Morgunblaðið - 14.03.2004, Qupperneq 48

UMRÆÐAN
48 SUNNUDAGUR 14. MARS 2004 MORGUNBLAÐIÐ
STÓRFJÖLSKYLDAN - FÉLAGASAMTÖK - STÉTTARFÉLÖG
HAFIÐ ÞIÐ HUG Á AÐ FJÁRFESTA Í SUMAR-/HEILSÁRSHÚSI FYRIR YKKAR FÓLK?
Erum með til sölu einbýlishús að Skaftárvöllum 7, Kirkjubæjar-
klaustri, í u.þ.b. 258 km fjarlægð frá Reykjavík. Hús þetta, sem er
vandað 119 fm timburhús, er byggt 1982, fullinnréttað, stendur á
ræktaðri lóð ásamt 47,5 fm bílskúr. 4 svefnherbergi og góðar stof-
ur. Verð 11,8 millj. Svona eign er á svipuðu verði og gott sumar-
hús í skipulögðu sumarhúsahverfi, en hér fær fólk þjónustu þá sem þorpið hefur upp á
að bjóða, nútímaþægindi og aðgengi allt árið og „sveitasæluna“ að auki.
Kirkjubæjarklaustur er rómað fyrir náttúrufegurð og veðursæld. Þar er boðið upp á marg-
víslega ferðaþjónustu, hótel starfandi allt árið, góð verslun er á staðnum, sundlaug, golf-
völlur, veiði, veitingasala, bankar og pósthús.
Nánari upplýsingar veita Sigrún og Brynjar á skrifstofu Húsakaupa.
Jón Hólm Stefánsson,
sími 896 4761.
Ef þú þarft að selja eða kaupa
bújörð hvar á landi sem er
hafðu þá endilega samband
við okkar mann,
Jón Hólm bónda,
sem aðstoðar þig
með bros á vör.
Bújarðir
GEIR Waage sóknarprestur skrif-
aði grein í Morg-
unblaðið 5. mars sem
bar yfirskriftina Um
hjúskapinn. Grein þessi
er á margan hátt sér-
kennileg. Og sé ég mig
knúinn að gera við hana
athugasemd. Greinin er
skrifuð í þeim al-
íslenska stíl „ég hef
ekkert á móti!, en samt
er ég á móti“. Við lestur
téðrar greinar má
skilja að Geir Waage sé
að senda kennimönnum
kirkjunnar áminningu,
einhvers konar „bullu“
um rétta kenningu og boðskap.
Sér til fulltingis vitnar klerkurinn
óspart í Biblíuna og átelur kennilýð-
inn fyrir að verja skoðanir sínar með
tilvísunum í lög landsins.
Nú er ég ekki svo fróður á Biblíuna
að ég geti hrakið orð prestsins eða
búið þeim túlkun að mínum geðþótta.
En í staðinn langar mig
að skoða þann vilja
Guðs að meina samkyn-
hneigðum blessunar í
helgum hjúskap. Geir
segir sjálfur að orsök-
ina (sic) að hjúskap
karls og konu megi
finna í texta Mattheus-
arguðspjalls. En tilvitn-
unin er á þessa leið:
„Hafið þér eigi lesið, að
skaparinn gjörði þau
frá upphafi karl og
konu og sagði: fyrir því
skal maður yfirgefa föð-
ur og móður og bindast
konu sinni, og þau tvö skulu vera eitt
hold. Þannig eru þau ekki framar tvö,
heldur eitt. Það sem Guð hefur tengt
saman, má maður eigi sundur skilja.“
(Mt. 19: 4–6).
Seinna í greininni vitnar Geir
Waage til Marteins Lúters sem kall-
aði hjúskapinn „sakramenti vinátt-
unnar og skóla trúarinnar“ og að í til-
vitnuðum orðum Frelsarans hjá
Mattheusi vísi hann í Genesis 2:24.
Reyndar er eitt vers úr Genesis á
þessa leið (Genesis 2:22.) að konan sé
gerð úr rifi karlmanns og gefin hon-
um til að verða eins konar félagi hans
og er það líkingarmál, eða trúir
klerkurinn því að fyrsta konan hafi
verið gerð úr rifi Adams?
Við þurfum ekki að fara í grafgötur
með það að slík myndlíking gerir
konuna algerlega að eign karlmanns-
ins og engin furða, því á þeim tíma
sem Genesis er skráð, er konan nán-
ast húsdýr í eigu karlmannsins. Ef
við setjum þetta líkingarmál yfir á
nútímastafsetningu og hug-
myndakerfi hljóðaði hún á þessa leið:
Og upp úr veski mannsins sem Drott-
inn hafði stungið í hendinni, dró hann
upp kvenmann og skenkti manninum
honum til félagsskapar. Þetta líking-
armál er gagnsætt og getur aldrei
hjálpað okkur til að skilja vilja Guðs
eða réttlætt mismunun á blessun
Guðs hvað varðar kynhneigðir.
