Morgunblaðið - 02.11.2001, Side 56

MINNINGAR
56 FÖSTUDAGUR 2. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Sigfús Sumar-liðason fæddist í
Borgarnesi 24. októ-
ber 1932 og ólst þar
upp. Hann andaðist á
gjörgæsludeild
Landspítalans við
Hringbraut 23. októ-
ber síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
hjónin Guðríður
Halldórsdóttir frá
Kjalvarastöðum, f.
12. des. 1899, d. 24.
feb. 1990, og Sumar-
liði Sigmundsson frá
Gróf í Reykholtsdal,
f. 26. okt. 1904, d. 9. júlí 1982.
Bræður Sigfúsar eru Aðalsteinn
Björnsson, f. 26. des. 1925, d. 31.
júlí 1984, og Gísli Sumarliðason, f.
15. maí 1939.
Hinn 22. maí 1954 kvæntist Sig-
fús Helgu Guðmarsdóttur íþrótta-
kvæntur Eygló Erlu Þórisdóttur
og eiga þau einn son. Jón Valur er
alinn upp hjá Sigfúsi og Helgu. 2)
Guðríður Hlíf, f. 8. jan. 1955, gift
Guðjóni Guðlaugssyni húsasmíða-
meistara, f. 4. sept. 1953, þau búa í
Borgarnesi. Börn þeirra eru Sigfús
Helgi vélvirki, f. 1973, kona hans
er Kristín Jónsdóttir og eiga þau
tvö börn, Bjarni Hlynur iðnnemi, f.
1979, unnusta hans er Guðrún Ásta
Völundardóttir, Birna Hlín há-
skólanemi, f. 1979, unnusti hennar
er Guðmundur Páll Sturluson.
Sigfús útskrifaðist frá Verslun-
arskóla Íslands 1951. Hann starf-
aði hjá Kaupfélagi Borgfirðinga
1951–1966. Árið 1966 hóf hann
störf sem aðalbókari Sparisjóðs
Mýrasýslu og síðan skrifstofu-
stjóri. Árið 1990 var hann ráðinn
sparisjóðsstjóri. Hann lét af störf-
um í apríl 1999.
Auk þess gegndi Sigfús ýmsum
trúnaðarstörfum og sat í stjórnum
fyrirtækja tengdum sparisjóðun-
um.
Útför Sigfúsar fer fram frá
Borgarneskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
kennara, f. 4. des.
1931. Foreldrar henn-
ar voru Ástríður
Hannesdóttir, f. 17.
des. 1907, d. 10. jan.
1988, og Guðmar Stef-
ánsson sérleyfishafi, f.
1. ágúst 1905, d. 9. maí
1997. Sigfús og Helga
eignuðust tvö börn. 1)
Jón Ómar, f. 23. mars
1950, starfsmaður hjá
KÁ á Selfossi, kvænt-
ur Guðbjörtu Einars-
dóttur, f. 13. maí 1952.
Þau búa á Eyrar-
bakka. Börn þeirra
eru Helga Guðný, f. 1975, býr í
Hong Kong, Ásta Björk, f. 1978,
unnusti hennar er Jens Hjörleifur
Bárðarson, Gunnar Sigfús, f. 1985,
Einar Ingi, f. 1985. Áður eignaðist
Jón Ómar Jón Val, f. 1971, starfs-
maður hjá Kaupþingi, hann er
Elsku afi. Það er skrítið að hugsa
til þess að nú ertu farinn og við eig-
um ekki eftir að sjá þig aftur. En við
vitum að þér líður vel núna og minn-
ingin um þig, góðan mann með stórt
hjarta, mun ávallt lifa sterk í hjarta
okkar. Þú varst alltaf mjög stór hluti
í lífi okkar. Við áttum margar góðar
samverustundir því að þú hafðir allt-
af tíma fyrir okkur – fjölskylduna.
Það var alveg sama hvað það var
mikið að gera hjá þér, í vinnunni eða
félagsstörfunum, þú gafst þér alltaf
tíma fyrir okkur.
Það er svo margt sem við viljum
þakka þér fyrir en það er alltof mikið
til þess að telja það allt upp hérna.
En við viljum þakka þér fyrir öll
ferðalögin (bæði innanlands og utan)
sem við fórum í með þér og ömmu.
Einnig viljum við þakka þér fyrir all-
ar samverustundirnar um jólin. Það
var alltaf svo gott að vera hjá þér og
ömmu á jólunum en jólin verða nú
áreiðanlega eitthvað skrítin eða tóm
í ár þegar þig vantar. En þú verður
auðvitað hjá okkur, þó að við sjáum
þig ekki.
