Morgunblaðið - 02.02.2003, Blaðsíða 21

Morgunblaðið - 02.02.2003, Blaðsíða 21
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 2. FEBRÚAR 2003 21 Hún dó úr hjartasjúkdómi. Hún þoldi illa kuldann í Múrmansk, henni hefði liðið betur í hlýrra lofts- lagi. En hún kvartaði aldrei og gaf öðrum allt sem hún gat. Ég held að hún hafi dáið m.a. af því að hún vildi ekki fara frá okkur á spítala. Hún hugsaði meira um okkur en sjálfa sig. Loksins varð hún þó að fara á sjúkrahús en hún dó þar eftir þrjá daga. Hún sat og var að tala við konu sem var á stofu með henni, allt í einu tók hún fyrir hjartað, hné nið- ur og var örend. Það var mikið áfall fyrir pabba og okkur að missa hana. Ég held að börn geti jafnað sig á því að missa föður en ekki á því að missa móður sína. Enginn getur komið í staðinn fyrir móður. Enn tala ég við mömmu í hugan- um. Ég reyni að gera það sem ég held að hún hefði viljað. Ég fór t.d. að læra myndlist af því að hún lærði hana en gat ekki unnið við hana. Hún gaf mér sjálfa sig og ég gef henni myndlistina mína.“ Í Múrmansk fór Olga ung að læra fatahönnun en fljótlega giftist hún og eignaðist dreng. „Ég eignaðist son minn 18 ára gömul. Ég var ekki gift fyrri manni mínum lengi. Við skildum og hann dó fljótlega eftir skilnaðinn. Ég fór að vinna við allt mögulegt, saumaði, vann sem kokkur og gerð- ist þjónn á veitingastað. Það er tals- vert af veitingastöðum í Múrmansk því fólk borðar oft úti í hádeginu ekki síður en á kvöldin. Drengurinn minn var á leikskóla og seinna í barnaskóla. Svona var þetta hjá honum en það er algengt í Rússlandi að ömmur gæti barna- barna sinna. Það eru sterk fjöl- skyldutengsl í Rússlandi ekki síður en hér.“ Vegna þess að Olga og maður hennar höfðu eignast saman barn var haldið eins konar réttarhald til þess að ganga frá og úrskurða um skilnað þeirra. Þetta ferli tók tvær vikur. „Ég var tvítug þegar ég var frá- skilin. Ég hafði ágæta íbúð í blokk. Í Múrmansk búa flestir í blokkum, það er hlýrra.“ Olga bjó í blokk sem barn og alla tíð þar til hún flutti til Vestmanna- eyja með síðari manni sínum sem hún kynntist í Múrmansk. „Hann var sjómaður og kom með flutninga- skipi og við kynntumst á skemmti- stað. Drengurinn minn var átta ára gamall þegar við fluttum til Íslands. Mér fannst mjög gott að geta farið með hann hingað og losað hann þannig frá herskyldu í Rússlandi. Við erum bæði íslenskir ríkisborg- arar núna. Aldrei séð eins fallegan himin og hér Þegar ég kom til Keflavíkur fannst mér einkennilegt að sjá engin tré. Ég hafði aldrei séð eins fallegan himin og hér og landslagið var svo óvenjulegt. Mér brá heldur ekki við kuldann og myrkrið á veturna, það er dimmt á veturna í Múrmansk og albjart á sumrin eins og hér. Hins vegar er meiri rigning hér og rok, ég kann illa við rokið. Drengurinn aðlagaðist mjög fljót- lega hér, hann var fljótur að læra málið og er nú eins og aðrir Íslend- ingar. Ég var hins vegar lengur að aðlagast. Það var ekki kennsla fyrir útlendinga í Vestmannaeyjum og þess vegna var ég nær mállaus fyrstu árin hér. Ég átti erfitt með að tjá mig en bjargaði mér þó, ég fór að vinna í fiski og einnig vann ég um tíma í verslun og mætti góðu viðmóti hjá samstarfsfólki mínu. Eigi að síð- ur kom þar að ég sá að ég varð að læra tungumálið og helst eitthvað sem ég gæti unnið við. Mér leið orðið illa í Vestmannaeyjum vegna mál- leysisins og það varð úr að við flutt- um til Reykjavíkur þar sem ég fór í íslenskunám í Námsflokkum Reykjavíkur. Eftir það fór ég í nám í iðnhönnun í Iðnskólanum og útskrif- aðist þaðan eftir tveggja ára nám. Síðan lá leiðin í Fjölbrautaskólann í Breiðholti þar sem ég var í myndlist. Loks fékk ég inngöngu í myndlist í Listaháskóla Íslands, þaðan sem ég útskrifaðist í fyrra. Nú ætla ég eins og fyrr sagði að endurgjalda móður minni.