annar pilturinn,
sem dó ungur, og var tvíburi við konu mína.
Oddur var með hærri mönnum, mikill um
herðar og vel á sig kominn, dökkur á hár og
skegg; skeggið afarmikið, náði langt ofan
á bringu, vel hirt, glaður og skemmtilegur
í viðræðum og fróður um margt, og yfir
höfuð mikill hreinleiki yfir svip hans og
öllu fasi. Hann var víst góður verkmaður,
þó sagt væri að konan hefði stundum ýtt við
honum á morgnana, ífaman af árum. Hann
var ágætur vegghleðslumaður og öll hans
verk og umgengni traust og með listrænum
svip, en hann þótti sérvitur í sumum háttum
og vinnubrögðum, svo á orði var haft. Einn
af háttum Odds var sá, að þegar hann tók út
sauðataðið á vorin, þurftu allir hnausarnir að
vera nákvæmlega teningsmyndaðir, og aldrei
mátti hvolfa úr börunum, heldur varð að tína
úr þeim með höndunum, og fleira þessu líkt í
háttum hans, er menn gerðu gaman að.
Sólveig var vel meðal kvenmaður á hæð,
fremur vel vaxin, björt yfírlitum og kvik í
hreyfíngum, og hafði sjálfsagt verið falleg
á yngri árum, og bar með sér dugnað og
myndarskap, enda sögðu mér fróðir menn
um þá hluti, að hún hefði ekki alltaf legið
marga daga á sæng þegar hún átti bömin,
einkum ef að stóð á annatíma. Oft hefur hlotið
að vera vel á haldið, að koma upp jafnstórum
bamahóp, hjálparlaust, á öðru eins rýrðarkoti,
þó það sé að mörgu leyti þægilegt, enda úttekt
úr kaupstað af skornum skammti framan af
ámm, því ekki mátti skulda.
Oddur fór alltaf tvær ferðar á Seyðisijörð,
þegar hann fór með ull sína, og fyrri ferðin
flutt upp í Hrafnavík hjá Höfða á Völlum,
og svo á bát yfír fljótið. Hann hafði jafnan
þrjá hesta undir burði og reið þeim ijórða.
Úttektin var ekki margbrotin lengi framan af
búskaparámm hans. Rúgur og bankabygg, ein
skjóða af kaffí og egsport [export] og önnur
með kandíssykur, eitt búnt af eldspýtum, og
tveggja potta kútur af brennivíni; þetta lét
hann ætíð fara heim í fýrri ferðinni. Aldri var
keypt pjatla, allt tætt og ofið heima, fínustu
sjöl og svuntudúkar, og pokamir sem notaðir
voru til heimilisþarfa, og allir dúkar þar á
milli; allt rómað fyrir snilldarhandbragð.
Heyrt hefí ég þá sögu með sannindum, að
þegar burðurinn var kominn í sandinn neðan
við túnið, hafí Sólveig farið ofaneftir, leyst
upp pokann sem kúturinn var í, sopið vel á,
og borið svo allan burðinn heim á bakinu; er
það þó góður spölur og allt í fangið. Heyrt
hefí ég það líka, að borið hafí það við, að hún
hafí þurft að fara í fyrsta pokann sem hún
bar heim og fá sér rúghnefa og mala í brauð
handa börnunum.
Þeir voru viðskiptavinir um mörg ár,
Oddur og Eiríkur á Karlsskála í Reyðarfírði.
Þær ferðir voru famar að áliðnu sumri, og
var mér sagt að húsfreyja hefði lengi farið
þær og haft þá einhverja dótturina með sér,
þegar þær stálpuðust. Eftir því sem tímar liðu
og bömin komust upp breyttist búskapurinn;
var farið að láta heldur meira eftir sér; þó var
það alltaf í hófí, og mörg síðari árin bjuggu
þau mjög snotru búi.
Vafalaust hafa þær ekki alltaf verið gamlar
Hreiðarsstaðasystur, þegar þær lærðu að
spinna spotta og skjóta skyttu, því allar vora
þær rómaðar fyrir dugnað og myndarskap
í þeim efnum. Það mátti einu gilda hvort
maður sá þær allar saman, eða eina milli
Qöldans, þá veittu menn þeim athygli fyrir
þann myndarskap sem þeim fylgdi hvarvetna.
Þau Hreiðarsstaðahjón munu hafa dáið á
árunum 1886 til 1890, Sólveig dó síðar [Oddur
lést 1888, Sólveig 1889]. Dauða Odds bar
þannig að, að hann var að lesa húslestur að
kvöldlagi, en þegar hann stóð upp til þess að
ganga frá bókunum, féll hann á gólfíð og var
þegar örendur. Ég eignaðist fýrir konu yngstu
dóttur þeirra Hreiðarsstaðahjóna, Sesselju
að nafni. Við giftum okkur snemma sumars
1890, og vorum það ár hjá Sigfúsi mági
mínum, Oddssyni, og Guðrúnu Bjarnadóttur
57