Það að hafa átt þig sem afa eru
mikil forréttindi og hefur átt stóran
þátt í því hvernig manneskjur við
höfum orðið. Þú hefur alltaf verið til
staðar fyrir okkur, stutt okkur og
hjálpað okkur við að verða sterkir og
sjálfstæðir einstaklingar. Og að því
munum við ávallt búa og ganga með í
gegnum lífið. Við fáum þér aldrei
fullþakkað allt sem þú hefur veitt
okkur í gegnum árin.
Elsku afi, við viljum bara segja:
Takk fyrir allt og allt.
Þú varst ekki aðeins okkur – fjöl-
skyldunni góður, heldur öllum þeim
sem þekktu þig og leituðu til þín. Það
var svo gott að koma til þín, þar sem
kærleikur, umhyggja, traust, trú-
mennska, einlægni, áreiðanleiki og
ást voru þínir eiginleikar.
Elsku afi. Þú ert merkismaður
sem enginn gleymir og enginn getur
nokkurn tímann komið í þinn stað.
Við sem vorum svo heppin að fá að
njóta þín viljum gjarnan hafa þig
lengur hjá okkur en nú ertu hjá Guði
og í hjarta okkar. Við gleymum þér
aldrei og þökkum Guði fyrir þann
tíma sem við fengum að hafa þig hjá
okkur.
Við elskum þig og munum alltaf
sakna þín en minningin um þig mun
alltaf lifa í okkur. Megi Guð geyma
þig og styrkja ömmu á þessum erfiðu
tímamótum.
Birna Hlín, Bjarni Hlynur,
Sigfús Helgi.
Elsku afi. Nú ert þú farinn frá
okkur og er missirinn mikill. Minn-
ingin um yndislegan afa mun ávallt
lifa í hjarta okkar.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Elsku amma, við biðjum góðan
Guð að styrkja þig og styðja á þess-
um erfiða tíma og um alla framtíð.
Blessuð sé minning afa Siffa.
Guðríður Hlíf og Ísak.
Með þessum orðum vil ég kveðja
yndislegan mann, Sigfús Sumarliða-
son.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Helga mín, megi góður Guð
styrkja þig á þessum erfiðu tímum.
Hvíl í friði, elsku Siffi.
Kristín.
Sú sorgarfregn barst mér um síð-
ustu helgi að góðvinur minn og sam-
starfsmaður í áraraðir, Sigfús Sum-
arliðason, sparisjóðsstjóri Spari-
sjóðs Mýrasýslu, væri látinn. Ég
vissi raunar að síðari hluta liðins árs
tók hann að kenna veikinda sem
hrjáðu hann öðru hverju, en varð
hressari á milli. Maður gerði alltaf
ráð fyrir að Sigfús kæmist yfir veik-
indi sín og hans biðu róleg efri ár eft-
ir erilsaman og langan starfsferil og
hann fengi þá tækifæri til að njóta
þess að eiga lengri stundir í faðmi
fjölskyldunnar og geta sinnt hinum
margvíslegu hugðarefnum sínum.
En nú er þessu lokið og Sigfús fallinn
frá. Enginn veit sín ævilok.
Langt er nú um liðið frá því ég
heimsótti Sparisjóð Mýrasýslu fyrst,
sumarið 1980. Starfstöð hans hafði
nýlega verið flutt í splunkuný húsa-
kynni, sem mér lék forvitni á að
skoða. Friðjón Sveinbjörnsson, þá-
verandi sparisjóðsstjóri, hafði líka
hvatt mig til að heimsækja sparisjóð-
inn og líta á herlegheitin. Þarna hitt-
umst við Sigfús fyrst. Hann var þá
skrifstofustjóri sparisjóðsins og nán-
asti samstarfsmaður Friðjóns. Þeir
félagar sýndu mér með eðlilegu
stolti, hve vel hafði til tekist með alla
hönnun hússins, aðstöðu fyrir starfs-
fólk og viðskiptavini, gjaldkerastúk-
ur, bakvinnslu og þann vélbúnað sem
þá var nýjastur af nálinni, en þætti
nú fornaldarlegur.
Ég átti eftir að heimsækja þá fé-
laga oft í Borgarnes og kynnast hve
vel þeir unnu saman og voru sam-
taka í rekstri sjóðsins. En síðari
hluta sumars 1990 varð Friðjón
bráðkvaddur á æskuslóðum sínum á
Snorrastöðum.
