Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar - 01.01.1905, Qupperneq 93

65
heyrði eg, að nú er miklu minna að því gjört, og sá b'.ett-
ur að hverfa.
Hvernig líður löndum vorum vestur við haf og"
hvernig komast þeir af ? Sú spurning mætir manni hvar-
vetna, enda er hún næsta eðlileg. Eg reyndi að veita
þessu eftirtckt eftir föngum og átti tal. um það við gætna
menn og óvilhalla. Og niðurstaðan, sem eg komst að,
varð þ 'ssi: Efnalcga hafa íslendingar ekki grætt á að
fara vestur. Fyrir fátæka menn er þar öllu örðugra á-
íiam að komast en hér á aðal-stöðvum íslendinga í miðju
iandi. í bæjunum eru óheyrilega margir um vinnuna,
svo æfinlega verða einhverir að sitja á hakan-
um. Það er líka eins og kappið og metnaður-
inn með að komast áfram efnalega hjaðni niður
hjá öllum fjöldanum við að koma vestur. Hinu
milda loftslagi er þar sjálfsagt nokkuð um að
kenna. Súldin og sagginn slckkur metuaðmn ósjálfrátt
niður. Svo eru örðugleikarnir miklir, einkum að því, er
alla jarðrækt snertir. Sem bændur hafa íslendingar lang-
bezt komið ár sinni fyrir borð í Iandi þessu. Þeir
standa þar engum á baki. Enda er það eðlilegt, þar sem
þeir eru bændaþjóð og kunna lítt til annarra starfa. En
En fyrir fátæka menn og efnalausa er búskapur á landi
þar vestra svo miklum örðugleikum háður, að naumast er
unt að komast yfir nokkur efni með því að stunda hann.
Til þess að lifa og framfleyta fjölskyldu getur hann veric>
nokkur stuðningur, en naumast með öðru móti en að
sinna daglaunavinnu með fram að töluverðu leyti. Bæði
cr landið í verði afarháu og efnalitlum mönnum því ó-
kleyft að komast yfir nema lítinn blett, og svo örðugt að
ryðja land og yrkja, að það er kröftum hvers eins manns