Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 122

Múlaþing
eftir að hafa skoðað líkið, fullyrti, að um
snöggan dauðdag hefði verið að ræða ...
Við læknisskoðun kom í ljós allstórt sár
á höfðinu og nokkrar smærri skrámur.22
Stór steinn lá vinstra megin við höfiið hins
látna og mikið sár var á því, staðfesti Elís frá
Arnarnúpi.
En kemur þá aftur að þeim sem töldu sig
sjá hvað gerst hefði og hvar. Áður var nefndur
Sigurjón á Álafossi en í bréft sínu til Gísla
Helgasonar 10. febrúar 1944 nefnir Guðrún
Benjamínsdóttir á Þingeyri fyrirburð þann
„sem Geirþrúður23 sá“ og bætir við „Jeg er
enginn spíritisti og hef gefíð mig lítið að því
máli“. Og áfram skrifaði Guðrún til Gísla:
Þú þekkir bóndann á Amamúpi, Kristján
Guðmundsson. Enginn leitaði meira
en hann að líki sonar þíns. Kristján er
tilfmningamaður og hinn besti drengur.
Kristjáni sendi mér sýn Geirþrúðar og
svaraði hann því í brjefí til mín. Þann kafla
brjefsins tek jeg orðrjettan upp. „Jeg má
biðja afsökunar hve lengi hefir dregist að
svara brjefi þínu, sem jeg vildi þó feginn
gera að svo miklu leyti sem mjer er það
unnt. Fyrirburðurinn er nákvæm lýsing á
fundi séra Sigurðar, að svo miklu leiti sem
hann nær og hefi jeg litlu eða engu þar við
að bæta. Konan, sem sýnin ber fýrir, byrjar
á því að lýsa manninum, sem styður sig
fram á skóflu eða staf og horfir niður fýrir
sig. Getur vel átt við mig. Jeg man vel eftir
því að það gerði jeg, eftir að við höfðum
grafið upp líkið úr fönninni og hugsaði
um atburðinn, sem orðinn var. Sömuleiðis
kemur það heim við fyrirburðinn að hann
lá á vinstri hliðina, berhöfðaður og yfir
honum hvíldi svo mikill friður og rósemd
22 Úr bréfi Angantýs Amgrímssonar, 18. apríl 1943.
23 Líklega er hér um að ræða Geirþrúði Bjamadóttur frá Akranesi,
konu Benedikts, bróður séra Sigurðar. Benedikt kenndi sig við
Hofteig á Jökuldal.
120
og ásjóna hans ljómaði svo, sem hann hefði
sjeð eitthvað dásamlegt, dýrlegt, háleitt
og unaðslegt um leið og sál hans hóf sig
til flugsins.“ Á þessa leið hefir Kristján
[svarað] fyrirburði frú Geirþrúðar. Finnst
mjer sýn Geirþrúðar vera merk. Kristjáni
fannst það líka.24
Lík sr. Sigurðar var flutt til Þingeyrar og brátt
var farið að undirbúa útför hans.
Útförin - Samhugur sóknabarnanna
Útför sr. Sigurðar Z. Gíslasonar fór fram frá
Þingeyrarkirkju á Kyndilmessu, 2. febrúar
1943; hún var afar fjölmenn og „fór á allan
hátt prýðilega fram“ skrifaði Angantýr
Amgrímsson. „Önnur ljölmennasta jarðarför
sem hér heftr sézt þrátt fýrir nokkurt frost og
stinningskalda“, var einnig sagt.25 Líklega
var það aðeins jarðarför skipverjanna af
vélskipinu Fróða, tæpum tveimur ámm fýrr
sem hafði verið ljölmennari.
Tveir prestar önnuðust útför sr. Sigurðar.
Það vom þeir sr. Eiríkur J. Eiríksson á Núpi
er annaðist húskveðju, flutti kirkjuræðu og
jarðsöng. Séra Sigtryggur Guðlaugsson,
áður sóknarprestur á Núpi, flutti einnig
ræðu í kirkjunni: „Svo indælar ræður að
ekki er betur hægt að gera“, skrifaði Guðrún
Benjamínsdóttir. Kveðjur bámst, m.a. frá
Biskupi íslands.26 Lilja Björnsdóttir húsmóðir
á Þingeyri hafði ort minningakvæði sem lesið
var upp í kirkjunni. Gísli, faðir hins látna,
hafði einnig ort kvæði og sent til athafnarinnar
þar sem það var sungið. Vers þess bám með
sér, skrifaði Guðrún í bréfi sínu til Gísla,
„að þú hefir tekið sorg þinni í trú og von á
alföðurinn og treystir honum að græða sárin
þín. Sorg hjartans græðir heimurinn ekki, það
er guð einn sem græðir hana, og sendir líkn í
24 Úr bréfi Guðrúnar Benjamínsdóttur, 10. febrúar 1944.
25 Agrip af bréfi Ólafs Olafssonar.
26 Ágrip af bréfi Ólafs Ólafssonar.