Skyndilegt fráfall Friðjóns var
mikið áfall fyrir Sigfús og starfsfólk-
ið í sparisjóðnum og alla þá sem létu
sig varða hag hans og framgang.
Friðjón var ákaflega hæfur spari-
sjóðsstjóri sem naut óskoraðs
trausts starfsfólks og viðskiptavina
sjóðsins og allra sem hlut áttu að
máli.
Mér er kunnugt að stjórn spari-
sjóðsins sneri sér strax til Sigfúsar
og bauð honum að taka að sér spari-
sjóðsstjórastarfið. Hann tók sér um-
hugsunarfrest og ráðfærði sig við
ýmsa sem honum tengdust, m.a. mig
sem stjórnarformann Sambands ís-
lenskra sparisjóða, því að Sigfús var
varkár maður, sem ekki flanaði að
neinu en hugsaði vel sitt ráð.
Það var örugglega ekki auðvelt að
taka við sparisjóðsstjórastarfinu eft-
ir Friðjón sem hafði rækt það starf í
áraraðir við rómaðan orðstír. En eft-
ir nokkra yfirvegun og hvatningu úr
mörgum áttum tók Sigfús boði
stjórnar sparisjóðsins og var ráðinn
til starfa frá 1. september 1990.
Hann gegndi síðan því starfi til
ársins 1999 er hann lét af því fyrir
aldurs sakir.
Rekstur sparisjóðsins þessi ár
gekk yfirleitt ákaflega vel, þótt
stundum blési á móti. En Sigfús
reyndist svo sannarlega vandanum
vaxinn og auðnaðist að sigla farsæl-
lega í gegnum tímabundna erfiðleika
í atvinnurekstri í héraðinu. Honum
tókst að stýra sparisjóðnum af stakri
prýði, svo að eftir var tekið og skilaði
honum af sér við starfslok sem ein-
um öflugasta sparisjóði landsins.
Sigfús var einstakt ljúfmenni í
allri framgöngu, hógvær og lét lítið
yfir sér. Hann var ekki orðmargur á
fundum, en gagnorður og rökfastur
og flutti mál sitt vel þegar hann
kvaddi sér hljóðs og þá var líka á
hann hlustað. Þessu kynntist ég vel
þau sex ár sem við sátum saman í
stjórn Sambands íslenskra spari-
sjóða 1990–1996. Að sjálfsögðu
greindi okkur stjórnarmennina oft-
sinnis verulega á, en lánaðist þó yf-
irleitt að ná samstöðu í þeim málum
sem miklu gátu skipt. Þá átti Sigfús
oft stóran hlut að máli, því að sund-
urlyndi átti ekki við hans skaplyndi.
Hann hélt þó fast á sínum málum, en
var samningalipur og gerði sér
glögga grein fyrir, hve gott samstarf
var nauðsynlegt sparisjóðunum í
harðri samkeppni þeirra við m.a.við-
skiptabankana.
Sigfús Sumarliðason var mikill
öndvegismaður sem gott var að
vinna með og eignast að góðum vini.
Því miður hendir það of oft að menn
gleyma að þakka fyrir eins og vert
væri, meðan tími er til og hugsa ekki
um slíkt fyrr en um seinan. Og nú
þótt of seint sé, þegar kveðjustundin
er liðin, færi ég þessum góða dreng
hugheilar þakkir fyrir árin öll sem
við unnum saman, fyrir stuðning
hans og góða vináttu.
Við hjónin færum eftirlifandi eig-
inkonu Sigfúsar, Helgu Guðmars-
dóttur og fjölskyldunni allri, innileg-
ustu kveðjur og vottum þeim og
öðrum aðstandendum djúpa samúð
okkar og virðingu.
Baldvin Tryggvason.
Snemma á liðinni öld, árið 1913,
gengust nokkrir félagsmálafrömuðir
og frammámenn í atvinnulífi Mýra-
og Borgarfjarðarsýslu fyrir stofnun
Sparisjóðs Mýrasýslu. Hiklaust má
fullyrða að sparisjóðurinn hefur átt
ómetanlegan þátt í þeim gríðarlegu
umbótum sem orðið hafa í öllu at-
vinnu- og efnahagslífi í héraðinu,
uppbyggingu húsnæðis, bæði fyrir
íbúðir og fyrirtækjarekstur í Borg-
arnesi og Borgarfjarðarbyggðum á
þeim tíma sem liðinn er frá stofnun
sparisjóðsins.
