Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Síða 156

Múlaþing
með öllu óhugsandi að slá þar, þó er þar alveg
óblásið nema þá ögn vestur við hrygginn, þar
eru melgígar stórir en í rýmun vestan við Ytra
Sellandið. Sellandamelur skiptir þeim. Syðra
Selland var mikið fallegra þegar ég man fyrst,
allt grasi vaxið og engi í því öllu og djúp
tjörn út við melinn sem hvarf að mestu um
tíma en er nú að koma í ljós aftur af því hætt
er að berast sandur í Sellandið og fer það nú
sennilega að fríkka aftur, það er nú gras um
það allt en hefur altaf verið en rýrt. Þá er
Selklaufarblettur með lélegt gras og melgíga
í rýmun. Þá er austan Selár, Miðkerling, þá
Fremsta Kerling og gígar sunnan við hana en
í rýrnun. Þar er djúp svarðargróf, Kellingar-
gróf sem sýnir að þar hefur verið mýrarjörð
til foma og er nú að koma gras milli Víðihóls
og Kerlingar, sunnan við grófina. Víðihóll
er með skarði ofaní miðju og klettum í syðri
hólnum. Þar sat ég yfir rollunum í ungdæmi
mínu. Þar lifði ég marga skemmtistund, þó
stundum fyndist mér dagar langir ef vont var
veður. Mér þykir vænst um Víðihólinn, allra
hóla hér í landinu. I yfirsetunni höfðum við
með okkur bita og mjólk í flösku, sem við
fórum ósköp spart með. Stundum skókum við
mjólkina í flöskunni og tókum svo smjörið úr
með tágarspotta. Stundum tíndum við sprek
og melju og kyntum bál. Æmar vora oftast
þægar og gátum við verið uppá Víðihólnum
mest allan daginn og hóað á ærnar ef þær
ætluðu eitthvað, þá hrukku þær saman í einn
hóp. Víðihólsdvsiar eru sunnan við hólinn,
þar höfðum við æmar. Dysjarnar fóru aldrei
alveg í sand en kreppti að þeim mikið um
tíma, en eru nú að gróa upp aftur og ná sér.
Þar var mikið gras áður og lauf í kring sem
er nú að ná sér aftur. Víðihólsgróf er sunnan
við dysjarnar og vestan.
Illutjarnir eru þar suður af, þær voru fyrst
er ég man að blása, en var þó engi, lauf og
gras í þeim utan við tjömina sem var þá afar
djúp, en mikið blásið sunnan við tjömina. Svo
blés það allt upp og varð að sléttu sandflagi og
tjömin hvarf, svo komu melgígar þar um allt.
Illutiamahrvggur var vestan við Illutjamir,
móahryggur fyrst er ég man en er nú mel-
gígarönd, en þó í rýmun aftur, því nú er farið
að eyðileggjast melland þama, aftur að blotna
upp og gróa svo það fer að koma þar aftur lauf
og grasengi, melland og gras, aftur á 40-45
ámm, það er mikil breyting og skrítin.
Sauðafellstiarnir voru mér einnig kær
staður frá yfirsetunni. Þær voru algrónar víði
og grasi og 2 tjarnir stórar í þeim, starartoppur
var syðst í syðri tjöminni. Þar var stór og há
dys fast við tjömina vestur við melinn með
stórri sprungu í. Þar geymdum við Steingrímur
snæri í sem við notuðum til að ná hestum í
vað með. Sauðafellstjamir voru þá einhver
sá fallegasti blettur í landinu og mikið engi í
þeim, lauf og gras. I ytri tjörninni eða réttara
sagt milli tjamanna vom 3 hólmar og gmnnt
vatn milli þeirra, þar verptu kríur. Við Steini
óðum oft þar út í og lágum hjá kríuhreiðrinu
og höfðum gaman af að láta krísu höggva
okkur en svo hætti hún því að mestu þegar við
gjörðum henni ekki neinn óleik með eggin.
Ytri tjömin var dýpri með sefi í og holbekkt.
Þar lá graslág uppúr Sauðafellstjömum fremst,
upp að Sauðafelli, sem svo eyðilagðist eins og
tjamimar. Þar fór allt í ægissand og bar alveg
í tjamirnar. En nú em þær að koma upp aftur,
það er að segja að aukast gras í þeim, svo nú
má heita graslitur á þeim en ekki vottar svo
sem neitt fyrir tjömunum ennþá. Það eru að
koma grastoddar í fremra tjamarstæðið.
[Arið 1944 er bætt við inn í handritið eftir-
farandi setningu: „Það er að koma mjög mikið
gras í þær.“] GJ
Holtahryggur með berjum á lá ofan yfir
miðjar tjamir og milli tjamanna að austan
og víða voru stórar dysjar með berjum í
syðri tjörnunum en þær ytri vom blautari og
þýfðari. Nú eru melgígar þar dálitlir með-
fram melunum og útum melana út að Víðir-
hólsgróf. Vestari Sauðafellstiarnir. vestan við
langa melhrygginn, vom fýrst er ég man að
154