Goðasteinn - 01.03.1965, Síða 46

Hö ðabrekku, mjög dimmur hið efra, svo rétt reiddi í Hafursey
annsð slagið. Eftir að lygndi, virtist sandurinn auður hið syðra,
eða því sem næst, enda reyndist svo.
Ég hafði enga samfylgd, cg var mér því lánaður hundur, stór
cg stæðilegur. Var það betra en ekkert að fólkið sagði. Um
vakka þennan þótti mér vænt. Hann var mjög hændur að mér.
S/artur var hann að lit, nær rófulaus, aðeins með dindilstúf í
stað rófu. Það lítti hann nokkuð. Ungur var hann og lítt van-
inn. Nafn hans man ég eigi, bara hvuti. Ég nefndi hann Trygg
og held, að það hafi festst við hann.
Nú brá svo einkennilega við, að mér var strax ekkert utn
samfylgd rakkans gefið, og furðaði mig sjálfan á því en lét eigi
í ljós við fólkið. Svo rammt kvað að þessu, að rétt var að mér
komið að reka Trygg frá mér á leið niður Kaplagarða, skammt
frá Höfðabrekku. Af því varð þó eigi, ég klappaði honum þess
i stað, er hann kom til mín fullur vinsemdar og gleði. Óhugur
þcssi hélzt með mér austur Mýrdalssand, að Blautukvísl. Þar
þurrkaðist hann út í vetfangi, eins cg síðar segir. Seinna um
daginn varð mér ljóst, að þetta var bending til mín um að
hafa gætur á rakkanum. Ég gerði það ekki, kom eigi til hugar
nein hætta í sambandi við hann, og hafði það skilningsleysi
mitt nær kostað mig lífið.
Loftur lánaði mér til fararinnar stöng úr bambusreyr, sterka
og lauflétta, tæplega fjögra álna langa. Vildi Loftur stytta hana
nokkuð, svo hún yrði þægilegri í meðförum, en ég aftraði því,
vildi, að hún héldi lengd. Hugði ég gott til að stökkva á henni
yfir ár og læki, ef þörf krefði. Fyrir bragðið get ég nú rifjað
upp þessi liðnu atvik.
Þórunn húsfreyja á Höfðabrekku hafði búið mig út með nesti,
þótti ekki vanþörf á því; ég borðaði lítið um morguninn fyrir
ferðahug, en leiðin löng austur yfir Mýrdalssand, talin sjö tíma
stanzlaus ferð í góðri færð.
Það var á níunda tímanum að morgni, sem ég lagði af stað.
Sjálfsagt var að fara syðri leiðina, sem svo var nefnd, um Álfta-
ver og Meðalland, því þar var með öllu snjólaust. Loftur lagði
á það ríka áherzlu, að ég færi ekki fylgdarlaus yfir Kúðafljót,
44
Godasteuw