“ Olga kveðst vinna mikið, vera nánast „vinnualki“. „Ég er ekki mikið fyrir sjónvarp, vil heldur lesa bækur,“ sagði hún. Olga er fráskilin kona. Hún hefur nýlega keypt sér hæð í Vogunum sem fylgir góður bílskúr þar sem hún getur sinnt myndlistarsköpun sinni. En skyldi hana langa til að flytja aftur til Rússlands „Nei, þangað hef ég ekki lengur neitt að sækja. Ég fer gjarnan þang- að í frí en ég á heima hér á Íslandi,“ svarar hún. „Ég er að vísu dálítið öðruvísi en aðrir, en mér líkar það vel, ég hef alltaf viljað vera öðruvísi, þannig líð- ur mér ágætlega.“ Erfiðleikar hafa steðjað að í lífi Olgu og sonar hennar, hann slasað- ist í bílveltu en er nú að ná heilsu á ný. Talið berst að myndlist á Íslandi og í Rússlandi. „Áður var landslagsmálverkið mest metið í Rússlandi. Nú hefur þar orðið breyting á, trúarleg myndlist er þar mest í tísku núna. Hér á Íslandi er fólk mjög hrifið af landslagsmyndum. Ég vinn mikið með trúarleg efni í myndlist minni og hlusta gjarnan á tónlist á meðan. Útskriftarverkið mitt heitir: Laun syndarinnar. Ég gerði grafískt verk um boðorðin tíu, líf og dauða í nú- tíma þjóðfélagi. Rússar og Íslendingar eru ekki eins ólíkt fólk og ætla mætti, eink- um þeir Rússar sem búa norðar- lega. Ég finn því ekki mikinn mun.“ En hvað um mismuninn á ís- lensku samfélagi og því rússneska sem Olga ólst upp í? „Mér finnst að sumu leyti meira „sósíality“ á Íslandi en í gömlu Sov- étríkjunum – ég meina það. Ég fékk t.d. aldrei barnabætur eða neina fé- lagslega aðstoð þótt ég væri ein- stæð ung móðir. Ég er frekar íhaldssöm en ég er ekki á því að það eigi að taka frá þeim sem eru dug- legir og láta þá fá sem ekki vilja bjarga sér. Stundum er gott fyrir fólk að læra að bjarga sér og hætta að þiggja af öðrum. Ég er gefin fyrir réttlæti.“ Hvað um hinn umtalaða drykkju- skap Rússa? „Ég myndi ekki segja að allir Rússar drekki mikið. En ástandið í rússnesku samfélagi er að sumu leyti talsvert erfitt. Konur eru orðn- ar þar svo sjálfstæðar að þær vaða að ýmsu leyti yfir karlana. Þær taka frá þeim störfin og stjórna öllu, heima og jafnvel heiman. Kannski þess vegna sækja karlar sumir um of í drykkjuskap. Hér þurfa konur að ná því launajafnrétti sem er ríkjandi í Rússlandi. Hér fá karlar iðulega meira kaup en konur sem þó oft vinna betur en þeir. Þetta er óréttlæti. Þeir virðast bara vera launahærri af því að þeir ganga í jakkafötum. En þetta á eftir að breytast, – þetta er þróun sem ís- lenskir karlar ættu að vera viðbún- ir.“ Morgunblaðið/Sverrir Gömul fjölskyldumynd sem sýnir móðurömmu Olgu Pálsdóttur á líkbörunum. Mamma Olgu er litla telpan fyrir miðri mynd í fangi fyrri stjúpmóður sinnar, hún reyndist telpunum ekki vel svo faðir þeirra skildi við hana og giftist annarri konu. Hann giftist þessari konu á myndinni á ný seinna á ævinni.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.