Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 121

Prestur hverfur á leið til kirkju á nýársdag
Stapalendingin, utan við Eyrarófœruna, Jyrir miðri mynd. Ljósmynd: BG.
grafist í fönn.“19 Eins og fram kemur í lýsingu
Elíasar er umrætt gil „inn undir“ Ofærunni.
Ofærugilið er mjög krappt og þurfti að sveigja
ögn upp í það þegar farið var yfír. Prestur
virðist því raunar hafa verið kominn út yfír
sjálfa Ófæruna þegar snjóflóðið úr gildraginu
hreif hann og átti þá aðeins örfá skref ógengin
út á slétta sjávarbakkana, þaðan sem leiðin var
greið heim að Arnamúpi. Elís frá Amamúpi
sagði mér að vegna snjóflóðahættunnar á
þessum slóðum hafi jafnan verið hóað
hraustlega áður en haldið var inn á mesta
hættusvæðið. Þannig var talið að leysa mætti
um snjóflóðin.
Lík sr. Sigurðar fannst á þriðja tímanum
þennan dag.20 Leitarmenn urðu að hafa hraðar
hendur og vinna í kapp við mjög þverrandi
dagsbirtu. Síðar um daginn, skrifaði Elías,
var líkið sótt á opnum báti frá Haukadal en á
honum vom þeir Páll Jónsson í Brautarholti,
Jón Þorgeirsson frá Húsatúni og Hjörleifur
dóttursonur hans. Auk þeirra voru á bátnum
Guðmundur J. Sigurðsson vélsmiður frá
Þingeyri, en hann var þá formaður Sanda-
sóknar, og Matthíasar sonur hans. Lent var
í svokölluðum Stapavogi og líkið tekið um
borð þar við hleinamar. Kom sér þá vel að
19 Mbl. 26. janúar 1943.
20 Mbl. 26. janúar 1943.
gömlu mennirnir, Páll og Jón, voru báðir
þaulkunnugir fjöru og sjólagi á þessurn
slóðum. Gátu þeirþví sagt glöggt til lendingar
þótt sjón þeirra sjálfra væri tekin að daprast,
sagði Elís mér.
Elías frá Hrauni heldur áfram: Þeir sem
grófu prest úr fönninni og bám hann til skips
vom eftirtaldir menn: Kristján Guðmundsson
bóndi á Amamúpi og synir hans, Guðmundur
og Elís, Bjami Guðbjörnsson vinnumaður
þar, Matthías bóndi Þorvaldsson á Skálará
og þeir Guðmundur Sören Magnússon og
Elías, þá ungir menn í Hrauni.21 Elísi frá
Amamúpi er það enn í minni hve erfítt var
að færa líkið til skips. Börur til flutningsins
höfðu verið reknar saman úr tilfallandi efni
og burðarmenn, sem voru ungu mennirnir,
máttu nánast þoka líkböranum stein af steini
þarna í stórgrýttri og hálli ijörunni.
Mönnum létti, þrátt fyrir allt, við fundinn
eins og einnig má lesa í bréfí Angantýs til
Gísla, föður sr. Sigurðar:
Tvennt var það, sem frú Guðrún og
okkur öllum hjer var mikið gleðiefni
mitt í þessari sorg, en það var það að
líkið skyldi finnast og þá ekki síður hitt
að læknirinn [Gunnlaugur Þorsteinsson]
21 Frásögn Elíasar Þórarinssonar.
119