Morgunblaðið - 30.07.2006, Qupperneq 19

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 30. JÚLÍ 2006 19
Birgir Hilmarsson, eða Biggi eins og hann er kallaður, er 27ára gamall og í hljómsveitinni Ampop. Einkaverkefnihans er hins vegar hljómsveitin Blindfold, sem er orðin
allþekkt í Skotlandi hið minnsta og spilar víða á krám og tónlist-
arhátíðum í Skotlandi.
Ampop er allt önnur Ella enda orðin harla þekkt víða erlend-
is. Birgir er söngvari og gítaristi sveitarinnar og með honum
eru þeir Jón Geir Jóhannsson trommari og Kjartan F. Ólafsson
á hljómborð. Ampop gaf út diskinn My Delusions á Íslandi fyrir
síðustu jól, en platan var gefin út 5. júní í Frakklandi, Mónakó
og Andorra og hélt Ampop útgáfutónleika í París í tilefni af út-
komu plötunnar þar í landi.
„Platan hefur ekki fengið neina dreifingu í Evrópu fyrr en
núna. Þetta er stórt skref fyrir okkur því við höfum ekki fengið
dreifingu á breiðskífu á svona stóru markaðssvæði áður og við
vonum bara það bezta með framhaldið,“ segir Birgir.
Núna rignir inn flottum dómum frá brezkum, bandarískum
og frönskum blöðum, sem lofa Ampop í hástert og eru allir sam-
mála um, að sveitin hafi eitthvað nýtt og öðruvísi fram að færa.
Melankólísk plata en samt ekki döpur og útsetningar í hæsta
gæðaflokki.
Í beinu framhaldi af útgáfutónleikunum í París fór Ampop í
tónleikaferð með mjög þekktri brezkri hljómsveit, The Zutons.
Tónleikaferðin hófst í París og þaðan var haldið til Zürich í Sviss
og Freiburg í Þýzkalandi. „The Zutons eru alveg bullandi,
kraumandi grúppa,“ segir Biggi og bætir við að sveitin sé með
heitustu hljómsveitunum sem starfa í heiminum í dag.
„Þetta vær æðisleg ferð og við fengum fínar undirtektir,“ seg-
ir hann.
Sendingar eins og Eiður Smári
„Við vonumst til að koma plötunni í dreifingu víðar. Ef þetta
gengur vel í Frakklandi er voðinn vís! Eftir Frakklandstúrinn
tóku nokkrar stórar plötuverzlanir á Bretlandi plötuna okkar í
sölu, þótt hún sé ekki komin í almenna dreifingu þar.
Annars er tónlistarbransinn þannig í dag, að tónlist er eins og
hver önnur markaðsvara, þetta gæti alveg eins verið jógúrt, ef
það er gott á bragðið og selzt sæmilega, þá fær varan meira
tækifæri heldur en eitthvert annað jógúrt þótt það sé ekkert
síðra á bragðið.
Þetta er eins og allir séu að reyna að gefa sömu sendingar og
Eiður Smári í fótboltanum, vera með alveg eins hár og þar fram
eftir götunum. Þetta finnst okkur Íslendingunum alveg fárán-
legt og niðurdrepandi.
Mín stefna er einfaldlega sú að gera bara það sem ég er að
gera, halda mig við það, og láta ekki einhvern ytri þrýsting hafa
áhrif á mig og reyna bara að koma þessu beint í gegnum hjarta-
stöðina.“
„Þetta er fyrst og fremst spurning um þolinmæði. Við í Am-
pop eru búnir að vinna saman heima á Íslandi í átta ár, búnir að
gefa út 2 stórar plötur og sú þriðja nýkomin út. Og staðreyndin
er sú, að við greiðum með okkur. Þetta er búið að vera áhuga-
mál, verður svo að draumi og loks að atvinnu. Eftir átta ár fór
allt í einu eitthvað að smella saman.“
Hvað gerðist?
