Tíminn - 21.12.1972, Blaðsíða 8

Tíminn - 21.12.1972, Blaðsíða 8
TÍMINN JÓLABLAÐ 1972 ENGAN MANN hef ég þekkt sem var jafnmikið aleinn og Sun Wu Kung, eins þótt hann væri innanum annað fólk, en enginn sem ég hef kynnzt var þó siður einmana. Engan hef ég þekkt snauðari að veraldlegum auði og samt engan ánægðari með lifið. Hann lifði eiginlega utanvið söguna, horfði á samtimann eins- og leik litilla barna, en samt var hann ekki i liðinni tið. bað var eins og timinn kæmi honum ekk- ert við. En mennirnir, lifið, kom honum við. Hann var einstakt ljúfmenni, ég heyrði hann aldrei segja niðrandi orð um nokkurn mann, hvorki viöstaddan né fjarverandi. Venjulega tók hann svari þess sem á var deilt, og ef maður hitti hann á förnum vegi reyndi hann jafnanfyrstafölluaðgera honum einhvern greiða. Undarlegt brél'. Það var snemma i desember 19(>1 að ég sat á skrifstofu minni að Laugaveg 178, ég var þá rit- stjóri timaritsins úrvals, og blað- aði i nýkomnum pósti. Mig minnir að það væri íremur hryssingslegt veður úti og ég i þvi skapi að horfa út i fjúkið fremur en snúa mér að póstinum. En meðal bréf- anna var eitt sem athygli vakti. Það var póstlagt i Hamborg og skrifað utaná mcð blýanti, með blokkstöfum. ÉÖg reif það upp og þá var innani blýanlsskrifað bréf, lika með blokkstófum, ásamt lit- illi mynd af gömlum manni með skegg. Mér fannst ég kannast við svipinn, laldi liklegt að þetta væri einhver stjörnuspámaður eða annars konar loddari i dulrænum íræðum sem á þeim árum sendu mér sáluhjálplegan litteralúr sinn úr óllum heimshornum, ásamt myndum, flestir með skegg og skrýtnir á svip. Sim Wu Kunu upp simann og hringja i þig, sagði Sigurlaugur. Hér er staddur maður i Dettifossi, gamall maður, sem segist biða þar eftir þér. Allir aðrir eru komnir frá borði. í þvi kann ég ekkert Mér fannst nú allt í einu sjálf- sagt að hitta þennan mann og lið- sinna honum ef hann þyrfti að koma sér fyrir. Hann beið min i brúnni, var þar á tali við einhvern yfirmanninn, mig minnir skipstj- órann, og heilsaði mér. einsog við hefðum þekkzt si'ðan við vorum litlir strákar. — Komdu sæll, herra Sigvaldi Hjálmarsson, gaman að hitta þig, sagði hann áðuren ég hafði ráð- rúm til að spyrja hvort þetta væri Old Sun. Ég hef verið að tefla við skipstjórann a leiðinni, bætti hann við. Allir skipverjar hafa tekið mér einstaklega ljúfmann- lega. Ég spurði hann hvort hann hefði mikið meðferðis, en hann sagðist ekkert hafa annað en þessa tösku sem hann hélt á, en það var litil skjalamappa. Svo héldum við f land, og gamli maðurinn hoppaði einsog kett- lingur niður landgangið með staf- inn sinn og töskuna undir annarri hendinni. Það kom i ljós að gestur minn átti hvorki peninga né hafði pant- að hótel, og ekki vissi hann hve lengi hann dveldist hér, kannski i þrjá mánuði, kannski lengur. Ég útvegaði honum herbergi vestur i bæ með hjálp Ferðaskrifstof- unnar, lánaði honum 1500 krónur og bauð honum i kaffi á Gilda- skálanum við Aðalstræti. Ég var nú orðinn sannfærður um að þetta væri eínhver verald- arinnar plötuslagari sem ætlaði með spilirii og kúnstum að láta mig og aðra álika fákæna halda sér uppi. Samt var hann ekki sér- lega loddaralegur, framkoman einstaklega fáguð og maðurinn allur þvi likastur að hann vildi sem allra minnst ónæði gera. Og vist gat ég haft eitt til marks: hann spurði mig hvar pósthúsið væri, þvi þangað átti að senda honum peninga post restante frá Paris þarsem hann hefði dvalizt aö undanförnu. Ef peningarnir kæmu segði maðurinn satt, ef ekki-ja þá væri loddaranum likast að segja að hann hefði verið svik- inn. Sigvaldi Hjálmarsson: Hver var gamli Sun? Siðhærði og siðskeggjaði öldungurinn sem oft sást á götum Reykjavíkur fyrir áratug Bréfið var á ensku frá ein- hverjum sem kallaði sig Old Sun, og ég taldi vist að það þýddi „gamla sól". Hann sagði að hann væri að koma til tslands 19.-20. des. með Dettifossi, hann hefði fengið utanáskrift mina hjá herra van Leaven i Amsterdam sem sagðist vera vinur minn, og ég gæti þekkt sig eftir myndinni þegar skipið kæmi. Að lestri loknum var ég alveg sannfærður um að þarna væri á ferðinni einhver plötuslagari, kannski al' verra taginu sem teld| að hann gæti haft mig að ginn- ingarfifli af þvi ég væri grúskari i mystik og esoteriskum fræðum, en honum skyldi ekki verða kápan úr þvi klæði. Þegar heim kom sneri ég öllu við til að finna mynd af þessum Old Sun sem ég þóttist viss um að hafa séð á ein- hverjum auglýsingasnepli fyrir spámenn og sjálf-skipaða sjá- endur. En leitin var árangurs- laus. Svo gleymdi ég þessum Old Sun. Auðvitað færi ég ekki að hlaupa niður á bryggju rétt fyrir jól til að hitta þennan freka karl. En svo bar við einmitt 20. des. rétt eftir hádegið að skyndilega kom mér þessi Old Sun aftur i hug, og þá hvarflaði að mér að hringja i Sigurlaug á Eimskip, og spyrja um Dettifoss. — Ég ætlaði að fara að taka Kvöld á heimili Gretars Fclls 1962. Frá vinstri: Svava Fells, Benedikt Þormóðsson, Sun Wu Kung, Sigvaldi Hjálmarsson, Gretar Fells. Ljósm.: Leifur Unnar Ingimarsson. AGildaskálanumröbbuðum við saman, hann drakk te, en ég kaffi, og afþvi ég vildi vera við öllu búinn setti ég á mig hvert orð sem okkur fór á milli, enda lfka ekki að vita nema þetta gæti orðið efni i blaðagrein. Ég virti manninn fyrir mér i laumi. Hann var sýnilega háaldr- aður, en eins vist var Hitt að hann var kvikur og hraustlegur, augun ijosbla, nefið stort — augnsvip- urinn einkennilega sérstæður... gáfulegur jú, hlýlegur jú, og ein- kenndist þó fyrst og fremst af heiðrikju. En allt slikt þaggaði ég niður þvi é*g verð að kannast við að fyrirfram var ég búinn að stimpla hann sem loddara. Ég vék talinu að spámennsku til að vita vissu mina. — Er ekki nóg af spámönnum i Parfs, stjörnuspeking'im og lófa- lesurum? — Jú, mei.-a en nóg, svarar hann. einsog alstaðar. — Ert þú eitthvað viðriðinn slikt? — Nei, i þvi kann ég ekkert. Aftur á móti likar mér vel það sem Krishnamurti segir. — Jæja, þekkirðu hann. — Já, og mér þætti garhan að ræða um svoleiðis lagað við þig seinna ef þú vilt.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.