Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 14

Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 14
25£ KIRKJURITIO terað, að það liylur að inestu svip og andlit persónunnar eink- um stúlknanna, eða er þá burtklippt neina í bursta, sem helzt vilja stinga tilveruna, en böfuðsvipurinn allur niinnir á bið eftirsótta tungl bimingeimsins. Allt virðist þetta gjört til að dyljast. En oftar en varir munu beitir eldar brenna bak við tönnlandi munninn og kæruleysis- grímuna, sem steypt er yfir fallegu andlitin, sem eru reyndar alltof föl eftir setuna yfir reikningsdæmum stærðfræðikenn- aranna á skólabekkjum nútímans. En allt, sem beitir við- kvæmni eða bjartasláttur er vandlega þaggað í báværum sog- um og skrækjum saxofona, trompeta og annarra verkfæra, sem framleiða þá tegund af bávaða, sem hægt er að vaka við beil- ar nætur og kallast á slæmri íslenzku jass. Þetta er að vísu öfgakennd lýsing, en þó mun einbver þekkja svipað, Og erfitt er það vissulega að vera fæddur inn í beim, sem er orðinn svo gamall, að þar er ekki gaman að lifa framar, heim, sem befur blustað á sína eigin jarðarför í glaumi beims- styrjaldanna og meira að segja heyrt frumtóna síðasta lagsins í dunum sprengjunnar miklu yfir Hirosima. En sannarlega mun það lag geta stigið hærra, ef sungið væri nú til enda. En er þá ekkert til varnar, ekkert til að veita bina týndu gleði aftur, ekkert sem getur veitt þessum gamla beimi æsku- ljóma og unað á ný þar sem unnt verði að lifa og starfa í von og draumum frelsis og friðar, sem bljóta að rætast í bættum bræðrabag? Er ekkert, sem orðið geti rödd þess birðis, sem kalli og veki þessa „bópsins veiku hjörð til hærra lífs, til ódauð- legra söngva?" Jú, sannarlega. Eg hef þá trú, að það sé blutverk kristin- dómsins, kirkjunnar, að svo miklu leyti, sem hún fylgi kalli Krists, síns góða hirðis. Stærsta uppspretta böls og vonleysis, lífsleiða, námsleiða og gæfuleysis mannkyns á þessari öld allt fram á 1961 eða til dagsins í dag, er einmitt í því fólgin að' bugstola mannfjöldans vitund og vild er villt uni og stjórnað af fám". Stjórnmálastefnur eru gjörðar að trúarbrögðum, efnis- byggjan er orðin allsráðandi, sálin hefur gleymzt í kapphlaup- inu uni þægindi líkamans, manndýrkun er sett í staðinn fyrir guðsdýrkun. En hins vegar hafa kröfur til guðsdýrkunar gleymt binu símannlega og sjálfsagða, einfalda og barnslega t. d. gleðiþörf hinna ungu og eilífðarþrá binna eldri.

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.