Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Blaðsíða 60

Múlaþing
frá Hafrafelli, er þá voru farin að búa á
Hreiðarsstöðum.
Það varð mitt hlutskipti að fara með
ullina á Seyðisfjörð um sumarið, náttúrlega
í heimaunnum pokum með fangamarki Odds
heitins. Ég kom ofanyfir seinni part nætur
og staflaði pokum mínum og reiðfærum
upp hjá svokölluðu Thostrúps-pakkhúsi; við
þá verslun hafði Oddur verslað í mörg ár.
Umsjónarmaður utanbúðar við þá verslun
hafði um mörg ár verið danskur maður,
Andrés Rasmussen að nafni; átti íslenska
konu, hreinskilinn og góður drengur. Um
morguninn snemma kemur Rasmussen upp að
pakkhúsinu, þar sem ég sat hjá burði mínum;
við heilsumst, hann opnar pakkhúsið og býður
mér að ganga inn með sér, hallar aftur og
fer með mig út í enda hússins, tekur þar upp
fulla brennivínsflösku og fékk sér vænan
teig, og gaf mér svo eins og ég vildi drekka.
Mátti því með sanni segja að við tækjum
rækilega nóttina úr munninum á okkur, sem
svo er kallað, með brennivínstárinu. Svo
fórum við út og karlinn lokaði, því þetta var
fyrir vinnutíma, og mátti á því sjá að þetta
var vani hans. Þegar hann gengur framhjá
pokastaflanum, klappar hann á hann og segir:
„Þetta eru pokar Odds míns á Hreiðarsstöðum,
það þarf ekki að skoða þá.“ Ég hló með sjálfum
mér, en leiðrétti ekki villuna hjá karlinum, en
ég hefí oft hugsað um það síðan, að þetta eru
sjálfsagt þau stystu eftirmæli sem ég þekki,
eftir nokkurn mann, en jafnframt þau bestu.
Af Þórsnesfundi 1880
Vorið 1880 mátti heita síðasta góða vorið
sem Islendingar fengu í mörg ár, eða frá
1880 til 1892, sem öll máttu heita sannnefnd
harðindaár þó lítið eitt brygði út af. Það var
líka þetta vor, að mig minnir, að boðaður var
pólítískur fundur á Þórsnesi við Lagarfljót,
niður frá Kolsstöðum. Þar var saman kominn
fjöldi manna, bæði úr Fjörðum og Héraði, og
margt stórmenni. Þar var sýslutjaldið, sem
fólki þótti mest sport í þá daga, og sem átti
að rúma 150 manns, en sem að ég efast mikið
um að hafi verið svona stórt. Þar var enginn
lögreglumaður, ekkert fyllirí, og fundurinn fór
hið besta fram. Það var eins og menn hefðu
betri skilning á því þá en nú, til hvers þeir
komu þama saman.
Þá var skáldið og rithöfundurinn Jón
Ólafsson með Skuld sína á Eskifírði, og hefur
sjálfsagt átt mikinn þátt í því að þessi fundur
var haldinn, því ég man það að við komum
nokkuð snemma úr Fram-Fellum, náttúrlega
á bátnum8 fengum logn og sólskin út eftir, og
það man ég einnig að þegar við komum var
ijöldi fólks kominn, en ekki var fundur settur,
og það man ég að talsvert lengi var beðið eftir
Jóni. En svo sem vænta mátti kom hann, þó
seint væri, og í fylgd með honum var séra
Magnús Jónsson frá Skorrastað. Þetta var rétt
um þær mundir sem hann fékk Laufás; hann
var faðir Jóns forsætisráðherra og Sigurðar
læknis á Vífilsstöðum.
Jafnskjótt og Jón var kominn var firndur
settur; mig minnir að Páll á Hallormsstað
setja fundinn, en Jón Ólafsson tók fyrstur
til máls. Hann talaði ekki hátt og nokkuð
hratt, en lá þó vel rómur, og var auðheyrt
að hann hafði gott vald og þekkingu á því
málefni er hann ræddi um. Mikið hafði ég
hlakkað til að sjá þann mann, manninn sem
orti „Islendingabrag“ í hita æsku sinnar, og
hafði tvisvar orðið að flýja land. Hann var
fríður maður, ljós yfirlitum, hár vexti, en bar
sig ekki vel að sama skapi; ég man eftir því
að mér fannst hann heldur draslaralega til
fara, ekki þó illa; í stórum stígvélahosum,
sem voru náttúrulega forugar af reiðinni, og
svo fór hann eins og hann kom í ræðustólinn,
enda var ekki siður í þá daga að reiða með sér
pressuð föt og blænkskó; það var látið sitja
Af tilkomu Fram-Fellabátsins og siglingu hans upp Lagarfljót
segir Kristján í næsta þætti á undan, sem birtist í Múlaþingi 37
/2011, bls. 158-159, og er því sleppt hér.
58