Stjórn Sparisjóðs Mýrasýslu hef-
ur jafnan borið gæfu til að ráða til
starfa fyrir sparisjóðinn hæfa og
dugmikla menn í stjórnunarstöður,
sem stýrt hafa sparisjóðnum af
framsýni, einstökum dugnaði og fyr-
irhyggju.
Í liðinni viku, hinn 23. október,
andaðist einn þessara ágætismanna,
Sigfús Sumarliðason, fyrrum spari-
sjóðsstjóri. Hann átti að baki langan
og farsælan starfsferil í sparisjóðn-
um. Hann hóf þar störf 1. desember
1966 sem skrifstofustjóri og aðalbók-
ari, en áður hafði hann um 15 ára
skeið annast aðalbókarastarf hjá
Kaupfélagi Borgfirðinga.
Á skömmum tíma tileinkaði Sigfús
sér vel starfshætti og vinnuferli í
innlánsstofnunum og áður en varði
var hann orðinn nánasti samstarfs-
maður Friðjóns heitins Sveinbjörns-
sonar, sem þá gegndi starfi spari-
sjóðsstjóra af mikilli röggsemi og
reisn við frábærar vinsældir við-
skiptavina sparisjóðsins. Friðjón
varð bráðkvaddur síðsumars 1990 og
var Sigfús þá beðinn um að taka að
sér starfið og var ráðinn sem spari-
sjóðsstjóri 1. september 1990.
Það kom brátt í ljós að þessi
stjórnarákvörðun var farsæl fyrir
sparisjóðinn, því að Sigfús kunni vel
til verka og tók um stjórnartaumana
af festu og öryggi, enda á heimavelli,
því að hann hafði einatt sinnt starfi
sparisjóðsstjóra í fjarveru Friðjóns.
Sigfús ávann sér á skömmum tíma
bæði traust og virðingu viðskipta-
vina sjóðsins og ekki síður alls
starfsfólksins. Undir hans stjórn
hélt sparisjóðurinn áfram að eflast
og dafna ár frá ári og var stöðugt
með best reknu sparisjóðum lands-
ins.
Sigfús var ekki maður þeirrar
gerðar sem sífellt reynir að trana sér
sjálfum fram. Hann var einstaklega
ljúfur í umgengni, fremur hlédræg-
ur, en fastur fyrir og ákveðinn, og
rökstuddi sín mál vel og skynsam-
lega. Hann var opinn fyrir nýjung-
um, m.a. í rekstri fjármálafyrir-
tækja, en varfærinn og vildi forðast
fljótræði og frumhlaup.
Hann hélt af myndugleik á lofti
merki Sparisjóðs Mýrasýslu og
Borgarfjarðarhéraðs og vakinn og
sofinn vann hann að hag heima-
byggðar sinnar og framgangi. Hon-
um var mjög í mun að sparisjóðurinn
væri í raun ávallt „hornsteinn í hér-
aði“ eins og hann fyrstur sparisjóða-
manna tók að auglýsa sparisjóðinn
sinn í fjölmiðlum.
Sigfús naut verðskuldaðs trausts
og álits starfsfélaga sinna í spari-
sjóðum um land allt. Hann var kos-
inn í stjórn Sambands íslenskra
sparisjóða um haustið 1990 og átti
þar sæti til 1999. Jafnframt sat hann
í stjórn Tölvumiðstöðvar sparisjóða
sama tíma og var kosinn varamaður í
stjórn Kaupþings hf. 1992–1996 og
síðan aðalmaður í stjórn þess 1996–
1999.
Það var einstaklega gott að starfa
með Sigfúsi. Hann var maður sátta
og samstarfs og vann af heilum hug
að eflingu sparisjóðastarfseminnar í
landinu. Við leiðarlok færum við,
sparisjóðafólkið í landinu, fram ein-
lægar þakkir fyrir að hafa átt Sigfús
að samstarfsmanni og vini um árabil.
Við vottum eftirlifandi eiginkonu
Sigfúsar, Helgu Guðmarsdóttur,
fjölskyldunni og öðrum aðstandend-
um dýpstu samúð okkar og virðingu.
Guðmundur Hauksson,
formaður Sambands
sparisjóða.
Hörð barátta er að baki. Vonin um
að vinur okkar Sigfús Sumarliðason,
eða Siffi eins og hann var kallaður,
fengi yfirunnið erfið veikindi brást.
Djúp og sár sorg fjölskyldu og vina
hefur tekið völdin. Við eigum góðar
minningar um Siffa og skiljum betur
en áður hvað mikil gæfa það er að
hafa átt svo traustan og tryggan
samferðamann. Siffi var heill og góð-
ur félagi og sannur vinur. Það er
mikill styrkur fyrir þá sem eftir lifa.
