Morgunblaðið - 04.06.1988, Side 14

14
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 4. JÚNÍ 1988
Stöðvarhúsið sem áætlað er að klára að mestu
leyti á þessu ári. Byggð hefur verið 14 metra
há stálgrind sem verður klædd að utan og
stendur til að klára það verk fyrir 1. ágúst.
Teikningar af stövarhúsinu eins og það lítur út fullklárað. í stærri
kringlunni verður stjórnstöð virkjunarinnar, en í þeirri minni gestam-
óttaka.
Morgunblaðið/Bjami
Nesjavellir;
Tæpum milljarðivarið
í framkvæmdir í ár
MIKLAR framkvæmdir standa
fyrir dyrum við Nesjavallaveitu
í sumar og er áætlað að verja
975 milljónum króna til verk-
efnisins í ár. Stendur til að
gangsetja fyrsta áfanga vei-
tunnar fyrri hluta árs 1990.
Gert er ráð fyrir að heildar-
kostnaður við mannvirkið verði
um 2,5 milljarðar króna.
í sumar verður haldið áfram
með stöðvarhús, sem byijað var á
fyrir rúmu ári, og er áætlað að
klára húsið að mestu leyti á þessu
ári. Jafnframt verður reist hús
fyrir skiljustöð í ár.
Með tilkomu fyrsta áfanga
Nesjavallavirkjunar munu bætast
við 100 MW af nýtanlegum jarð-
varma við jarðhitaafl borgarinnar,
að sögn Áma Gunnarssonar yfir-
verkfræðings hjá Hitaveitu
Reykjavíkur, og síðan munu bæt-
ast við önnur 100 MW er annar
áfangi virkjunarinnar verður tek-
inn í notkun 1992. Fyrir er um
500 MW jarðhitaafl í borginni auk
96 MW olíukyndistöðvar til nota
er álag er mikið. Áætluð aflþörf
Reykjavíkur er hins vegar 600
MW. Því eru núverandi jarðhita-
svæði ofnýtt og hefur orðið vart
við kólnun í þeim og efnamengun.
Verður jarðvarmi sá sem fæst úr
Nesjavallaveitu notaður sem
grunnafl til þess að hvíla núver-
andi jarðhitasvæði borgarinnar.
Að sögn Áma er Nesjavallaveita
frábmgðin núverandi hitaveitum
borgarinnar, þar sem hún er á
háhitasvæði en ekki lághitasvæði.
Því er vatnið sem fæst úr bor-
holunum það heitt og ríkt af gasi
og steinefnum að það verður ekki
nýtt beint í hitaveitu.
Til þess að nýta jarðvarmann
er gmnnvatni dælt upp úr kalda-
vatnsholum við Grámel, skammt
frá veitusvæðinu og það leitt í
orkuverið, þar sem það er hitað
upp með jarðhitagufunni í 88 gráð-
ur á Celsíus. Brennisteini er síðan
bætt í upphitaða vatnið til þess
að eyða súrefni og lækka sýmstig-
ið í því og hindra þar með tæringu
í kerfínu innanverðu. Heitu vatn-
inu er leitt um aðveituæð til
Reykjavíkur og er aðalaðveituæðin
að Grafarholti rúmlega 27 kíló-
metra löng. Eftir henni munu ber-
ast um 560 lítrar af rúmlega 80
stiga heitu vatni á mínútu.
Alls em vinnsluholumar á
Nesjavöllum 13 talsins, en einung-
is verða tengdar §órar holur í
fyrsta áfanga. í öðmm áfanga
verða svo þrjár til fjórar holur í
viðbót nýttar og framleiðir veitan
Er þetta útilegiimaður?
Það er slæðingur af bflum við
grillskálann þegar við ökum upp
að honum gegnum gráan rigning-
armurinn.
Sko, það em fleiri en við sem
hafa ákveðið að frflista sig úti í
náttúmnni um helgina, segi ég.