„Við sömdum plötu, sem náði til fólksins. Hún heitir My Delu-
sions, eins lags diskur og er búin að ganga ofsalega vel heima.
Hún kom út rétt fyrir síðustu jól og nú er stór diskur með sama
nafni kominn út heima og í Frakklandi.
Ég er með lítið hljóðver hérna úti með nauðsynlegan upp-
tökubúnað og er að semja lög og alls kyns tónlist. Svo er ég tals-
vert mikið á ferðalögum með Ampop og reyndar líka bara sjálf-
ur með sólóflutning. Við í Blindfold spiluðum t.d. nýverið á
stærsta músíkfestivalinu hérna í Skotlandi, TripTych.Við spil-
uðum í Edinborg,“ segir Biggi.
Þú ert semsé Blindfold?
„Já, en það er búið að smábreytast, því ég fékk félaga mína til
að spila með mér. Það eru tveir Íslendingar, annar heitir Teitur
Ibsen og spilar á bassa en hinn er Sveinn Jónsson á gítar og loks
Nick sem trommar. Það er búið að bjóða okkur að spila á fullt af
tónleikum, bæði hérna í Glasgow og tvisvar í Edinborg þannig
að við erum hægt og rólega að byggja upp áheyrendahóp hérna
úti.“
Annars spilaði Ampop um daginn á staðnum, sem Oasis gerðu
frægan, King Tuts. Það var alveg megagaman.“
Fleiri tækifæri en fleiri um kökuna
Nú eruð þið nokkrir strákar sem stundið ykkar tónlist hérna í
Glasgow. Er þetta öflugra umhverfi en heima, meiri skilningur?
„Fyrir það fyrsta þá eru tækifærin hér fleiri en heima í
Reykjavík, en um leið miklu fleiri um kökuna. Tækifæri til að
spila eru samt fleiri. Og ég hef tekið eftir því að hljómsveitir fá
betri meðferð hérna og fá greitt möglunarlaust. Heima er nán-
ast litið á það sem greiðasemi að leyfa hljómsveitum að spila.
Menn eru að spila frítt í 10 ár áður en eitthvað gerist. Hér var ég
svo heppinn að kynnast einum stærsta „prómóternum“, sem
hefur gífurlega trú á því sem við í Blindfold erum að gera. Hann
er búinn að bjóða okkur að spila á flottum klúbbum.“
Þetta er kannski lykillinn að því að komast eitthvað áfram?
„Það er nú það,“ segir Biggi á sinn rólega og yfirvegaða hátt.
„Ég er búinn að vera í þessum bransa síðan ég var 15 ára og ég
veit ekki ennþá hver lykillinn er að þessu. Ég ætla bara að halda
áfram og vera þolinmóður.
Maður er hérna úti, einmana, svona hálftýndur, á ekki marga
vini en góða. Þetta er óneitanlega svolítið einmanalegt, en vissu-
lega ævintýri að geta verið hérna, og að geta spilað tiltölulega
reglulega fyrir Skotana, sem eru ágætis áheyrendur. Þeir virð-
ast vera hrifnir af íslenskri músík.“
Þú hefur verið að búa til tónlist fyrir auglýsingar heima á Ís-
landi, hefurðu lifibrauð af því?
„Það er eitt af því sem heldur mér gangandi. En ég er ekki
bara að búa til músík fyrir auglýsingar heldur líka tónlist við
listrænar uppstillingar, skúlptúra og slides-show og að auki tón-
list fyrir kvikmyndir. Ég gerði t.d. tónlistina við sjónvarpsþætti
sem voru sýndir heima í vor, Allir litir hafsins eru kaldir eftir
Önnu Th. Rögnvaldsdóttur. Ég gerði músíkina við þættina með
Þór Eldon Sykurmola. Þetta er fyrsta svona stóra verkefnið,
sem ég fæ í kvikmyndageiranum,“ segir Birgir og jafnframt að
hann geti blessunarlega unnið megnið af þessu gegnum netið.
