Fróði - 01.09.1911, Blaðsíða 9

Fróði - 01.09.1911, Blaðsíða 9
FRÓÐI. 5 sagnaritarar álíta, að það hafi veriö snemma á átjándu öldinni; einhverntíma á tímabilinu frá 1710 til 1730. Arið iSioáleit nafnkunnur grasafræðingur, að Roussillbn kirsiberjatréð væri að minsta kosti 50 ára og ætti þaö, eftir þeim reikning, að vera gróðursett um 1760. Samkvæmt heimildum þeim, er vér höfum í höndum, og sem saga þessi er bygð á, er það engum efa bundið, að tré þetta stóð í fullum blóma snemma sumars 1778, og greinar þess lút- andi til jaröar fyrir aldinaþunga. Svo langt náðu sumir berja- klasarnir niður, að hávaxin, ung stúlka, er þar var stödd, náði hæglega í þá, valdi sér girnilegustu berin, og litaöi safinn úr þeim varirnar hennar um leið og hún neytti þeirra. Það má segja að atburður þessi hafi átt sér stað endur fyr- ir löngu, ef miðað er við alla þá undra-breyting, er síðan hefir orðið á svæðinu því, er Vincennes nú stendur á og horfir yfir tignarlega Wabashfljótið. Nýji bærinn tekur risavöxnum framförum, er augljós eru í hvívetna. Vagnar, knúðir rafmagni, þjóta eftir strætunum, fögru húsin standa í rafljósa ljóma, eimlestir æöa öskradi til og frá, reiðhjóla-riddarar skjótast innan um mannösina og allskon- ar nýtízka virðist hrinda þeim tíma undra langt til baka aftur í aldir, er tinnubyssnr og geitarskinnsbuxur voru notaðar á þess- um stöðvum. Og þó þurfum vér ekki að líta nema um 120 ár aftur í tím- ann til þess, að sjá Alice Roussillon standa undir kirsiberja- trénu, haldandi hátt yfir fallega höfðinu aldinaklasa, er mjög smávaxinn kryplingur, ungur að aldri, leit ástfangnum augum til og reyndi árangurslaust, að ná í. Myndin er ekki að eins sveitarleg, hún er einnig frumleg. "Stöktu í loft upp!" sagði stúlkan á frönsku, "stöktu hátt, Jean! hátt, hærra". Já, þeir tímar eru löngu liðnir, er stúlkur gengu óskelfdar út í þær hættur og torfærur, erhinir hraustustu menn vorradaga mundu gefast upp við og álíta óframkvæmilegar meö öllu. Alice Roussillon var há vexti, hraustlega bygð og svo fagur- limuð og tfguleg, að undrun sætti. Að öllu var hún svo fögur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54

x

Fróði

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fróði
https://timarit.is/publication/427

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.