Vindurinn tekur í dymar á
bflnum þegar litlu frænkumar í
aftursætinu opna hann og geysast
út. Sunnlenska vorveðrið, rok og
rigning, þrífur í okkur og dustar
okkur óþyrmilega til.
Inni í skálanum er glaðlegt
mannlíf og matarlegt um að litast.
Litlu frænkumar setja á sig snúð
og lýsa því yfir að lyktin héma sé
svo vond að þær muni kafna.
Þetta er að sjálfsögðu mesta vit-
leysa. Hér liggur einungis í lofti
matarolíulyktin sem einkennir allar
grillsjoppur á íslandi, sama hvar
stoppað er á hringveginum.
Hún er misjafnlega megn á mis-
munandi stöðum en hér er hún alls
ekki slæm enda er nýbúið að opna
skálann þetta árið og matarolían
alveg glæný. Það gæti verið að
loftslagið yrði farið að breytast
svona undir verslunarmannahelgi.
En það er langt þangað til. Nú
er sá tími árs þegar við erum rétt
að byija að ímynda okkur að náttúr-
an opni faðm sinn öllum þeim sem
vilja gista hana í tjaldi við lygna
tjöm eða straumþunga á.
Sumir eru útsjónarsamari en aðr-
ir. í hópi þeirra eru þrír ungir piltar
sem hafa reist tjöld sín á grasbala
við ána svo sem fimmtíu metra frá
grillskálanum.
Þeir hafa allt: Ferskan ilm af
grasi fyrir vitum, ámiðinn í eyrum,
þjóðveginn með síbreytilegum
straumi ökutækja fyrir augum og
grillskálann til að halda í sér lífinu
þegar vistin í tjaldinu reynist of
köld og hungrið sverfur að.
Þetta eru glæsilegir ungir piltar
— en ofurlftið við skál. Einn ber
af hvað klæðaburð snertir. Hann
hefúr vafið um sig fjólubláu gæru-
skinni sem er hvort tveggja í senn
til skrauts og skjóls.
— Er þetta útilegumaður? spyr
yngri frænkan og andlitið er stórt
spumingarmerki.
— Nei, þetta er bara gæi, hann
er fullur, svarar hin.
Meðan ég bíð eftir kaffi og
frönskum uppi við diskinn gefur
einn af gæjunum sig á tal við mig,
fallegur drengur með ljóst liðað hár.
— Fínt veður, segir hann og
bendir út um gluggann.
— Alveg ljómandi, en líklega
heldur blautt til að vera f tjaldi,
svara ég.
— Nei, það er alveg æðislegt.
Ég skal segja þér að við höfum
komið ár eftir ár og tjaldað héma
og það er alltaf jafn frábært. Veðr-
ið bíttar engu, segir hann og er í
fasi eins og miðaldra bóndi sem er
það mest í mun að sannfæra mal-
biksbömin um ágæti íslenskrar
náttúru.
— Við förum alltaf hingað og það
bregst aldrei, segir hann, og pantar
sér mjólk.
Æ, það er gott að hann skuli fá
sér mjólkursopa, það rennur þá
kannski af honum, hugsa ég.
Kaffið er gott og þær frönsku
enn betri. Við gefum okkar góðan
tíma og veltum fyrir okkur hv.rt
stefna skuli til að njóta helgarinnar
sem best.
— Við skulum bara keyra eitt-
hvað langt í burtu, þar er áreiðan-
lega sólskin, segir litla frænka.
— Við getum líka farið aftur
heim, þá missum við ekki af Prúðu-
leikurunum og Staupasteini, segir
hin.
Frönsku kartöflumar þeytast til
á borðinu þegar útihurðin opnast.
Miðaldra hjón, doppótt eins og kríu-
egg, skellast inn og hrista af sér
vætuna.
— Það er andskotann ekkert
hægt að fúaveija í þessu veðri, seg-
ir maðurinn.