Útgáfutónleikar í París
– þaðan til Sviss og Þýzkalands
BIGGI í AMPOP –
Birgir Hilmarsson
Birgir er aðalsprautan í Ampop og Blindfold og
semur fyrir báðar sveitirnar.
3Þrír góðir
gæjar í
Glasgow
TENGLAR
................................................................................
http://www.ampop.co.uk/ - http://www.ampop.co.uk/
blindfold/ - http://www.myspace.com/ampopband
Guðmundur Viðarsson, bassa-leikari hljómsveitarinnarKamp Knox, er 26 ára gamall
Húsvíkingur, en hefur búið í Reykja-
vík frá því hann var ellefu ára. Hann
er léttur í lund og það er stutt í hlát-
urinn hjá honum. Spurður um tónlist-
ina kveðst hann hafa verið í hljóm-
sveitum frá því hann var „lítill púki“.
„Ég var byrjaður að fikta á hljóð-
færi ellefu ára gamall. En ég hef verið
í tónlistinni fyrir alvöru mun skemur.
Ég var í hljómsveit sem hét Lúna og
við gáfum út eina plötu í samstarfi við
Smekkleysu, síðan hef ég verið í
Kamp Knox í u.þ.b. 4 ár. Við gáfum út
plötu sl. október, A tad 6́5.
Við spilum svona bræðing af blús,
jazz, folk og indí rokki og svo einkenn-
ist tónlist okkar bæði af spænskum og
gömlum íslenzkum áhrifum inn á
milli.
Bassinn er hljóðfærið mitt. Annars
spila ég á gítar fyrir sjálfan mig, þeg-
ar ég er að semja eða að spila með ein-
hverjum öðrum.“
Kamp Knox spilaði í Glasgow
„Kamp Knox hópurinn kom hingað
til Glasgow í vetur og við spiluðum á
The Goat, Geitinni, vinsælum veit-
ingastað.
Það er mikið að gera í skólanum, en
námið krefst þess að maður spili tón-
list líka. Annars erum við í Kamp
Knox að semja tónlist saman yfir net-
ið og höfum tekið upp eitt lag hér úti.
En svo er ég búinn að baksa við sóló-
efni líka.
Við tókum upp frumburðinn, A tad
6́5, á eyðibýli fyrir norðan, Hindisvík
heitir bærinn, og er við Vatnsnes. Við
fluttum allar græjurnar með okkur
þangað og þessi tími var mjög sér-
stakur, alveg æðislegur, ekkert síma-
samband, ekkert útvarp eða sjón-
varp, bara við og tónlistin.“
Stefnirðu á að sérhæfa þig í upp-
tökustjórn eða vera áfram í spileríi?
„Námið er nú svolítið plan B hjá
mér. Ég hef verið í tónlistinni og verð
áfram í henni, en ef maður getur ekki
unnið við það og lifað á því, þá sný ég
mér að upptökubransanum og myndi
þannig alltaf vera að vinna með mús-
ík.“
Þér finnst skemmtilegra að semja
og spila músík?
„Já, það er lífið!“
En upptökustjórn getur verið
skemmtileg?
„Já, já, sérstaklega ef maður fær
listrænt frelsi og fær að búa til sándið
fyrir hljómsveitirnar líka. Sumir
koma með niðurnegldar hugmyndir
og segja: „við viljum fá þetta fram“
eða „svona viljum við hafa þetta“ og
mæta jafnvel með geisladisk með ein-
hverri hljómsveit, sem þeir vilja
herma eftir. Þá er bara að vinna úr
því.“
Hefurðu eitthvað verið að vinna við
upptökustjórn?
„Nei, varla, en við í Kamp Knox
tókum frumburðinn upp í sameiningu
og ég mixaði hann, ásamt Silla Helga.
Við gáfum hann út sjálfir.“
Tónlistarheimurinn
á Íslandi mengaður af klíkuskap
Hvernig kanntu við þig hérna í
Glasgow?
