Morgunblaðið - 17.04.1999, Qupperneq 62

62 LAUGARDAGUR 17. APRÍL 1999
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
AGUSTA KRISTIN
BASS
+ Ágústa Kristín
Bass, fæddist á
Akranesi 21. maí
1945. Hún lést á
heimili sínu 7. apríl
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Guðrún Ingólfsdótt-
ir og Roy Lee Bass.
Kristín kom fimm
daga gömul í fóstur
til fósturforeldra
sinna, Gísla Magn-
ússonar, f. 16. mars
1905, d. 2. apríl
1998, og Guðmundu
Gisladóttur, f. 26.
nóvember 1900, d. 3. apríl 1986.
Þau voru ábúendur á Brekku á
Hvalfjarðarströnd. Barn Guð-
mundu var Guðrún Ágústsdótt-
ir, f. 25. sept. 1926, d. 20. okt.
1993, gift Gunnari Nikulássyni.
Böm þeirra em: Guðmundur
Ágúst, Guðbjörg og Gísli Rúnar
Már. Dætur Guðrúnar, Helga
og Margét Gísladætur, ólust
upp samtíða Krist-
ínu á Brekku.
Hinn 29. apríl
1967 giftist Kristín
Ólafi Gylfa Hauks-
syni, f. 28. desem-
ber 1946. Þau
skildu. Sambýlis-
maður Kristínar
var Erlingur Ein-
arsson, f. 28. maí
1945. Kristín ólst
upp á Brekku við
almenn sveitastörf
og tók þar við búi
ásamt Erlingi Ein-
arssyni af fósturfor-
eldrum sínum.
Kristín stundaði nám við hús-
mæðraskólann á Varmalandi og
vann ýmis störf en frá 1968
vann hún við afgreiðslu í veit-
ingaskálanum í Ferstiklu til
dánardags.
Utför Kristínar fer fram frá
Hallgrímskirkju í Saurbæ í dag
og hefst athöfnin klukkan 14.
Undir háu hamrabelti,
höfði drúpir h'til rós,
0^ þráir lífsins vængjavíddir
vorsins yl og sólarljós.
Ég held ég skynji hug þinn allan
hjartasláttinn, rósin mín,
er kristalstærir daggardropar
dijúpa milt á blöðin þín.
Æsku minnar leiðir lágu
lengi vel um þennan stað,
kijúpa niður, kyssa blómið,
hversu dýrðlegt finnst mér það.
Finna hjá þér ást og unað,
yndislega rósin mín.
Eitt er það sem aldrei gleymist,
aldrei, það er minning þín.
(Guðmundur G. Hallgr.)
Elsku vina, þakka tímann sem við
áttum saman.
Erlingur.
Elsku Stína mín. Nú hittist allt
sama fólkið og miklu fleira, aðeins
ári eftir að hann afí á Brekku dó og
nú er það önnur persóna sem fólk er
komið til að kveðja og það ert þú,
Stína mín. Nú ertu farin burtu frá
okkur og kemur aldrei aftur. Þú hef-
ur verið kvödd til æðri starfa annars
staðar. Ég hugga mig yfir því að
hitta þig einhvern tímann seinna.
Allir voru harmi slegnir yfir fráfalli
Jl þínu enda þekktu þig svo ótal marg-
ir. Þetta dauðsfall kom öllum að
óvörum og enginn tími vannst ítil að
kveðja. Mikið verður af tárum í dag
því það er víst að allir eiga eftir að
sakna þín sárt en ég á eftir að sakna
þín miklu meira.
Ég var í skólanum þegar ég frétti
að þú værir dáin. Ég á alltaf eftir að
muna þennan dag því það var vont
veður, rok og rigning en veðrið varð
enn verra þegar ieið á daginn.
Kannski voru veðurguðirnir að
syrgja þig líka.
Allir sem þekktu þig vita hversu
góð persóna þú varst og ekki fór það
fram hjá neinum að ég var í uppá-
haldi hjá þér. Þú varst alltaf hlý og
^ góð og tilbúin að hlusta á mig. Þegar
þú hringdir heim talaðirðu oft við
mig í korter til tuttugu mínútur áður
en þú talaðir við mömmu. Þá viidirðu
fá allt það sem var nýjast í fréttum
m.a. hvað var að frétta af mér og
vinkonum mínum sem þú þekktir.
Lífsgleði þín, kraftur og einstaki
hláturinn sem maður þekkti um leið
og maður heyrði smitaði út frá sér.
