Goðasteinn - 01.03.1965, Side 78

Ur vinarbréfi
Lokin. Já, enn vitum við, sem komin erum til aldurs, hvað átt
er við með orðinu „lok“ í tímatali voru, vertíðarlok, n. maí.
Lokadagur var og er einn af þessum mílusteinum við þjóðveg
lífsins, Þó miklu gleggri áður fyrr - um og fyrir síðustu alda-
mót. Drottinn minn! Hvílík tilhlökkun, þegar von var á manni
eða mönnum heim úr veri með björg og brauð. Þó var mann-
lífið, líf heimamanns, ástkærs vinar, allra dýrmætast. Þetta fannst
bezt, þegar næsti granni eða sveitungi, kannske heimilismaður
kom ekki aftur heim. Sjórinn hafði tekið hann eða útþráin bor-
ið hann með sér í fjarlæga sveit eða fjarlæga heimsálfu.
Jónsmessa. Enn einn mílusteinninn. Nú var loks úti vorharka
og vetrarþraut. Allar skepnur höfðu nóg fyrir munninn. Nú var
fyrir höndum Jónsmessuferðin suður með sjó, til aðdrátta, tii
skreiðarkaupa. Sú ferð tók 7-8 daga úr Holtum, austan, eftir
því hve langt var farið suður. En kaupin bötnuðu því lengra
sem var farið. Varan, haustfiskurinn og höfuðin, var hvergi
betri en suður í Höfnum, og þar var endamark ferðarinnar. En
í ferðina þurfti góða hesta og vel járnaða, því grýtt var gatan
og litlir hagar suður með sjó.
Gott var að vera snemma á ferðinni, heldur fyrir en eftir
Jónsmessu. Þá var hagi beztur og varan óvalin.
Næsti merkissteinn: Fráfœrur. Þá lestir, eftir rúningu, ullar-
þurrkun, sem gat verið tafasöm í óþurrkatíð, og framundan var
slátturinn, „bjargræðistíminn“. Nei, það þurfti engum að leiðast
af gerðaleysi i þann tíð. Það voru þá einhverjar aðrar ástæður
að óyndi en verkefnaskortur ef svo var. Þó gátu tár hrunið of-
an í koddann, er út af var lagzt, þá sem nú. Og nú var ekki
76
Godasteinn