Við nutum í ríkum mæli gestrisni
Siffa og Helgu, eins nutu þau þess að
ferðast, skoða fjölbreytileika ís-
lenskrar náttúru, og dvelja um stund
hjá vinum sínum.
Samfylgdin með Siffa hefur verið
til ánægju og gæfu og lífsgangan öll
litríkari með hann í hópnum.
Við kveðjum góðan vin, og traust-
an og heiðarlegan mann. Við þökk-
um ánægjulega samleið á lífsgöng-
unni og allar samverustundirnar og
biðjum honum blessunar guðs á nýj-
um vegum. Við flytjum Helgu og
fjölskyldu innilegar samúðarkveðj-
ur.
Þórður og Brynhildur,
Sveinn og Kapitola.
Öðlingurinn Sigfús Sumarliðason
er látinn. Mig langar til að minnast
hans, ekki það að ég hafi þekkt hann
svo náið, heldur vegna þess að mér
þótti vænt um hann. Ég kynntist
honum vegna starfa hans í Sparisjóði
Mýrasýslu þar sem hann starfaði til
fjölda ára. Sigfús var einstaklega
hlýr en um leið glettinn persónuleiki.
Þá skipti engu hvort verið var angra
hann með viðskiptalegu eða fjár-
hagslegu kvabbi eða taka hann tali á
förnum vegi. En sá þáttur í fari Sig-
fúsar sem ég mat mest var skilning-
ur hans á nauðsyn okkar litla sam-
félags á öflugu menningarstarfi.
Hann skildi að samfélag getur ekki
þrifist án menningar. Alltaf var hann
boðinn og búinn að leggja menning-
unni lið, hvort sem það var í krafti
starfs síns eða með nálægð sinni.
Mér fannst að aðalatriðið væri að
staðið væri að henni af einlægni.
Slíkur skilningur er dýrmætur eig-
inleiki sem er sem hvati á okkur hin.
Ég votta fjölskyldu hans innilega
samúð og við hin getum aðeins vonað
að okkar borgfirska samfélagi auðn-
ist að fá annan hans líka.
Gunnar Örn Guðmundsson.
Með nokkrum orðum vil ég kveðja
ljúfmennið Sigfús Sumarliðason,
fyrrverandi sparisjóðsstjóra Spari-
sjóðs Mýrasýslu í Borgarnesi, sem
látinn er langt fyrir aldur fram.
Kynni okkar hófust fyrir tæpum
20 árum. Um það leyti var ég að
byggja mér hús í Borgarnesi og fór
daglega í sund að loknum vinnudegi.
Í þeim ferðum kynntist ég nokkrum
ungmennum sem sóttu laugina og
höfðu áhuga á að æfa sund með
keppni í huga. Meðal þeirra var son-
arsonur og uppeldissonur Sigfúsar,
Jón Valur Jónsson, áhugasamur og
efnilegur sundmaður.
Málin þróuðust þannig að að-
standendur sundfólksins unga end-
urreistu Sunddeild Skallagríms og
ég tók að mér að vera þjálfari eitt
sumar, sem reyndar urðu fimm ár.
Aðstandendur mynduðu sterkan
kjarna að baki sundfólksins. Í þeirra
hópi var Sigfús sem tók að sér gjald-
kerastarfið.
Hann var ásamt fleirum kjölfestan
í starfi deildarinnar sem hún byggði
öryggi sitt á. Fram í hugann streyma
margar ánægjulegar minningar frá
þessum tíma. Samstarfið við Sigfús
var ánægjulegt. Hann leysti öll verk-
efni og vandamál sem upp komu með
æðruleysi.
Sem sparisjóðsstjóra SM átti ung-
mennafélagshreyfingin í héraðinu
traustan bakhjarl. Á hún honum
mikið að þakka fyrir ómetanlegan
stuðning. Hann hafði forgöngu um
að Sparisjóður Mýrasýslu styrkti
landsmótsnefnd myndarlega vegna
23. landsmóts UMFÍ í Borgarnesi
ásamt öðrum fyrirtækjum í hér-
aðinu.
Siffi, eins og hann var jafnan kall-
aður af vinum og vandamönnum, var
mikill félagsmálamaður og kom víða
við. Hann leysti hvers manns vanda
með ljúfmennsku og hógværð. Til
hans var gott að leita. Framkoma
hans var látlaus, stutt í glettni og
glaðværð og fólki leið vel í návist
hans.
Við Ragnheiður þökkum honum
SIGFÚS
SUMARLIÐASON