Alltaf þegar við komum að Brekku
byrjuðum við á því að fara út í gamla
bæ. svo eftir u.þ.b. hálftíma heyrði
maður í klossunum þínum á mölinni,
hurðinni hrint upp og þrammað var
* ) niður í eldhús: „Hæææ,“ og hlátra-
sköllin byrjuðu strax og ómuðu um
ailt eldhús. Hlýjan streymdi frá þér
og fyrr en varði varstu búin að kyssa
og knúsa alla sem voru komnir í
heimsókn. Svo spjallaðirðu við fólkið
um hvað var í fréttum. Svo hvarfstu
upp á loft en ekki leið á löngu þar til
alltaf var kallað: „Eva Björk,
komdu,“ og ég kom upp til þín.
„Komdu, ég ætla að sýna þér.“ Og
við röltum yfir til þín. Þú sýndir mér
allt það nýjasta sem þú varst að
gera. Þú varst að sauma sængurgjöf
handa þessum og þessum. Þessi og
þessi var búinn að panta hjá þér
þetta og hitt. Aðrir voru aftur á móti
búnir að panta eitthvað sem þú varst
búin að gera. Að gera úr tré var það
nýjasta hjá þér og voru komin
ósköpin öll af því upp á vegg hjá þér.
Langur tími leið á milli þess sem ég
kom inn á Brekku og alltaf hafðirðu
nóg til að sýna og segja mér. Þegar
sýningin var búin endaði hún mjög
oft á: „Langar þig í svona?“ og „hver
er best?“ Stundum máttirðu ekkert
vera að því að bíða eftir svari og
hélst áfram að tala. Því þú vissir
ávallt svarið.
Ollum finnst gott og gaman að
koma á Brekku en ég á eftir að
sakna fjörsins og látanna í þér næst
þegar ég kem.
Ég held ég hafi verið sjö eða átta
ára þegar ég byrjaði að koma á
Brekku til að vera í sauðburðinum
og kom ég á hverju sumri þangað til
ég var um tólf ára. Ég fékk strax
mína kind og nokkrum sumrum síð-
ar voru þær orðnar þrjár. Ég man
þegar þú hringdir í mig eitt vorið til
að segja mér að ég hefði eignast
lambadrottninguna það vor. Við
krakkarnir voru látnir dútla við ým-
islegt og þegar fjórhjólið kom feng-
um við einstöku sinnum að fara á því
að gá að kindunum. Ég man hvað ég
var alltaf stolt þegar þið Elli hrósuð-
uð mér. Þegar ég var í sveitinni vor-
um við stundum eins og mæðgur því
að svo nánar vorum við og gátum
bara spjallað um hitt og þetta. Þið
voruð alltaf svo góð við mig og var
ég dekruð í bak og fyrir. Alltaf var
ég að fá hinar og þessar gjafir, stór-
ar og litlar. Ég var fimm ára þegar
þið gáfuð mér rauða brio-dúkku-
vagninn í afmælisgjöf og alltaf
komstu með stærstu og flottustu
kökurnar í afmælið mitt þegar ég
vai- yngri. Alltaf beið ég spennt eftir
því að sjá þína köku því alltaf voru
þær fallega skreyttar með hinu og
þessu og hlaðnar alls konar sælgæti.
Þegar ég var hjá ykkur í sauð-
burðinum fyrstu árin varstu alltaf að
segja að ég væri sælgætissjúk en þú
gafst mér nú samt mest af því öllu.
Alltaf komstu með eitthvert slikkerí
í hvert skipti sem þú komst úr
Stiklunni. Svo var það tímabilið sem
körfuboltamyndir voru í tísku, þá
varstu alltaf að lauma að mér einum
og einum pakka sem voru á endan-
um svo margir að Elli þurfti að
kaupa möppu og plast undir allan
flotann og ég var voðalega stolt af
þessu. Enda átti ég orðið fleiri
myndir en margii- strákar. Stundum
komstu örþreytt heim úr vinnunni
og þá baðstu mig alltaf um að nudda
á þér axlirnar sem ég gerði. Svo
lagðirðu þig stundum, annaðhvort
áður eða eftir að þú komst úr vinn-
unni og þá man ég að ég læddist eins
og mús til að vekja þig ekki.
Ég gleymi aldrei sögunum sem þú
sagðir mér þegar þú, mamma og
Helga voruð litlar, eins og sagan um
það þegar þið voruð uppi á höfða að
leika ykkur og hermennirnir komu.
Þið urðuð alveg lafhræddar, en
amma Munda hafði fylgst með ykkur
og kom þá askvaðandi og hermenn-
irnir voru fljótir að láta sig hverfa.