— Bústaðurinn hleypur ekki í
burtu og einhvem tímann hlýtur
að stytta upp, svarar konan og seil-
ist í matseðilinn.
— Egg og bacon fyrir mig, segir
maðurinn.
Það er svo óhollt, segir konan.
— Ég veit ekki hvenær er ástæða
til að fá sér eitthvað óhollt ef ekki
í svona veðri, segir maðurinn.
— Jæja þá, segir konan og fer
að lúgunni.
Þegar hún kemur aftur að borð-
inu er maðurinn að blása á vinstri
vísifingur sem er blár og þrútinn.
Konan horfir þegjandi á hann
dálitla stund og segir svo:
— Ég var búin að segja að þú
þyrftir að fá þér ný gleraugu.
— Mér finnst ég sjá þig alveg
nógu vel, segir maðurinn og lítur
glottandi á hana.
Konan kímir, sest við borðið og
hjálpar honum að blása.
Þremenningamar úr tjöldunum
moka upp f sig hamborgara og
frönskum. Bleika sósan er út um
allt borð og einn þeirra hefur smurt
henni alveg upp á enni. Þeir em
orðnir töluvert fyrir augað þegar
dyrum er enn hmndið upp og inn
skálma þrír menn hlaðnir mynda-
vélum og hverskyns græjum. Þeir
líta fránum augum yfir salinn og
verður starsýnt á hið gærabúna
glæsimenni og félaga hans.
Áhuginn er gagnkvæmur.
— Hæ þú þama, ertu frá sjón-
varpinu? spyr sá ljóshærði þann sem
næstur honum stendur.
— Já, reyndar, svarar hinn fjálg-
lega.
— Heyrðu vinur, viltu ekki fá þér
sjúss, æðisleg blanda. Mjólk, kók
og brennivín, segir sá ljóshærði.
Hann lyftir glasi til að undirstrika
að þetta sé alvömboð.
— Nei takk, alveg ómögulega,
segir sjónvarpsmaðurinn og horfir
með hryllingi á glasið.
— Ertu frá sjónvarpinu í alvöm?
spyr glæsimennið með gæmskinnið.
----Já, við ætlum að mynda fólk
sem eyðir helginni úti í náttúrunni,
svarar maðurinn.
— Heyrðu, þú myndar okkur,
segir þriðji tjaldbúinn og brosir
gegnum bleiku sósuna.
— Emð þið í þessum tjöldum?
spyr sjónvarpsmaðurinn og bendir.
— Já, vinur minn, þeim sem eftir
em. Við hentum þremur í ána í
morgun. Nenntum ekki að hafa þau
með lengur, segir sá ljóshærði.
Sjónvarpsmennimir hrista höfuð
og fara.
— Þið komið og rabbið við okk-
ur. Við verðum í tjöldunum, þ>ð
megið treysta því, æpir sá með
gæmskinnið.
Ég lít niður að tjöldum. Eitt er
lokað og lítur út fyrir að geta stað-
ið til eilífðamóns við óbreyttar að-
stæður. Hin em opin, austanátt
stendur inn í þau og allt útlit fyrir
að þau muni §úka í ána þá og þegai--
— Ég held að þið þurfíð að huga
að Ijöldunum ykkar, strákar mínir,
segi ég.
— Æ, góða, láttu ekki eins og
amma, heyrist gegnum bleiku sós-
una.
— Fáðu þér heldur sopa, segir
sá ljóshærði og lyftir glasinu sínu.
— Sama og þegið, ég er að flýta
mér núna, segi ég og ris upp.
Mér er ekki til setunnar boðið
því frænkumar em komnar á skrið
og stefiia út í rokið.
Helgin líður hjá okkur eins og
öðmm náttúraunnendum. Hún líður*
í töluverðum hrakningum, leit að
sólskinsblettum og ítrekuðum yfir'
lýsingum frænknanna um að það
hefði verið betra að vera heima og
horfa á sjónvarpið.