„Alveg rosalega vel. Það skiptir
miklu máli fyrir tónlistarmenn að
vera erlendis í einhvern tíma, mark-
aðurinn heima er svo lítill. Og svo er
tónlistarheimurinn heima þvílíkt
mengaður af klíku, þó ekki sé nefnt
annað en spilun á tónlist okkar og
fleiri í útvarpi.“
Er ekki Rás 2 ágæt fyrir ungar og
nýjar hljómsveitir? Rásin hefur orð á
sér fyrir það.
„Hún er skárst, hún er ekki góð en
hún er skást.“
Ræður klíka þar?
„Stundum virðist manni það, ekki
þarf annað en að skoða val þeirra á
plötu vikunnar sem virðist vera valin
eftir því hvað af plötufyrirtækjunum
öskrar hæst. Og það er annað, sem á
reyndar ekki bara við Ísland, hljóm-
sveitir sem gefa út sjálfar eiga mjög
erfitt með að koma efni sínu á fram-
færi. Stórlaxarnir passa árnar sínar
og halda einungis sinni vöru að neyt-
andanum sama hvernig færibanda-
framleiðslan er. Ætti ekki útvarp í
eigu allra landsmanna, a.m.k. ennþá,
að styðja frekar við bakið á litlu útgef-
endunum en að ýta einungis undir
rassinn á stórlöxunum? Hins vegar
hef ég séð staflana sem þeir fá inn á
Rás 2 af nýju efni og það er ekki fyrir
hvern sem er að komast í gegnum
þetta allt og vega og meta hvað skal
spilað og hvað ekki, svo kannski er
eina leiðin að ganga fyrir utan með
kröfuspjald til að koma tónlist sinni í
spilun!“
En þetta á væntanlega eftir að
breytast?
„Maður er að vona það. Ég hef fulla
trú á því. Ætli við verðum ekki að taka
þetta sömu tökum og Björk, vera út-
skúfaðir heima, og verða svo frægir
úti í heimi.“
Taka upp á undarlegustu stöðum
Guðmundur er ekki hræddur um
að fólk verði fyrir vonbrigðum með að
hlusta á tónlist þeirra félaga, hún sé
mjög aðgengileg og full af meiningum
og tilfinningum. „Við setjum engin lög
frá okkur nema það sé eitthvað á bak-
við þau, textarnir eru stundum póli-
tískir og stundum ekki, það er allt
sagt og sungið undir rós, engir Bub-
baskellir. Jóhann Ingi Benediktsson,
aðalsöngvari hljómsveitarinnar, og ég
semjum megnið af textunum.
Það kom aðeins einu sinni fyrir að
við sömdum texta öll saman. Þannig
var að við misstum allar upptökur,
sem við höfðum tekið upp í sumarbú-
stað á Núpi …“
… þið veljið undarlegustu staði til
að taka upp?
„Já, það er nefnilega aðalmálið, að
komast í kyrð og ró og leyfa tilfinn-
ingunum að njóta sín, þarna var ekk-
ert áreiti. Við vorum búnir að taka
upp fínar upptökur en þegar við ætl-
uðum að mixa lögin kom í ljós, að
harði diskurinn hafði hreinlega
brunnið yfir og allt efnið ónýtt. Svo
ekki var um annað að ræða en að
byrja upp á nýtt. Upptökurnar sem
glötuðust höfðu staðið yfir í eitt og
hálft ár. Við þurftum því að taka þetta
efni allt aftur upp og gerðum það á
einni viku á eyðibýlinu við Hindisvík.“
Eins og hálfs árs upptökur í vaskinn
Gummi í Kamp Knox – Guðmundur Viðarsson
Guðmundur stundar nám í School of Audio Engieering og er í Kamp Knox.
TENGLAR
..............................................
www.kampknox.tk og www.mys-
pace.com/kampknox
halldorjr@centrum.is