Morgunblaðið - 02.06.2004, Blaðsíða 35

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 2. JÚNÍ 2004 35
heimskona; félagslynd, gestrisin,
greind og vel upplýst og ég man að
einhvern tíma var haft á orði við mig
hvað hún væri vel heima í öllum sköp-
uðum hlutum og gilti þá einu hvort
varðaði málefni ungs fólks eða eldra.
Og Dóra mætti erfiðum veikindum
eins og öllu öðru, með reisn og glæsi-
leik. Hún virtist eflast við hverja
raun. Hún tókst á við hverja glímuna
á fætur annarri en kappkostaði jafn-
framt að lifa lífinu; sótti tónleika, leik-
hús og gleymdi ekki sínum. Fjöl-
skyldan hennar umvafði hana á móti
og studdi; Magnús, börnin og fjöl-
skyldur þeirra.
Dóra ætlaði lengra, hún ætlaði að
sigra í fleiri orrustum, hún hafði unn-
ið í þeim mörgum en svo fór að end-
ingu að hún varð að láta undan síga.
En reisninni og glæsileikanum hélt
hún til hinstu stundar.
Mamma þarf nú að sjá á bak litlu
systur sinni. Samband þeirra var ná-
ið, það einkenndist af væntumþykju
og umhyggju. Hún kveður Dóru syst-
ur sína með sárum söknuði en þakk-
læti fyrir allt og allt.
Við Elli og synir okkar kveðjum
Dóru með söknuði, virðingu og djúpu
þakklæti. Magnúsi, börnunum og
fjölskyldum þeirra vottum við okkar
dýpstu samúð.
Það er stórt skarð í fjölskyldunni
minni. Það verður ekki fyllt. En öll
varðveitum við minninguna um ein-
staka konu.
Ásta.
Þegar ég minnist Dóru Jóhanns-
dóttur, föðursystur minnar, kemur
mér fegurð vesturbæjarins í hug. Þar
sleit hún barnsskónum og þar átti
hún alltaf heima. Ég held að henni
hafi fundist það miður að flytja frá
Vesturvallagötu út á Aflagranda á
síðasta áratug þótt sú vegalengd þyki
ekki löng á mælikvarða almættisins.
Hvort sem póstnúmerið var 101 eða
107 býst ég við að Dóra hefði tekið
undir með Tómasi Guðmundssyni,
sem í ljóðabókinni Fögru veröld
(1933) komst að þeirri niðurstöðu, að
ekkert væri yndislegra en vorkvöld í
vesturbænum.
Þegar leið á sjöunda áratuginn og
undirritaður var orðinn hæfur til
sundferða varð það reglubundinn við-
burður eftir sameiginlega sundferð
að faðir minn tók mig með sér í kaffi á
sunnudagsmorgnum á víxl til Dóru
eða Elísabetar alsystur þeirra sem
bjó þar á næstu grösum. Samheldni
og tryggð auðkenndi samband systk-
inanna. Það kom vel fram í því hvað
þau sinntu móður sinni af mikilli kost-
gæfni þar sem hún dvaldi árum sam-
an rúmföst á Hrafnistu. Hún lést á út-
mánuðum 1975 og faðir minn haustið
1976, löngu fyrir aldur fram.
Nú þegar komið er að enn öðrum
leiðarlokum langar mig til þess að
þakka Dóru fyrir það sem hún gerði
fyrir mig og móður mína á þessum ár-
um þegar við reyndum að skilja hvað
við höfðum misst. Í þessu eins og öðru
var Dóra studd af Magnúsi eigin-
manni sínum af ást og einurð. Það var
ekki fyrr en löngu síðar sem ég fór að
skilja hvað hún hafði sjálf misst á
hálfu öðru ári. Bönd sem tengdu hana
við fortíðina voru farin að trosna upp
og býst ég við að hún hafi alltaf sárt
saknað bróður síns.
Í tvo vetur á fyrri hluta níunda ára-
tugarins borðaði ég reglulega í há-
deginu hjá Dóru og Magnúsi. Ég sé
Dóru enn fyrir mér þar sem hún ber
fram matinn á sinn glaðlega og elsku-
lega hátt. Sömu elskulegheit auð-
kenndu matarboð til hennar og
Magnúsar allar götur síðan uns ég
borðaði hjá þeim í apríl síðastliðnum
og ræktaði þannig sambandið við
hana, fortíð okkar og vesturbæinn.
Nú þegar föðursystir mín er horfin
södd lífdaga á vit fegurðar Faxafló-
ans þakka ég fyrir að hafa átt hana að
velgjörðarmanni. Vesturbærinn
verður vissulega tómlegri en áður, en
minningin um Dóru frænku mína
mun smátt og smátt fylla upp í tómið.