Þú sagðir mér líka ýmsar sögur frá
því þegar ég sjálf var lítil. Eins og
frá því þegar erfisdrykkjan var hjá
ömmu Mundu og ég var fjögurra ára
gömul. Þá labbaði ég á eftir grá-
hærðri konu og kallaði hana ömmu
Mundu eða þegar ég var tveggja til
þriggja ára og var fyrir utan Brekku
að leika mér með Evu. Svo eftir há-
degismatinn fóru pabbi og Elli niður
í hval og fyrr en varði var ég og
hundurinn horfinn líka. Þegar þið
fóruð út að gá að okkur var ég komin
niður að veg og hundurinn hélt i
peysuna hjá mér og dró mig frá veg-
inum. Það eru bara þú og Helga sem
segið mér einhverjar sögur síðan þið
voruð yngri og mér fannst alltaf svo
gaman að hlusta á þær.
Þú varst alltaf handlagin og þá
sérstaklega við eitthvað sem tengd-
ist saumaskap. En svo fékkstu líka
undrasaumavélina sem gat næstum
allt og þá vaktirðu langt fram eftir
við að sauma eitthvað nýtt, alveg
rosalega smart. Þessi saumavél átti
huga þinn allan næstu vikumar því
hún gat gert ýmislegt og þú varst al-
veg svakalega montin. Ut frá áhuga
þínum á þessari saumavél fórstu að
dunda þér við ýmislegt fleira, eins
og að mála á tré, því alltaf hafðirðu
eitthvað að gera. Þú varst m.a. snill-
ingur í því að tala í símann og í eitt
skipti þegar þú varst búin að tala í
símann í hátt á annan klukkutíma
bað Elli mig að fara fyrir sig inn í
eldhús og segja sér hvað tölumar
yrðu á skjánum þegar þú værir búin
í símanum. En þú varst nú nógu
sniðug að skella á þegar ég sá ekki
til og aldrei fékk Elli að vita ná-
kvæmlega hvað þú talaðir lengi í
símann í það skipti. Þú lést mig
stundum fara með Ella í bæinn og
þá fannst mér skemmtilegast að fara
í sölu varnarliðseigna. Einu sinni
keypti Elli handa mér hundrað Bat-
mansleikjóa, mér, sem var sælgætis-
sjúk. Þér fannst það ansi sniðugt en
þú hlóst nú manna mest þegar ég
sagði að besti klósettpappírinn væri
bleikur og blár og fengist bara í sölu
varnarliðseigna. Seinna meir fór ég
svo að draga mömmu og pabba með
mér þangað.
Sjaldan hef ég verið jafn ánægð
og þegar þú sagðir mér að ég mætti
fara með Ella að kíkja á boxerana
meðan þeir voru enn úti í Hrísey.
Ekkert varð af því í það skipti en
Elli tók mig svo upp í á Hvamms-
tanga í leiðinni heim þegar hann var
búinn að sækja þá og var að fara
með þá heim á Brekku.
Ég man hvað þú elskaðir garðinn
þinn og naust þess að dúlla þér í
honum á sumrin. Alltaf var grillað
nokkrum sinnum á sumrin og borðað
í garðinum. Það var í eitt skipti sem
þú grillaðir læri og gleymdir þér við
eitthvað. Lærið brann og varð alveg
mauksoðið en mér fannst það samt
gott. Enginn gat gert eins gott salat
með hvítri dressingu og þú en það
var bara eins og kjötsúpan hennar
ömmu á Má.
Þegar sauðburðurinn var svo á
enda gáfuð þið Elli mér alltaf pen-
inga til að kaupa mér eitthvað þó þið
hefðuð öll, þú, Elli, afi og Jóa,
dekrað við mig eins og litla
prinsessu allan tímann sem sauð-
burðurinn stóð.
Eftir að ég varð þrettán ára fór ég
að koma miklu sjaldnar á Brekku, en
alltaf var snúist jafn mikið í kringum
mig þegar ég kom. Svo fermdist ég
og þá fékk ég æðardúnssængina sem
við vorum búin að safna í úr hreiðr-
unum í höfðanum og mýrunum.
Ég man hvað þú varst alltaf að
segja við fólk og ég heiti því, Stína
mín, að ég mun hafa það hugfast í
framtíðinni. Minning þín lifir og ég
mun alltaf muna þig hlæjandi, kraft-
mikla og ekki síst muna alla hlýjuna
sem þú gafst mér. Allt þetta ein-
kenndi þig síðast þegar ég talaði við
þig. Þá komstu strunsandi til mín í
bakaríið til að skila kjólnum mínum
sem ég lánaði þér. Þá varstu þegar
búin að fara niður á Hróa og leita að
mér þar því þú vissir að ég var svo
oft að vinna þar. Vonandi fannst þér
eplabitinn góður því það var það síð-
asta sem ég gat gefið þér í þessu lífi.
