Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 26

Kirkjuritið - 01.06.1962, Blaðsíða 26
2(34 KIRKJURITIO tungunum — sonardóttir sr. Stefáns Þorvaldssonar í Stafholti og alsystir sr. Stefáns prófasts að Staðarhrauni. Börn prestshjónanna að Hesti urðu 10 alls. Sr. Lárus og yngsta systir hans, Guðrún Elísabet, prófastsfrú að Skinna- stað í Axarfirði, ólust upp hjá móðurbróður sínum, sr. Stefáni á Staðarhrauni og kona hans frú Jóhönnu Magnúsdóttur. Staðarhrauns-heimilið var annálað fyrir myndarskap og reisn á flestum sviðum. Bæði voru þau prófastshjónin mann- kostafólk hið mesta. Og víst er um það, að haldgott veganesti Iilutu systkinin út í lífið og lífsbaráttuna frá þeirra hendi. Sr. Lárus elskaði þau, virti og mat flestum fremur. Og hina and- legu mótun hlaut hami án efa að verulegu leyti frá fósturföður sínum. Það var snemma augljóst, að prestssonurinn frá Hesti var enginn meðalmaður, hvað andlegt atgjörvi snerti. Þegar á œsku- árunum sást það gjörla, að hugsunin var óvenju skörp og skýr og gáfurnar leiftrandi ljósar. Vorið 1915 lauk sr. Lárus stúdentsprófi við Meniitaskólann í Reykjavík — og embættisprófi við guðfræðideild Háskólans 15. júní 1919. Hinn 6. júlí það ár vígðist hann sem aðstoðar- prestur til sr. Björns Jónssonar, prófasts á Miklabæ. Þegar frá upphafi tók Skagafjörðurinn sr. Lárus sterkum tökum. Löngu síðar sagði hann frá því, að þegar liann lagði af stað í sína fyrstu langferð frá Miklabæ, hafi hin alkunnu orð listaskáldsins góða: „Hér vil ég una ævi minnar daga, alla, sem Guð mér sendir", hljómað í huga sér. Frá upphafi duldist það engum, sem hlýddi á ræður sr. Lárusar, hvort sem hann talaði af prédikunarstóli eða við önnur tækifæri, að þar var kennimaðurá ferð, sem kunni að færa hugsanir sínar í bx'ming hins fegursta máls, — og í flutn- ingi gæddi hann þær slíku lífi og þrótti, að hver og einn, seni á hlýddi, var knúinn til að hlusta. — Yfir öllu var sama snilldin, jafnt efnisvali, búningi og framsögn ræðunnar, hverju sinni. Og aldrei slakaði hann á þeim kröfum, er hann gerði til sjálfs sín, eigi síður en annarra, í ræðugerð, alla sína prests- skapartíð. A því sviði var hann líka sívaxandi til síðustu stundar. En það, sem að mínu áliti gaf prédikunum hans alveg sér- 8takt gildi, var það, að hann talaði aldrei til þess að kitla eyru

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.