Skúli Sigurðsson.
Sumt fólk, sem maður mætir á lífs-
leiðinni, er þannig að ekki þarf löng
kynni til að læra að meta mannkosti
þess. Dóra var þeirrar gerðar. Glæsi-
leiki og glaðværð einkenndu viðmót
hennar, en að baki voru einlæg gæði
og heilindi. Það var gott að vera í ná-
vist hennar.
Við kynntumst Dóru og Magnúsi
fyrir tæpum áratug, þegar leiðir dótt-
ur okkar og sonar þeirra lágu saman.
Saman deildum við því sem okkur er
dýrmætast, þremur barnabörnum.
Umhyggja Dóru fyrir börnum og
barnabörnum í sorg og gleði var aug-
ljós og ósvikin. Hún byggðist ekki á
fórnfýsi, heldur væntumþykju og
vilja til góðra verka. Hún var góð
heim að sækja og heimili þeirra hjóna
og sumarbústaður báru vitni smekk-
vísi og samheldni.
Við erum þakklát fyrir að hafa átt
samleið með Dóru og deilt með henni
vegferð barna okkar. Við gleðjumst
yfir því að elsta barnabarn okkar
skuli hafa numið alúð hennar og um-
hyggju, en syrgjum að hún skuli
hverfa á brott svo snemma, áður en
drengirnir tveir höfðu þroska til að
skilja slíkt. Við vottum Magnúsi og
fjölskyldunum samúð okkar með
sáran missi. Við erum þess fullviss að
arfleifð hennar og minning um góða
konu mun verða afkomendum hennar
gott veganesti til framtíðar.
Margrét og Stefán.
Hetjulegri baráttu hugprúðrar og
æðrulausrar sómakonu er lokið. Um-
leið og Guði er þakkað fyrir að lina
þjáningar Dóru Jóhannsdóttur situr
sár söknuður eftir í hjarta okkar, sem
unnum henni og fengum að njóta
þeirra forréttinda að eiga hana að í
gleði og sorg í rösklega hálfa öld.
Ungar giftumst við bræðrum og
börnin okkar komu í heiminn á
áþekkum tíma. Það var því margt,
sem fjölskyldur okkar upplifðu sam-
eiginlega enda bróðurkærleikur
maka okkar til fyrirmyndar og vax-
andi vinátta okkar Dóru sterk teng-
ing til gefandi fjölskyldubanda.
Á meðan við konurnar kappkost-
uðum að búa fjölskyldum okkar hlý-
leg heimili og gæta barnanna voru
eiginmennirnir að koma þaki yfir fjöl-
skyldur sínar og fara grænum fingr-
um um garðana og skipuleggja sum-
arútilegur. Við vorum ung og
bjartsýn og framtíðin brosti við okk-
ur. Árið 1968 missti ég eiginmann
minn frá fjórum ungum börnum okk-
ar, þá eru það Dóra og Magnús sem
bera með okkur byrðarnar fram á
veginn. Hlutur þeirra hjóna í bata og
velgengni fjölskyldu minnar þessi ár
og æ síðan er ómetanlegur. Fyrir það
þökkum við af alhug.
Fyrir þrjátíu árum komu Dóra og
Magnús sér upp sumarhúsi í Gríms-
nesinu og tóku að yrkja skóg og taka
á móti vinum og vandamönnum í tíma
og ótíma. Strax og barnabörnin komu
var aukið við húsakostinn og aldrei
var Dóra glaðari, en þegar hún fékk
tækifæri til að metta sem flesta. Mat-
reiðsla hennar var líka einstök eins og
allt sem hún gerði. Nægir þar að
nefna handiðn alla. Verkin voru unnin
af vandvirkni, alúð og einstök smekk-
vísi ávallt í fyrirrúmi.
Dóra og Magnús ferðuðust um
heiminn, svo sem Evrópu, Ástralíu og
Suður- og Norður-Ameríku og
ógleymanlegir eru dagarnir sem fjöl-
skyldan átti hjá okkur Hrafni, seinni
manni mínum, er við bjuggum í New
York. Hver dagur með þeim var æv-
intýri.
Dóra unni heimili sínu og fólkinu
þar, það var því henni mikið áfall fyrir
6 árum er Reykjavíkurborg krafðist
hússins á Vesturvallagötunni, vegna
lóðarinnar, en þar hafði hún búið frá
barnæsku og öll sín hjónabandsár.
Þau neyddust til að flytja sig um set,
en ekki hefur enn verið byggt á lóð-
inni og húsið stendur enn.