Elsku Elli, Jóa, mamma, Helga og
afi Gunnar. Guð og englarnir vaki
yfir ykkur og veiti ykkur styrk.
Drottinn er minn hirðir
mig mun ekkert bresta.
A grænum grundum lætur
hann mig hvílast.
Leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari
um dimman dag
óttast ég ekkert illt,
því þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafúr
huggamig.
W býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum
þú smyr höfuð mitt með oh'u,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi drottins bý ég
langa ævi.
Amen.
(23. Davíðssálmur.)
Ég gæti skrifað um þig bók ef ég
vildí en þetta er aðeins brot af minn-
ingunum um þig. Ég veit að það taka
margir góðir á móti þér. Amma
Munda, afi á Brekku, amma á Má og
Axel Ásþór sem fær loksins að kynn-
ast þér. Ég vona að þér líði vel þar
sem þú ert núna því að þú átt ekkert
annað skilð en það allra besta. Farðu
í friði.
Ástarþakkir fyrir allt sem þú hef-
ur gefið mér.
Þín uppáhaldsfrænka
Eva Björk.
Stína á Brekku er dáin. Kraft-
mikli, lífsglaði, hjartahlýi prakkar-
inn hún Stína er dáin. Hvers vegna
er slökkt svona snögglega á lífsljósi
ungrar konu? Fallega ljósinu henn-
ar, sem átti svo mörgu ólokið. Hér
sit eg og spyr en hlýt engin svör og
áfram sit ég, orðvana og harmi sleg-
in og skil ekki tilganginn. Aðeins guð
á himnum veit hann. Og nú ert þú
hjá honum, elsku Stína. Ég þakka
þér fyrir að vera mér frænka þegar
ég kom inn í fjölskylduna. Ég þakka
þér fyinr að vera mér vinkona þegar
við fórum að kynnast. Ég þakka þér
fyrir að vera „amma“ barnanna
minna þegar þú umvafðii- Jiau með
hlýju þinni og bamelsku. Eg þakka
þér fyrir að vera mér hvatning í þau
mörgu skipti sem þú sýndir mér alla
fallegu hlutina sem þú hafðir svo
mikla ánægju af að búa til og gefa
frá þér. Ég þakka þér fyrir að vera
skemmtilegur vinnufélagi. Ég þakka
þér fyrir að vera mér ástvinur. Guð
blessi þig.
Ég kveð þig, elsku Stína, með
þessum orðum:
Hvert örstutt spor var auðnuspor með þér,
hvert andartak er tafðir þú hjá mér
var sólskinsstund og sæludraumur hár,
minn sáttmáli við guð um þúsund ár.
Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
hve öli sú gleði er fyr naut hugur minn
er orðinn hljómlaus, utangátta og tóm
hjá undrinu að heyra þennan róm,
já vita eitthvað anda hér á jörð
er ofar standi minni þakkargjörð
ístundareih'fð eina sumarnótt.
0 alheimsljós, ó mynd sem hverfur skjótt.
(H. Laxness.)
Ása Birna.
Hverfa vinir, frændur fold
faðmi sínum vefur.
Bernskuslóða mjúka mold
Minning ljómann gefur.
(Friðþjófur Gunnlaugsson.)
I dag kveðjum við frænku okkar,
Ágústu Kristínu Bass, eða Stínu á
Brekku. Við þessi ótímabæru leiðar-
lok drúpa vinir og frændur höfði og
minnast og sakna. Okkur er efst í
huga þakklæti fyrir áratuga vin-
semd og hlýhug í okkar garð. Kæri
Elli, Jóa og aðrir aðstandendur, við
sendum ykkur okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Hafið þökk fyrir
allt og allt.
Fjölskyldurnar frá Hrafna-
björgum og Ytra-Hólmi.
Stína, þú varst góð frænka. Þegar
við komum í sjoppuna gafst þú okk-
ur alltaf kinder-egg. Þú fórst með
okkur í fjárhúsin og sýndir okkur
alla ungana. Við fengum líka að gista
þegar pabbi og mamma voru í út-
löndum. Þá var gaman.