Geir segir seinna í grein sinni að
enginn kristinn maður hafi hingað til
þurft að velkjast í vafa um það
„hversvegna karli og konu er ætlað
að stofna með sjer hjúskap og halda
hann heilagan með sjer á meðan lifa
bæði. Þar er ekkert undan skilið,
hvorki elska, sambúð, sálufjelag, vin-
átta eða munúð og líkamslosti. Alls
þessa má vafalaust njóta ríkulega
með mönnum af sama kyni, sem
stofnað geta með sjer fjelagsskap um
þetta, í engu óburðugri en gerist í
hjúskap karls og konu.“
En nú spyr sá sem ekki veit, hvað
stendur í vegi fyrir því að kirkjan
blessi hjúskap fólks af sama kyni?
Hvað er það við þetta sambúðarform
sem hindrar annað eins réttlætismál
að samkynhneigðir geti gengið til alt-
aris, gefist og hlotið Drottins bless-
un? Af upptalningu Geirs Waage er
ekkert undanskilið nema þá kannski
getnaðurinn, sem eðli málsins sam-
kvæmt getur ekki átt sér stað milli
fólks af sama kyni.
Ef svo er, vil ég benda klerknum á
það að getnaður á sér ekki heldur
stað hjá fólki sem notar getn-
aðarvarnir, og ekki heldur við „coet-
us interruptus“ sem svo ríkulega er
brúkaður af strangtrúuðum katólum.
Af þessu má álykta að ef Guð hefur
ekki sérstaklega mælt svo fyrir að
getnaðarvarnir, hverju nafni sem
þær nefnast, skuli teljast ógeðslegar
og bannast þá þurfi kennilýðurinn
ekki að fárast yfir þeim í ræðu né riti.
Ef prestur sem gefur saman hjón
er að hugleiða hvað hjónin muni gera
eftir að þau hafa slökkt ljósin brúð-
kaupsnóttina, þá vil ég segja að slík
árátta sé óholl prestinum og minna
hann á að hvað tvær manneskjur
gera sem deila myrkrinu sé einkamál
þeirra og Guðs.
Það sama má segja um hjónabönd
fólks af sama kyni. Við skulum setja
það fremst, að þær manneskjur hafi
gefist hvor annarri vegna ástarinnar,
virðingarinnar, samkenndarinnar, fé-
lagskaparins og vináttunnar, sem eru
merkilegustu stofnanir sem tvær
manneskjur geta myndað sín í milli. Í
stað þess að láta lostann milli þeirra
og hvað þær geri í myrkrinu, ráða
dómum okkar.
Einhvern veginn er tilfinning mín
fyrir þessari umræðu á þann veg að
kirkjunnar menn sjái ofsjónum yfir
vígslu sambúðar tveggja karlmanna,
en hafi minni áhyggjur af hjúskap
tveggja kvenna. Gunnar í Kross-
inum, sem hvað ötullegast hefur
gengið fram sem gagnrýnandi á sam-
búðarvígslur samkynhneigðra, hefur
til að mynda boðið uppá svokallaða
afhommun sem er í stórum dráttum
námskeið fyrir karla í því augnamiði
að söðla um kynhneigð.
Það má líklegast finna grunninn að
þessari mismunun í þeirri hugmynd
Biblíunnar um fræið sem sáð er í
grýttan jarðveg, að það beri ekki
ávöxt. Tveir karlmenn eru ekki færir
um að geta barn einir og sér. Því má
segja að sæði þeirra falli í jarðveg
sem ekki ber ávöxt, en í ástarlífi milli
tveggja kvenna spillist ekkert af því
sem líkömum þeirra er áskapað til
sköpunar á nýju lífi. Það er einungis
ekki brúkað til þeirrar náttúru sem
því var ætlað og er það val þeirra
kvenna sem það stunda og kirkjunni
því minna áhyggjuefni.
Þessi yfirfærsla á myndlíkingum
er að sjálfsögðu hentistefna hvort
sem hún er mín eða prestanna.
Í Biblíunni er sáðkornið orð guðs
og jarðvegurinn er sálarlíf okkar
mannanna. í raun mætti allt eins
halda fram að kynhneigð manna
mætti einu gilda svo fremi sem orð
Guðs ber ávöxt í lífi þeirra og starfi.
Hugmynd mín um Guð er sú að ef
ég get sýnt af mér kærleika og um-
burðarlyndi gagnvart öðrum mönn-
um, hversu meiri er ekki kærleikur
Guðs.
Ef ég get elskað náunga minn eins
og hann er, hversu meiri og stærri er
ekki umhyggja Guðs fyrir þeim sama
náunga.
Ég held að Guð hafi meiri áhyggj-
ur af slæmu barnauppeldi en því
hvaða sálufélaga við veljum okkur í
lífinu.
Um umburðarlyndi
við náungann
Daníel Þorkell Magnússon
skrifar um málefni
samkynhneigðra ’ Ég held að Guð hafimeiri áhyggjur af
slæmu barnauppeldi en
því hvaða sálufélaga við
veljum okkur í lífinu.‘
Daníel Þorkell
Magnússon
Höfundur er myndlistarmaður.