Síðasti áratugurinn var Dóru erf-
iður. Veikindi tóku sig upp aftur og
aftur, en aldrei lét hún deigan síga.
Hún leit alltaf bjartsýn fram á veginn
og er við hittumst tveim dögum áður
en hún fór síðustu ferð sína á sjúkra-
húsið var hún mjög leið yfir að missa
af sinfóníutónleikum þá um kvöldið
og leikhúsferð þremur dögum síðar.
Dóra var mikill listunnandi enda
listamaður sjálf.
Að leiðarlokum vil ég þakka Dóru
fyrir alla þá uppörvun og ánægju sem
hún veitti fjölskyldu minni. Við send-
um Magnúsi og fjölskyldu samúðar-
kveðjur.
Vilborg G. Kristjánsdóttir.
 Fleiri minningargreinar
um Dóru Jóhannsdóttur bíða birt-
ingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
Ástkær eiginmaður, faðir okkar, tengdafaðir
og afi,
STYRKÁR GEIR SIGURÐSSON,
lést á Landspítala við Hringbraut miðviku-
daginn 26. maí.
Útför hans fer fram frá Fossvogskirkju föstu-
daginn 4. júní kl. 13.30.
Blóm og kransar eru afþakkaðir, en þeim, sem
vilja minnast hans, er bent á Minningarsjóð krabbameinslækningadeildar.
Laila Andrésson,
Alfred J. Styrkársson, Elísabet J. Þórisdóttir,
Alexandra I. Alfredsdóttir,
Sigurður E. Styrkársson,
Indriði I. Styrkársson.
Ástkær föðurbróðir og mágur,
ÞÓRÐUR V. MAGNÚSSON,
Laufási 5,
Garðabæ,
lést á Hrafnistu í Reykjavík miðvikudaginn
19. maí.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Jóhann Guðfinnsson, Jórunn Jórmundsdóttir,
Guðríður Guðfinnsdóttir, Ómar Rami Baara,
Grétar Guðfinnson,
Hallfríður Guðfinnsdóttir, Ægir Sveinsson,
Helga Jóhannsdóttir.
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við and-
lát og útför ástkærs föður okkar, fósturföður,
tengdaföður, afa og langafa,
ÓLA KR. JÓNSSONAR
fyrrv. skólastjóra,
Laufbrekku 25,
Kópavogi.
Jón S. Ólason, Kristín Jónsdóttir,
Haraldur Kr. Ólason, Anna Þóra Bragadóttir,
Birgir Reynisson, Ragnhildur Bjarnadóttir,
Jóhannes Reynisson, Kolbrún Stefánsdóttir,
Marteinn Ari Reynisson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Okkar ástkæra móðir, tengdamóðir, amma,
langamma, systir og mágkona,
ÞORGERÐUR HJÁLMARSDÓTTIR
(Gerða)
frá Dölum í Vestmannaeyjum,
Álandi 11,
Reykjavík,
sem lést á Landspítalanum Fossvogi föstudag-
inn 28. maí, verður jarðsungin frá Bústaðakirkju
föstudaginn 4. júní kl. 15.00.
Björgvin Óskar Bjarnason, Inga Lára Bragadóttir,
Guðjón Bjarnason, Margaretha Andersen,
Halldór Bjarnason, Jensína Kristín Jensdóttir,
Hjálmar Bjarnason, Þórey Þ. Þórarinsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn,
systkini og mágkonur.
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu
okkur hlýhug og samúð vegna andláts og
útfarar ástkærrar móður okkar og tengda-
móður,
GUÐRÚNAR ÁSTU TORFADÓTTUR,
Dalbraut 14,
áður til heimilis
í Heiðargerði 16,
Reykjavík.
Ásgeir Ásgeirsson, Guðný Styrmisdóttir,
Snorri Ásgeirsson,
Torfi Ásgeirsson, Liane Ásgeirsson,
Óskar Ásgeirsson, Svanhildur St. J. Guðmundsdóttir.
Kársnesbraut 98 • Kópavogi
564 4566 • www.solsteinar.is
Elskulegur stjúpfaðir okkar,
SIGMUNDUR JÓNSSON
málarameistari,
Ægisgötu 12,
Ólafsfirði,
andaðist mánudaginn 31. maí.
Fyrir hönd aðstandenda,
Einar Ámundason,
Sigrún A. Ámundadóttir.
Ástkær móðir okkar,
ETHEL ARNÓRSSON,
Aðalstræti 8,
Reykjavík,
lést á Landspítala Fossvogi að kvöldi mánu-
dagsins 31. maí.
Jón I. Hannesson,
Arnór Þ. Hannesson,
Þorlákur L. Hannesson,
Dagmar Ólafsdóttir.