Þú varst langbesta frænka og
þegar þú komst í heimsókn þá var
líka skemmtilegt. Þegar við fórum í
réttirnar þá fengum við réttargraut
með rjóma hjá ykkur Jóu. Þú fórst
með okkur að hitta Ella í turninum,
baðst okkur að reka kindurnar,
leyfðir okkur að horfa á hálfan bat-
man og sjá Ella vera að hjálpa kind
að fæða lamb.
Svo þegar þú komst aftur í heim-
sókn þá var Hrafn næstum lentur
undir bfl og þú fórst út í sjoppu og
keyptir bland í poka handa okkur
þrem.
Einu sinni fórst þú með okkur í
heimsókn á næsta bæ, hann heitir
Bjarteyjarsandur. Þegar við komum
aftur á Brekku þá gafst þú okkur
herkúles-karla.
Bless, elsku Stína.
Þínir litlu frændur
Axel Birgir og Margeir
Felix, Hvammstanga.
Það er erfitt að trúa því að hún
Stína vinkona mín, sem alltaf var svo
lífsglöð og lifði lífinu af svo mikilli
gleði, skuli vera fallin frá, langt um
aldur fram.
Ég kynntist Stínu fyrir tæpum
tuttugu árum þegar ég flutti í hrepp-
inn hennar og naut ég vináttu hennar
upp frá því. Hún var sannur vinur
vina sinna og alltaf tflbúin að leggja
lið hvort sem eftir því var leitað eða
hún þóttist sjá þörf á hennar liðsinni.
Góðu stundirnar sem við hjónin höf-
um átt með henni og Ella eru marg-
ar, en þó of fáar því við áttum eftir að
framkvæma svo margt sem við höfð-
um rætt um að gera. Upp í hugann
koma minningabrot frá því þegar við
fórum í dansskóla, árlegar ferðir á
Sögu hérna áður fyrr, ferðir í Hvera-
gerði á vorin til plöntukaupa, ferðin í
Grundarfjörð, ferðimar til Græn-
lands og Irlands, svo eitthvað sé
nefnt. Alltaf lék Stína á als oddi og
naut sín til fullnustu.
Stína var félagslynd og vinmörg.
Þeir voru ófáir fastagestirnir í Fer-
stiklu sem nutu umhyggju hennar
og alúðar í gegnum tíðina. Það var
engin lognmolla í kringum Stínu og
iðulega hleypti hún fjöri í liðið með
smástríðni eða saklausum hrekkjum.
Ég man hvernig augu hennar ljóm-
uðu þegar hún var að segja mér frá
því hvernig hún hefði náð að stríða
hinum eða þessum vini sínum, því
það voru bara vinir hennar sem
fengu að njóta stríðnispúkans sem
blundaði alltaf innra með henni.
Reyndi einhver að stríða henni fann
hún yfirleitt leið til að launa það tvö-
falt til baka. Svo hringdi hún í mig
og við hlógum saman að því hversu
vel hefði tekist tfl.
Fjölskyldan var henni mikilvæg-
ari en allt annað og þau voru alltaf
ofarlega í huga hennar. Þau Elli
önnuðust foreldra hennar í ellinni og
Jóa föðursystir hennar hefur einnig
notið umhyggju þeirra hin síðari ár.
Þannig launaði Stína þeim fyrir ást-
ríki sem hún naut hjá þeim, frá því
að hún kom fyrst að Brekku nokk-
urra daga gömul. Elli sambýlismað-
ur hennar var hennar besti vinur og
félagi og saman tókust þau á við
veikindi þeirra beggja, gleði og sorg.
Tvíburasysturnar Helga og Magga,
dætur Gunnu systur hennar, áttu
einnig sérstakan stað í hjarta henn-
ar. Samband þeirra var náið og
henni var mjög umhugað um velferð
þeirra og fjölskyldna þeirra.
Fyrir nokkrum árum greindist
Stína með krabbamein og þau veik-
indi voru henni mjög erfið. Hún, sem
alla tíð hafði forðast lækna og
sjúkrahús, þurfti nú að vera undir
þeirra hendi. Utlitið var ekki gott í
upphafi, en Stína vann sigur í bar-
áttunni og fékk fyrir skömmu úr-
skurð um að hún væri komin yfir
meinið. Hún gladdist af heilum hug
yfir þessum úrskm-ði og því hve allt
virtist ganga þeim Ella í haginn.
Þegar hún sagði mér þessar gleði-
fréttir var ég alveg viss um að hún
ætti eftir að verða allra kerlinga elst,
því ekki hvarflaði að mér að hún
Stína, orkuboltinn sjálfur, væri veil